.::tiseki blog::Love Is Color Blind::.

-Click cover  (or Ctrl+a) for see hiden MSG-

"อืม...ยูชอน...อ่ะ...ยะ...อย่า...อื้ม..."

ร่างเล็กหายใจหอบ....เมื่อริมฝีปากถูกกดทับด้วยกลีบเนื้อนุ่มเนิ่นนานจนแทบหลอมละลาย

ปลายลิ้นอุ่นพันตวัดลิ้มรสหวานไปทั่ว...แต่เมื่อเห็นว่าร่างเล็กเริ่มหายใจไม่ทัน....ยูชอนจึงถอนริมฝีปากออกมาแล้วเปลี่ยนเป้าหมายเป็นซอกคอขาวนวล...ก่อนจะไล่ระดมกอบโกยความหอมหวานจนร่างเล็กสะดุ้งเฮือกด้วยความเสี่ยวซ่าน

"อ๊า...อ่ะ...ไม่...ยูชอน...อ๊า..."

"ทำไมล่ะ...ทำอย่างนี้พี่นายจะได้เชื่อว่าฉันรักนายมากจริง ๆ ไงล่ะ..."

"แต่ตรงนี้........มันหนาวนะ..."

"งั้น......ข้างในนะ......"

ร่างสูงประคองคนรักไปยังเตียงนอนนุ่มโดยไม่ยอมละริมฝีปากจากความหอมหวานของคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

นิ้วเรียวลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลัง ก่อนจะกระชากเสื้อยืดตัวบางที่ร่างเล็กสวมใส่ออกเผยให้เห็นยอดอกสีชมพูสวยยั่วยวนจนอารมณ์รักของเขาพลุ่งพล่าน

ไม่ทันที่ร่างเล็กจะทัดทาน ปลายลิ้นชื้นก็เริ่มหลอกล้อกับยอดอก....ก่อนจะขบเม้มเบา ๆจนร่างเล็กสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่...

ยูชอนเอื้อมมือไปปลดกางเกงแล้วดึงทึ้งจนหลุดติดมือทั้งกางเกงชั้นใน เผยให้เห็นความต้องการที่ก่อตัวขึ้นของร่างเล็ก...

"อื้อ...อ๊า...ยูชอน...อย่า....อ๊า..."

"ปากบอกว่า"อย่า" แต่ยกสะโพกขึ้นมาเองอย่างนี้หมายความว่ายังไง"

"อ๊ะ...เปล่านะ...อ๊า...อุ๊บ...."

ยูชอนฉวยโอกาสนี้ประกบจูบลิ้มรสหวานภายในโพรงปาก ปลายลิ้นกระหวัดซอกซอนไล่สำรวจไปทั่ว....นิ้วเรียวลากผ่านสะโพกแล้วล้วงลึกเข้าไปกอบกุมส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของร่างเล็กที่ตอนนี้เปียกชุ่มตามแรงปรารถนาที่ยูชอนมอบให้

"อ๊า...อ๊ะ..อย่า...อ๊า...."

"อ๊า...น่ารักจัง...จุนซู..."

ยูชอนเลื่อนริมฝีปากลงมาไล่บรรจงขบเม้มไปตามปลายคาง ซอกคอ ไปจนถึงยอดออกอีกครั้ง....ปลายลิ้นเข้าหยอกล้อ....ดูดดุน...ยอดอกรัดตัวตั้งชนสู้กับแรงสัมผัส

"ระหว่างนิ้วกับปาก...นายชอบอย่างไหนกว่า.."

"หา?..."

"นายชอบให้ฉันสัมผัสตรงนี้ไม่ใช่เหรอ...ว่าไงล่ะ...อยากให้ใช้อะไร....ฉันอยากให้นายรู้สึกดี..."

"...อ๊า....เรื่องนั้น...ใครจะบอกล่ะ....คนบ้า..."

"งั้น...ฉันทำตามใจตัวเองล่ะนะ"

ยูชอนบรรจงหยอกเย้ายอดอกด้วยปลายลิ้น ขณะที่มือก็ออกแรงเค้นคลึงแกนกลางลำตัวของร่างเล็ก แล้วขยับขึ้นลงเป็นจังหวะจนร่างเล็กครางไม่เป็นภาษา....

"อ๊า...ดะ...เดี๋ยว...สัมผัสพร้อมกันแบบนั้น...อ๊า...ยูชอน..."

ความรู้สึกเสียวซ่านค่อย ๆแล่นผ่านไปทั่วร่างกาย...ฝ่ามือเย็นของจุนซูลูบไล้แทรกไปตามเส้นผมนุ่มของคนรักด้วยอารมณ์ที่ยากจะระงับ...ยูชอนเหลือบตามองใบหน้าสุขสมของร่างเล็กด้วยอารมณ์เคลิบเคลิ้ม...จุนซูจะรู้ไหวว่า...ใบหน้าแบบนั้นมันช่างยั่วยวนเหลือเกิน...

"อา...จุนซู...เซ๊กซี่จัง...สีหน้านายตอนนี้...น่ารักสุด ๆเลย.."

"บ้า..อึก...อ๊า...ยะ...ชอน..อ่ะ...อ๊า...ไม่ไหวแล้ว...จะออกแล้ว...อ๊ะ"

"ก็ปล่อยมาสิ...."

"อ่ะ...อ๊า...อย่า...อ่ะ...."

ดูเหมือนคำขอของร่างเล็กไม่มีประโยชน์แต่อย่างใด เมื่อร่างสูงกลับเข้ากอบกุมแกนกลางลำตัวด้วยริมฝีปากนุ่ม ก่อนจะรูดขึ้นลงตามความยาวจนแทบถึงลำคอ

ร่างเล็กบิดส่ายสะโพกไปมาด้วยความรู้สึกเสียวซ่าน....ลิ้นร้อนไล่วนเลียไปรอบ ๆปลายยอดแกนสีชมพูสวยสดและค่อย ๆดูดกลืนจนส่วนอ่อนไหวนั้นสั่นระเส่า

"อ๊ะ...อ๊า...ยะ...ยูชอน...อ๊า"

น้ำรักสีขาวขุ่นถูกปลดปล่อยออกมาตามแรงกระตุ้นของคนรัก ยูชอนผุดยิ้มอย่างพอใจกับปฏิกริยาตอบสนองของร่างเล็ก... นิ้วเรียวควานหาของเหลวลื่นข้างตัวแล้วทาไปรอบ ๆช่องทางด้านหลัง ก่อนจะแทรกนิ้วเรียวเข้าไปเบิกในช่องทาง...

จุนซูสะดุ้งเฮือกเมื่อสัมผัสถึงสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาในร่างกาย...ร่างเล็กร้องครางด้วยความเจ็บปวด...แต่ถึงกระนั้นก็ยอมให้คนรักชักนิ้วเข้าออกเพื่อเปิดช่องทางได้ตามแรงปรารถนา....สะโพกกลมกลึงที่มีปฏิกิริยาทุกครั้งที่ยูชอนขยับนิ้วเข้าออกทำให้จุนซูอายจนหันหน้าฟุบไปกับผ้าห่มข้างตัว....

ยูชอนรู้ดีว่าร่างเล็กเจ็บปวดจนแทบร่างจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ แต่เวลานี้แรงปรารถนาของเขาที่มีต่อร่างเล็กมันมีมากมายเหลือเกินจนไม่สามารถหยุดได้แล้ว...

"ไหวมั้ย...จุนซู..."

"บ้า...ถ้าฉันไม่ไหวแล้วนายจะหยุดเหรอ...อ๊า...ไม่เป็นไร...ฉันไม่เป็นไร..."

"อึก...จุนซู...ฉันรักนาย..."

ร่างเล็กยกแขนขึ้นมาโอบคอร่างสูงให้โน้มตัวลงมาจูบอย่างรักใคร่....ยูชอนประคองเรียวขาทั้งสองข้างของคนรักขึ้นมาพาดไว้บนไหล่ของตัวเอง ก่อนจะแทรกแกนชายของตนเข้าไปจนสุด...

"อ๊า...อ่ะ...อ่ะ...อ่ะ...อ๊า.."

"จุนซู....อย่าเกร็ง...ค่อย ๆผ่อนคลายนะครับ..."

"อ๊า...อึก....ยูชอน...อ๊า"

ยูชอนค่อยๆ กระทั้นกายเข้าออกในร่างเล็กช้าๆ แล้วเริ่มเปลี่ยนเป็นถี่และเร็วขึ้น....เสียงเสียดทานตรงจุดอ่อนไหว...ทำให้จุนซูจิกนิ้วมือบนแผ่นหลังเนียนของคนรักเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด

อ้า......อ้า......อะ.......ยูชอน....ฮะ...เจ็บ.....ฮึก......

"อา...จุนซู...ฉันรักนาย...ฉันรักนาย..."

ยูชอนก้มลงประกบริมฝีปากชมพูระเรื่อที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด....ก่อนจะแทรกลิ้นชื้นเข้าไปกอบโกยความหวานอีกครั้ง นิ้วเรียวลูบไล้ไปตามใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่ออย่างแผ่วเบา เพื่อให้คนรักผ่อนคลาย

"จุนซู...ฉันรักนายแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว...อ๊า.."

"อา...อ่ะ...ฮึก...ยูชอน...ช้าหน่อย...ฉันไม่ไหวแล้ว...อ๊า..อะ..อึก...."

"อา...จุนซู...~ ~ ~ ~ "

"ยูชอน...ฮ๊า...ฮึก...อ๊า..~ ~ ~ ~ "

ร่างเล็กระตุกเกร็งเป็นครั้งสุดท้าย มือที่ประสานกันบีบรัดแน่น ยูชอนกระทั้นกายเข้าไปสุดแรง...
ร่างเล็กร้องครางลั่น...เมื่อรับรู้ถึงแกนกายร้อนระอุที่กระทั้นเข้าไปลึกสุดของช่องทาง....

"อ๊ะ...ฮึก...อ๊า...~ ~ ~ ~"

ของเหลวสีขาวขุ่นถูกปล่อยออกมาเต็มช่องทางรักและเรียวขาด้านในของร่างเล็ก.....จุนซูหอบออกมาด้วยความเหนื่อยจากการไขว่คว้าอากาศหายใจ ความเจ็บปวดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความสุขล้นจนไม่สามารถเอ่ยมาเป็นคำพูดได้.....

ยูชอนยิ้มหวาน....บรรจงประทับริมฝีปากไปยังหน้าผากเปื้อนเหงื่อของคนรักอย่างรักใคร่...
นิ้วเรียวเอื้อมไปปัดปอยผมที่ปรกใบหน้าสวย ก่อนจะประคองร่างเล็กมาไว้ในอ้อมกอด พลางกระซิบแผ่วเบา...

"น่ารักจัง...คนเก่งของฉัน...."


"คนบ้า...คนเอาแต่ใจ...ฉันจะฟ้องพี่จุนโฮ..." จุนซูทำเสียงกระเง้ากระงอด

"บ้า...ฉันไปเป็นของนายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...ชิ.."

"ก็เป็นตั้งแต่เมื่อกี้ไงล่ะ...จำไม่ได้เหรอ...หรือว่า...จะให้ฉันช่วยเตือนความจำให้อีกครั้ง..หื๊อ..."ยูชอนว่า พลางยื่นหน้ามาใกล้แล้วหรี่ตาลงอย่างเจ้าเล่ห์...

"อ๊า...ไม่เอานะ...คนบ้า...ทะลึ่ง..."

จุนซูหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาทันที....ก่อนจะก้มหน้างุดแนบไปกับไหล่กว้างด้วยความเขินอาย.....ยูชอนหัวเราะเบา ๆ พลางกระชับอ้อมแขนดึงให้ร่างเล็กเข้ามาแนบชิดขึ้น...จากนั้นจึงเอื้อมมือไปลูบศรีษะร่างเล็กแผ่วเบาด้วยความเอ็นดู

"ขอบใจนะ...ยูชอน...ขอบใจมาก..."

"หืม...?"

"ขอบใจที่รักฉัน..."

"เปลี่ยนคำขอบใจเป็นอย่างอื่นได้มั้ย.."

"เอ๋...?"

"แทนที่จะขอบใจฉัน...นายช่วยอยู่เคียงข้างฉันอย่างนี้ตลอดไปได้มั้ย....

"ยูชอน...."

"ฉันอาจจะเอาแต่ใจ....เรื่องมาก.....ปากเสีย...แต่นาย......จะช่วยอดทนเพื่อฉันได้มั้ย..."

"ยูชอน............."

"ไม่ต้องห่วงนะ.............ฉันจะอยู่เคียงข้างนายตลอดไป........."

จุนซูดันตัวขึ้นไปจุมพิตที่ริมฝีปากหนานุ่มเบา ๆ ก่อนจะซุกใบหน้าแนบกับไหล่กว้าง....
แล้วอ้อมแขนไปโอบหลังคนรักด้วยความรักใคร่.....

ตลอดไป...มันยาวนานแค่ไหนกันนะ..........

สิบปี....

ยี่สิบปี...

หรือ...ร้อยปี....

ไม่ใช่ "ตลอดไป" ........แต่ตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจอยู่.......

เชื่อเถอะว่า......ฉันจะไม่มีวันเปลี่ยนไป.................

.............................................

"นี่ยุนโฮ..."

"หืม...."

"ฉันให้จุนซูไปอยู่ห้องยูชอนแล้วนะ"

"อืม....(-.+)....ห๊า...(O_O)....นายว่าไงนะ..."

ยุนโฮถลึงตัวพุ่งพรวดขึ้นมาแทบจะทันทีเมื่อได้ยินคำบอกเล่าของเพื่อนร่วมห้อง...เขาไม่ได้ตกใจที่จุนซูย้ายไปอยู่ห้องยูชอน...แต่ตกใจที่แจจุงยอมยกลูกสาวถวายพานให้หนูเจ้าเล่ห์ต่างหาก...

"ตะโกนทำไมเล่า!! หูจะแตก..."

แจจุงยกมือขึ้นปิดหู...พลางนึกในใจว่าคิดผิดจริง ๆที่บอกเรื่องนี้ไอ้หมีอ้วนตอนดึก...ทีตอนร้องเพลงทำเสียงยังกะควายออกลูก...พอตอนนี้ดันร้องลั่นเสียงแปร๋นยังกะช้างหิวอ้อย....(-3-)

"โทดที...ก็คนมันตกใจง่ะ.."

"ตกใจอะไรนักหนาล่ะ คนเค้าคบกัน นอนห้องเดียวกันไม่เห็นแปลกเลย"

"มันก็ไม่แปลกหรอก...แต่ที่แปลกน่ะนายต่างหาก...ทำไมอยู่ ๆยอมให้จุนซูไปนอนห้องนั้นล่ะ...เห็นปกติหวงเจ้านั่นยังกะลิงหวงลูกมะพร้าวนี่"

"ปากหรือนั่น!...ไม่โดนฉันด่าซักวันจะนอนไม่หลับใช่มั้ย...ทำไม?...ฉันหวงคนสำคัญของฉันมันผิดตรงไหนห๊ะ..."

"ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย...แค่แปลกใจเฉย ๆอ่ะ....งอนเหรอแจ...เค้าขอโทษนะ...อย่าโกรธเลย...นะ...นะ" ร่างใหญ่เขยิบเข้ามาใกล้เมื่อเห้นว่าคนข้าง ๆเริ่มโกรธจนควันออกหู......

แจจุงหันหน้ามามองนิ้วก้อยที่ยุนโฮยื่นมาใกล้แก้มเพื่อขอคืนดี...ก่อนจะฉีกยิ้มออกมาแล้วบีบแก้มป่อง ๆของร่างใหญ่ด้วยความหมั่นใส้

"นี่แน่ะ...นี่แน่ะ...วันหลังถ้าอยากนอนหลับสบาย ๆห้ามปากเสียก่อนนอนรู้ไหม....ห...มี...อ้...ว...น....~~~~"

ยุนโฮยิ้มกว้าง...แจจุงก็เป็นอย่างนี้แหละ...โกรธง่าย...ขี้งอน...แต่แค่เพียงเขายอมง้อ...ก็จะรอยยิ้มละมุนจากใบหน้าสวยได้ไม่ยาก....

"จ้า....ว่าแต่...นายไม่มีอะไรจะบอกฉันเหรอ..."

แจจุงใจหายวูบ...วันนี้เขาได้ยินคำถามทำนองนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ...ตั้งแต่ชางมิน...จนถึง...ยุนโฮ...หรือว่า...

"อะ...อะไร..ไม่มีนี่...เอ่อ...ไม่มีอะไรซักหน่อย"

"แน่ใจเหรอ...นาย...ไม่ได้อยากบอกอะไรกับชั้นจริง ๆเหรอ"

"...ม่ะ..ไม่นี่...มีใครบอกอะไรนายมารึไง..."

แจจุงก้มหน้างุด....เจ้าชางมิน....หวังว่านายคงไม่ได้บอกยุนโฮไปแล้วหรอกนะ....

ยุนโฮจ้องมองลึกไปในดวงตาคู่สวย....มือใหญ่เอื้อมประคองไหล่เล็กให้ยืดตัวขึ้นเบา ๆ ...

"แจจุง...แม้ว่าเราจะรู้จักกันได้ไม่นาน...แต่นายรู้ใช่ไหมว่านายสำคัญกับฉันมาก..."

ชางมิน...ฉันจะฆ่าแกรรรรรรรรรรรร.....

"...อะ...อืม....."

"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...ไม่ว่าต่อจากนี้จะเป็นยังไง นายรู้ใช่ไหมว่าฉันจะไม่มีวันทิ้งนาย"

"ยุนโฮ..."

"แจจุง...ความรู้สึกของนาย...อย่าเก็บมันไว้อีกเลยนะ"

"....."

"ฉันรู้ว่านายเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องเก็บมันไว้คนเดียว....นี่เป็นเหตุผลที่ระยะหลัง ๆนี้นายเย็นชากับฉันใช่ไหม"

"ยุนโฮ.....ฉัน...ฉัน...ขอโทษ"

แจจุงก้มหน้าเพื่อซ่อนหยดน้ำใสที่รื้นขอบตา หัวใจเจ็บแปล่บเหมือนถูกบีบด้วยพละกำลังมหาศาล....ขณะเดียวกัน...เรี่ยวแรงหายใจทั้งหมดก็ถูกช่วงชิงด้วยสายตาเศร้าสร้อยของร่างใหญ่ที่ยังบีบไหล่เขาไว้แน่น

"นายไม่ผิดหรอก....ฉันต่างหากที่ไม่เคยรู้เลย...ฉันต่างหากที่ไม่เคยสนใจความรู้สึกนาย ทั้ง ๆที่นายสำคัญกับฉันมาก แต่ฉันกลับละเลย ไม่สนใจนาย...ฉันขอโทษนะแจจุง...ฉันมันโง่....ทั้งที่นายอยู่ใกล้แค่นี้...แต่ฉันไม่เคยรู้เลย"

ยุนโฮพูด พลางดึงร่างบางมากอดไว้หลวม ๆก่อนจะกระชับให้แน่นขึ้นเมื่อสัมผัสได้ว่าร่างบางตัวสั่นสะท้าน...มือใหญ่ค่อย ๆลูบเรือนผมสีดำขลับเบา ๆอย่างอ่อนโยน

แจจุงเบิกตาด้วยความตกใจเมื่อถูกคว้าตัวไปแนบกับอกกว้างอย่างกระทันหัน...ความอบอุ่นที่แผ่มาจากร่างกายยุนโฮ ทำให้ร่างบางเอื้อมมือไปโอบกอดแผ่นหลังกว้างอย่างไม่รู้ตัว...

ไม่ใช่ว่าเขาทั้งสองคนจะไม่เคยกอดกัน...แต่เขารู้สึกว่าสัมผัสที่ได้รับจากอ้อมกอดครั้งนี้อบอุ่นกว่าครั้งไหน ๆที่ผ่านมา

....ใกล้ขนาดนี้....ยุนโฮ....จะได้ยินเสียงหัวใจเขาไหมนะ.....

"ฉันขอโทษ...ยุนโฮ นายจะด่าฉันก็ได้ จะเกลียดฉันก็ได้ แต่อย่าตัดฉันออกจากชีวิตนายเลยนะ....ฉัน...ฉัน....."

ยุนโฮยิ้มพลางประคองไหล่ร่างบางออกจากอ้อมกอดเพื่อจะได้มองใบหน้าสวยชัด ๆ นิ้วเรียวเอื้อมไปเช้ดหยดน้ำใสที่รื้นขอบตาอย่างอ่อนโยน...

"ไม่เอาน่า... อย่าร้องไห้สิแจจุง....ทำไมฉันจะต้องเกลียดนายด้วยล่ะ....นายไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อย การที่เรารักใครซักคนมันเป็นเรื่องที่วิเศษจะตาย....ไม่ว่านายจะเป็นยังไง...หรือรักใคร......นายก็ยังคงเป็นคนที่สำคัญที่สุดของฉันอยู่ดี....จำไว้นะแจจุง....จุงยุนโฮจะไม่มีวันเกลียดคิมแจจุง....และจะไม่มีวันทิ้งนายไปไหนด้วย...."

"ขอบใจนะที่นายเข้าใจ...เอ่อ..ตอนนี้..เอ่อ..นายคิดยังไงกับฉันล่ะ"

"แน่นอน....แล้วฉันก็คิดว่าทั้งสองนั้นก็คงจะเข้าใจเหมือนกัน...ความรู้สึกของนายที่มีต่อยูชอนไม่สามารถทำให้ความเป็นเพื่อนของพวกเราเปลี่ยนแปลงไปได้หรอก"

"เอ๋....ดะ...เดี๋ยวนะ....ความรู้สึก...ฉัน...กับยูชอน...งั้นเหรอ"

"ก็ใช่น่ะสิ....นายไม่ต้องเขินหรอกน่า....ฉันรู้....ว่านายรักยูชอน....ที่ทำให้นายกังวลก็คือความเป็นเพื่อนระหว่างนายกับจุนซูแล้วก็ใช่มั้ยล่ะ..."

"หา (O_O)"

"ที่นายยอมให้จุนซูย้ายไปห้องยูชอนก็เพราะต้องการแสดงให้เห็นว่านายทำใจเรื่องนี้ได้แล้วใช่มั้ย"

"(OoO)"

"แจจุง...ฉันเข้าใจความรู้สึกนายนะ นายคงเจ็บปวดทุกครั้งที่เวลาสองคนนั่นอยู่ด้วยกัน นายคงกลัวที่จะเปิดเผยความรู้สึกนี้ให้ยูชอนรู้ใช่มั้ย....โธ่...แจจุง....นายอย่าเศร้าไปเลยนะ มันไม่ใช่ความผิดนายซักนิดที่เผลอใจมารักเพื่อน เชื่อฉันสิ...ทุกอย่างจะต้องดีขึ้นแน่นอน"

"(=o=).....ยุนโฮ!..ไอ้หมีบ้า...ไอ้หมีซื่อบื้อ...ไม่สนใจแล้ว...เชิญนอนจมไขมันให้ตายไปเลยไป๊!!!!!"

แจจุงคว้าหมอนใกล้มือฟาดไปที่หน้าของเพื่อนร่วมห้องแสนรู้เต็มแรง ก่อนจะผลุบตัวล้มลงนอนทิ้งให้ยุนโฮตะโกนโหวกเหวกอยู่เบื้องหลัง

"อ้าว...เป็นอะไรไปอ่ะแจจุง...โกรธอะไรอ่า ฉันไม่ได้ตั้งใจพูดแทงใจดำนายน้าาา...แจจุง...หันมาคุยกันก่อนสิ ถึงนายจะอกหัก...แต่นายก็ยังมีฉันนะ...ปล่อยเจ้ายูชอนให้กับจุนซูไปเหอะ...ยังมีคนอื่นที่ดีกว่ายูชอนอีกเยอะนะ  แจจุง...อย่าหันหลังให้ฉันเซ่...แจจุ๊งงงงง ~ ~"

ชางมิน...ฉันว่านายเข้าใจอะไรผิดแล้วล่ะ....

ใครว่าหมีไม่ใช่สัตว์ที่โง่ที่สุด?....

หมีอ้วนที่ชื่อชองยุนโฮไง......โง่และซื่อบื้อที่สุดในโลก...............

-------------------------------------------------------

มาต่อแย้วววว......

แอบเรตตามสัญญาแล้วน๊า...

ในที่สุดนุ้งเซียก็เข้าโรงเรียนหนูไปแล้วเรียบร้อย...

เหลือคู่ยุนกะแจ...คงอีกซักพักนึงละมั้ง...กว่าหมีจะรู้ตัวเนี่ย...

ขอบคุณสำหรับทุกเม้นเลยนะค่ะ....ขอบคุณคร่า