2009/May/05

 


 

น้องเซียขามีปัญหายืนไม่ได้ ต้องนั่งร้องตลอด แต่เสียงไม่มีปัญหาเลย เสียงทรงพลังเหมือนเดิม น้องนั่งรถเข็น ร้องอยู่เวทีหลักตลอด หลบมุมอยู่ แต่พอถึงท่อนน้องร้อง ไฟและกล้องก็จะจับหน้าน้อง มีบางช่วงโดยเฉพาะท่อนทอล์ก เพื่อนๆ สลับกันไปเข็นรถให้น้องมาที่เวทีกลาง
  เล่าโดยคุณ lovely song ณ ห้องเฉลิมไทย พันทิปดอทคอม

 

----------------------------------------------

 

สำหรับนักร้องแล้ว สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดก็คือการไม่ได้ร้องเพลง

สำหรับสมาชิกในวง สิ่งที่เจ็บปวดที่สุด ก็คือการนั่งดูเพื่อนโชว์โดยที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้

และสิ่งที่เจ็บปวดที่สุด ก็คือการต้องยิ้ม ทั้งที่เรากำลังเจ็บปวดอยู่

 

จุนซูกำลังร้องไห้...ข้างใน...

 

I cry ....ไม่ใช่เพราะเธอเจ็บ

I cry ....ไม่ใช่เพราะเธอร้องไห้

But I cry....เพราะเธอ..ที่กำลังยิ้มอยู่

ยิ่งเธอยิ้ม ฉันยิ่งร้องไห้

 

เจ็บใช่ไหมจุนซู...

การมองเห็นแผ่นหลังเพื่อน ๆที่กำลังเต้นอย่างเต็มที่เพื่อการแสดงที่สมบูรณ์แบบ ในขณะที่เธอต้องนั่งเฉย ๆ

เจ็บใช่ไหม...

เธอที่เคยร้องเพลงอย่างสนุกสนาน วิ่งไปวิ่งมา ร้องเพลงไป สบตากับเพื่อนร่วมวงขณะร้องประสาน กลับทำอะไรไม่ได้ แม้กระทั่งเดินไปให้กำลังใจเพื่อนคนที่ใกล้ที่สุด

เจ็บใช่ไหมจุนซู...เจ็บ...แต่เธอก็ยังยิ้ม...

เธอยิ้ม...เพื่อพวกเราที่กำลังเฝ้ามองเธอ...

 

เพื่อที่จะบอกพวกเราว่า...เธอไม่เป็นอะไร...

เพื่อที่จะทำให้พวกเราสนุก...

เพื่อที่จะทำให้เรายิ้มได้...

จุนซู...ขนาดนี้แล้ว...ยิ่งเธอยิ้ม...รู้ไหม...ฉันยิ่งร้องไห้...

 

ฉันไม่อาจบอกให้เธอเข้มแข็ง...เพราะฉันรู้ว่าเธอเข้มแข็งกว่าใครทั้งหมด

ฉันรู้ว่าทุกอย่างจะต้องผ่านพ้นไปด้วยดี...แต่ก่อนจะถึงวันนั้น...ฉันที่ตอนนี้ไม่ได้เข้มแข็งอย่างเธอ ก็ไม่อาจจะยิ้มได้อย่างเธอเช่นกัน...

แต่รู้อะไรไหม...ยิ่งฉันร้องไห้...ฉันก็ยิ่งรักเธอ

ฉันรัก...คนที่ยิ้มให้ฉัน...แม้ว่าเธอจะเจ็บปวด

ฉันรัก...คนที่เข้มแข็ง...แม้ว่าจะเจอพายุพัดกระหน่ำ

ฉันรัก...คนที่ไม่เคยย่อท้อ...แม้จะหกล้มซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉันรักเธอ...จุนซู

 
 
 
ปล.เข้มแข็งนะจุนซู เธอต้องผ่านมันไปได้ ฉันก็เช่นกัน