.::tiseki blog::Love Is Color Blind::.

"ทำไม....ทำไมต้องเป็นผู้ชายคนนั้น...ไม่จริงใช่ไหมแจจุง...ฮือ....นายโกหกใช่มั้ย...นายไม่ได้รักมัน...ฮือ....แจจุง...บอกมาสิว่านายโกหก..."

ร่างบางกล้ำกลืนหยดน้ำตาอย่างสุดกลั้น เมื่อเห็นคนรักทรุดตัวล้มลงตรงหน้าตนอย่างสิ้นเรี่ยวแรง....

เจ็บเหลือเกิน....เจ็บราวกับหัวใจถูกควักออกมา....

เจ็บ....จนแทบไม่อยากหายใจ....

ขอโทษนะ...ซิวอน...ฉันขอโทษ....

"ฉันรักคุณจอนจิน...จะไห้พูดกี่ครั้ง...ฉันก็รักคุณจอนจิน....ซิวอน...ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว....ฉันไม่ได้รักนายแล้ว...ลืมฉันไปซะ...ให้เรื่องของเราจบลงแค่นี้เถอะ..."

"ไม่จริง ! นายไม่ได้รักมัน...ฮึก...นายรักฉัน...แจจุง...นายรักฉัน....ฮือ....นายรักฉัน......"

"หยุดงี่เง่าซะทีน่า!...รู้ไหมว่านายมันน่ารำคาญ......ความเอาแต่ใจของนายมันทำให้ฉันเบื่อหน่ายแล้วก็ปวดประสาทแทบบ้า....ต้องเป็นอย่างโน้น...ต้องทำอย่างนี้....ฉันเหนื่อย...ฉันเบื่อ...ที่ต้องคอยเอาใจและทำทุกอย่างที่นายต้องการ...ฉันเบื่อ...ได้ยินไหมว่าฉันเบื่อ!!"

"ฮือ....แจจุง..."

"ไปซะ...ไปซะที....เลิกวุ่นวายกับฉันได้แล้ว....คุณจอนจินคงไม่ชอบใจนักถ้าฉันยังติดต่อกับนายอยู่....ตอนนี้ฉันเป็นคนรักของพี่ชายนายแล้ว....ฉะนั้น....อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก!"

"ทำไม...แจจุง...เพราะไอ้นั่นมันมีเงินมากกว่าฉันใช่มั้ย...หรือเพราะอำนาจบารมีล้นฟ้าของมันถึงทำให้นายทิ้งฉันอย่างนี้...ห๊า...?"

"ใช่!!!!!!.....คุณจอนจินเค้ามีทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันต้องการ....ในขณะที่นายไม่มี....การเป็นคนรักของนายมันทำให้ฉันดูน่าสมเพช....นายรู้ไหมว่าฉันต้องอับอายแค่ไหนที่ต้องมาคบคนอย่างนาย.....รักเหรอ...จะบอกอะไรให้นะ...ว่าฉันไม่เคยรักนายเลย....ไม่เคย...แม้แต่คิดจะรัก....ฉันไม่เคยรักนาย...ได้ยินไหมว่าฉันไม่ได้รักนาย!!!!!...."

เพี๊ยะ....ใบหน้าเรียวหันไปตามแรงกระทบจากฝ่ามือหนาที่เหวี่ยงมาอย่างหนักหน่วง....

ไม่เจ็บเลย....ไม่เจ็บซักนิด....

ราวกับว่าร่างกายของเขาไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดอีกต่อไป....

"บัดซบ!!...ทั้งนาย...ทั้งไอ้จอนจิน...พวกนายมันเลวที่สุด....ฮึ...คิมแจจุง...เสียแรงที่ฉันรักนายมาก...แต่ต่อให้มากเท่าไหร่ก็เคยพอสำหรับนาย...ฉันมันโง่เองที่รักคนมักมากอย่างนายหัวปักหัวปำ....คนอย่างนาย...คนมักมากอย่างนาย....มันน่าขยะแขยงที่สุด....รู้ไว้ว่านายมันน่าขยะแขยงที่สุด!!!!!"

ร่างสูงค่อย ๆเดินลับหายไปกับความมืด....ทิ้งไว้เพียงหยดน้ำตาที่หลั่งไหลอาบแก้มทันทีที่ร่างสูงหันหลังเดินจากไป...

อย่างนี้น่ะดีแล้ว.......เกลียดฉันอย่างนี้น่ะดีแล้ว....

ถ้านายรักฉัน......นายจะต้องเจ็บปวดไม่มีที่สิ้นสุด....

ฉะนั้น....เกลียดฉันเถอะนะ...นายต้องเกลียดฉันให้มากพอ ๆกับที่ฉันรักนาย...

ฉันมันอ่อนแอจนไม่อาจอยู่เคียงข้างนายได้.....ยกโทษให้ฉันด้วยนะ....

-----------------------------


"ฮือ...ขอโทษนะ...ฉันขอโทษ....ซิวอน....ฉันขอโทษ..."

"แจจุง....แจจุง...ตื่นสิ...แจจุง..."

ร่างบางค่อย ๆขยับเปลือกตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะกระพริบถี่เพื่อไล่หยดน้ำใสที่รื้นนัยน์ตาออก จนภาพคนคุ้นตาตรงหน้าค่อย ๆชัดเจนขึ้น...

อีกแล้ว...เขาฝันถึงเหตุการณ์ตอนนั้นอีกแล้ว....ทั้ง ๆที่ผ่านมาตั้งนาน.....ทั้ง ๆที่เขาควรจะลืมมันไปได้แล้ว...แต่ทำไม...ภาพนั้นยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้น...

"เป็นอะไรไป...นาายร้องไห้ทำไม"...ยุนโฮถามเสียงแผ่วเบาพลางค่อย ๆใช้นิ้วปาดหยดน้ำตาจากแก้มใส...

"ไม่มีอะไรหรอก...ฉันฝันร้ายน่ะ..."

"ฝันร้ายเหรอ?....ฝันถึงซิวอนรึเปล่า?"

แจจุงกลืนน้ำลายอึกเมื่อได้ยินคำถามจากคนตรงหน้า.......

ไม่ใช่แค่เพียงไม่ควรฝันถึงเรื่องนั้น...แต่ไม่ควร แม้กระทั่งให้เรื่องนั้นรู้ถึงหูใครบางคน...

ใครบางคนคนนั้นที่เขารักมากที่สุด.....

"นายร้องไห้ เพราะซิวอนเหรอ?....แจจุง...นายร้องไห้ทำไม...บอกฉันซิ...ว่านายร้องไห้ทำไม...."

"ม่ะ...ไม่มีอะไรหรอก...นอนเถอะ...ดึกแล้ว..." แจจุงว่าพลางละสายตาจากดวงหน้าเข้มแล้วทำท่าจะล้มตัวนอนลงอีกครั้ง...

ทว่า......

"ซิวอน....เป็นใครกันแน่...?"

ยุนโฮพูดพลางเอื้อมมือไปยื้อเอวบางไว้ แจจุงชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อที่เขาไม่อยากได้ยินจากปากของยุนโฮมากที่สุด

ร่างสูงขยับตัวให้ชิดร่างบางบนเตียงมากขึ้น ก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มเนียนแผ่วเบา....

"บอกฉันได้ไหมแจจุง.....ฉันไม่อยากเห็นนายเจ็บปวดโดยที่ฉันไม่อาจช่วยอะไรได้เลย...นายคงไม่รู้สินะ...ว่าเวลานายหลับ...นายเผลอร้องไห้แล้วก็พร่ำแต่คำขอโทษไม่รู้กี่ร้อยกี่พันครั้ง....น้ำตาของนายมันทำให้ฉันแทบบ้านะรู้มั้ย...เวลานายเจ็บปวด...ฉันก็ทรมานไม่ต่างกันเลย...ฉะนั้น...ขอร้องละนะแจจุง...ได้โปรดอย่าเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว....ให้ฉันได้แบ่งเบาความเจ็บปวดจากนายบ้างเถอะนะ..."

"......"

"แจจุง...นาย....รักซิวอนใช่มั้ย"

ดวงตากลมโตจ้องมองหน้าเรียวอย่างไม่เชื่อหู....แม้จะทำใจไว้แล้วบ้างว่าซักวันต้องถูกคุกคามด้วยคำถามนี้....

แต่คำตอบของคำถามนั้นก็ยังเป็นสิ่งที่เขาวิ่งหนีตลอดมา......

จริง ๆแล้วมันไม่น่าแปลกใจด้วยซ้ำ ถ้ายุนโฮจะรู้เรื่องซิวอน....เพราะเหตุการณ์ทั้งหลายที่เกิดขึ้นกับเขา ไม่ว่าใครก็คงจะเดาเรื่องได้ไม่ยาก....เพียงแต่เขายังแอบหวังเล็ก ๆ ว่ายุนโฮจะรอจนกว่าเขาพร้อมที่จะเปิดเผยทุกอย่างด้วยตัวเขาเอง

"ฉัน..........ฉัน............"

"นายรักเขา...นายรักซิวอนใช่มั้ย.........."

"........เปล่า.....ฉัน......ไม่ได้รักเขา.....แค่...เคยรัก......."

มือใหญ่ที่สัมผัสแก้มเนียนชะงักลงเมื่อคำว่า "รัก" จบลง....

ยุนโฮถอนมือออกมาช้า ๆราวกับคนไร้สติ...



เจ็บ......เจ็บเหลือเกิน......

แค่คำว่า "เคยรัก" เท่านั้น แต่ทำไมเขาถึงเจ็บปวดถึงเพียงนี้

"งะ...งั้นเหรอ....แล้วตอนนี้...นายยัง...."

"ไม่....ฉันไม่ได้รักเขาแล้ว...ไม่รัก....อีกต่อไป...คนที่ฉันรัก....ไม่ใช่เขาแล้วล่ะ...."

"จริงเหรอ"

"อืม...."

"ถ้าอย่างงั้น...ทำไมนายต้องขอโทษหมอนั่นแล้วก็ร้องไห้ด้วยล่ะ..." ยุนโฮเอียงคอมองร่างบางที่ก้มหน้างุดอย่างหาคำตอบ...แจจุงกำลังปิดบังบางอย่างกับเขาแน่ๆ

"ยุนโฮ.....ซิวอนน่ะ....เป็นน้องชายของคุณจอนจิน...เอ่อ...นายจำได้ไหมที่ฉันเคยเล่าให้ฟังว่าคุณจอนจินเก็บฉันไว้เพราะต้องการให้คนคนหนึ่งเจ็บปวด...คนคนนั้น...ก็คือ...ซิวอน"

ยุนโฮนั่งฟังนิ่งพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นช้า ๆ......

ปาร์คจอนจิน........ชอยซิวอน.........พวกเขาเกี่ยวข้องกันอย่างนี้นี่เอง.....

---------------------------------------

"นี่ยูชอน....เราควรจะบอกเรื่องซิวอนกับทุกคนมั้ย" ร่างเล็กเอ่ยถามอย่างชั่งใจขณะนอนเอกเขนกกลางเตียง....

เรื่องที่เขาและยูชอนได้ยินโดยบังเอิญในห้องน้ำตอนแข่งรอบสองยังค้างคาใจเขาจนถึงทุกวันนี้

"ซิวอน" คือคู่แข่งของพวกเขาจริง ๆหรือ....ดูเหมือนว่าโลกใบนี้จะกลมไปหน่อยละมั้ง...ท่าทางหยิ่งยะโสของเจ้าคนท่ามากคนนั้น...ดูยังไงก็ไม่เหมาะกับการเป็นนักร้องเอาเสียเลย

"เรื่องที่หมอนั่นมาประกวดร้องเพลงที่เดียวกับเราน่ะเหรอ" ยูชอนเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ "Experted Melody" ที่ตนอ่านอยู่ แล้วหันมามองร่างเล็กด้วยความสงสัย

"อืม....นายว่า...เราควรจะบอกทุกคนดีมั้ยอ่ะ....ฟังจากที่เค้าพูดแล้วดูท่าทางวงของเจ้านั่นจะน่ากลัวไม่ใช่เล่นเลยนะ"

ร่างสูงปิดหนังสือลง แล้วเก็บเข้าชั้น...จากนั้นจึงเดินมาข้างเตียงที่ร่างเล็กนอนอยู่ก่อนจะทิ้งตัวนั่งข้างเตียงเบา ๆ

"มันก็จริงของนายนะ....แต่ว่า...เราไม่รู้ว่าแจจุงมีความสัมพันธ์กับหมอนั่นลึกซึ้งแค่ไหนน่ะสิ...ถ้าบอกไปแล้วฉันกลัวว่ารังแต่จะทำให้แจจุงไม่สบายใจเปล่า ๆ"

"อืม....จริงซินะ...หมอนั่นน่ะ...ดูท่าทางจะเกลียดแจจุงมากเลย...."


จุนซูยกนิ้วขึ้นเกลี่ยคางตัวเองอย่างเข้าใจในเหตุผลที่คนข้างยกขึ้นมา ในขณะที่ยูชอนแอบอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีว่าง่ายของคนรัก ก่อนจะกวักมือให้ร่างเล็กเขยิบเข้ามาใกล้ ๆ

"จุนซู...." ร่างสูงเรียก

"หืม..." จุนซูมองตามมือของคนข้าง ๆก่อนจะดีดตัวขึ้นแล้วมานั่งใกล้ ๆร่างสูงที่นั่งห้อยเท้าไว้กับขอบเตียง...

"ไม่ใช่.....ตรงนี้ต่างหากล่ะ..."

ยูชอนยิ้มอย่าเจ้าเล่ห์ พลางชี้มือไปยังหน้าตักของตน...เมื่อเห็นเช่นนั้นจุนซูถึงกับยิ้มกว้างแล้วลุกขึ้นมานั่งตักร่างสูงตามต้องการ  ยูชอนโอบเอวร่างเล็กบนตักไว้หลวม ๆแล้วเอาคางมาเชยไว้ที่บ่าของคนรัก....ก่อนจะเอาหน้าถูกับปลายไหล่เบา ๆ จนร่างเล็กหัวเราะออกมาเพราะจั๊กจี้

"ฮ่า ฮ่า ไม่เอาน่า...ยูชอน...จั๊กจี้..."

"เพิ่งรู้นะเนี่ยว่านายบ้าจี้..."

"เชื่อตายล่ะ...ฉันรู้นะว่านายรู้...ไม่งั้นนายไม่แกล้งฉันตั้งแต่ที่เจอกันวันแรกหรอก...."

"แหมยังอุตส่าห์จำได้อีกนะเนี่ย...นายนี่น๊า...มันน่ารักจริง ๆ...อิอิ" ยูชอนหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะโอบรัดร่างบางให้แน่นขึ้นแล้วแกว่งตัวไปมาจนร่างบางหัวเราะร่วน

"อิอิอิ...ของมันแน่อยู่แล้ว...อิอิ...ว่าแต่ว่า...นายว่าทำไมหมอนั่นถึงปล่อยมือจากแจจุง?"

"หมอนั่นไหน?"

"จะใครซะอีกละ...ก็ปาร์คจอนจินไง"

"หืม...ไม่รู้สิ...จุนซู...นายสระผมครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่เนี่ย" ยูชอนตอบพลางทำจมูกฟุดฟิดหลังจากวางริมผีปากบนแก้มเนียนของคนที่นั่งอยู่บนตักไปฟอดใหญ่

"บ้าหน่า...ฉันเพิ่งสระเมื่อเช้าเองนะ....จะเหม็นได้ยังไง" จุนซูแหวใส่ ก่อนจะดึงปอยผมหลังใบหูมาใกล้จมูก

ยูชอนหัวเราะครื้นเมื่อเห็นท่าทีน่ารัก ๆของร่างเล็กที่เขาโอบกอดไว้ ก่อนจะกระชับอ้อมแขนเพื่อรับสัมผัสอุ่นจากคนรักให้มากขึ้น

"(^ ^)....ฉันไม่ได้ว่ามันเหม็นซักหน่อย....ผมนายนะหอมจะตาย...คอก็หอม....แก้มก็หอม....ตรงนี้ก็หอม...."

ยูชอนไล่ประทับจมูกตามตำแหน่งที่ตนพร่ำบอกว่า "หอม" จนมาถึง...ริมฝีปาก...

 

Click cover (or Ctrl+a) for see hiden MSG

"อืมมม...ยูชอน...อ่ะ....."


จุนซูร้องครางเสียงหวานเมื่อลิ้นรับรสสัมผัสอบอุ่นจากร่างสูง...ยูชอนไล่มือสะเปะสะปะไปตามแผ่นหลังเนียนแผ่วเบาขณะส่งกลีบเนื้อร้อนจัดเข้าตวัดรัดหาความวาบหวานภายในช่องปาก....
ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนมือมาหยอกล้อกับยอดอกที่ชูชันตั้งรับสัมผัสจากเขา


"อ๊า...ยูชอน...ไม่ได้นะ...อย่าจับตรงนั้นสิ....อ๊า....อึก...ยะ...ยูชอน....."


"จุนซู...อ๊า...น่ารักจัง..."


"ม่ะ...ไม่ได้นะ....พรุ่งนี้ฉันต้องทำงานแต่เช้า.....ยูชอน....อ๊าาาาาาา......"


จุนซูร้องครางลั่นเมื่อมือใหญ่เข้าลูบไล้จุดอ่อนไหวกลางลำตัวของเขาแล้วเข้าเค้นคลึงอย่างหนักหน่วงจนเผยให้เห็นความต้องการที่ก่อตัวขึ้นผ่านกางเกงชั้นใน


"ต้องการขนาดนี้แล้ว...จะให้ฉันหยุดจริง ๆเหรอ...ฮื้มมม...คนเก่งของฉัน...."


"แต่ว่า....อึก...อ๊า....พรุ่งนี้.....อ่ะ......"


"งั้นวันนี้ไม่ใส่ก็ได้...แต่ฉันจะช่วยให้นายรู้ดีสึกดีเองนะ..."


"อึก....บ้า.........อ๊า....ไม่เอานะ....อย่าใช้ปากตรงนั้นสิ...นายก็รู้นะหน่า...อ่ะ...ว่า...ตรงนั้น...มัน..."


"ตรงนี้...ทำไมเหรอ..."


ยูชอนถามแผ่วเบาขณะเข้าดูดดุนยอดอกที่ตอดรัดรับกับปลายลิ้นอุ่นอย่างพอใจ...


"ก็.....มัน...อึก.......อ๊าาาาา..."


"รู้สึกดีใช่ไหม....น่ารักจังน๊า..นายเนี่ย......แค่ฉันสัมผัสนิดเดียวนายก็ก็สึกขนาดนี้แล้ว"


"นิดเดียวที่ไหนละคนบ้า.....อ๊า......"


เมื่อเห็นว่าร่างเล็กเริ่มจะทนไม่ไหว....ยูชอนจึงเอื้อมมือมาปลดความต้องการของร่างเล็กให้พ้นจากพันธนาการใต้เนื้อผ้าบาง...ก่อนจะละริมฝีปากจากยอดอกสีชมพูมาครอบครองแกนกลางลำตัวแทน


"อ่ะ...อ๊า....อึก.......ยูชอน....อ๊า..........."


ปลายลิ้นร้อนจัดไล่ตวัดโลมเลียไปจนทั่วแกนจนร่างเล็กบิดสะโพกตามด้วยรู้สึกเสียวซ่าน....

นิ้วเรียวบางแทรกผ่านเส้นผมนุ่มเพื่อคลายความต้องการที่คนรักปรนเปรอให้

ยูชอนเข้ากอบกุมส่วนนั้นด้วยริมฝีปากนุ่ม พลางรูดขึ้นลงเป็นจังหวะพอให้ร่างเล็กได้ผ่อนคลาย...

สัมผัสอ่อนโยนและแรงเสียดทานที่ลากผ่านจุดอ่อนไหวทำให้ร่างเล็กถึงกับร้องครางออกมาอย่างไม่รู้ตัว


"อ๊าาาา.....อึก....อืออออ...อ๊าาาาาา~~~"


"น่ารักจัง...จุนซู.....อือ......"


"อ๊าาาา....ไม่ไหวแล้ว....อ่ะ.....พอได้แล้ว...ยูชอน....จะออกแล้ว.....เอาปากออกไปนะ....อ๊าาาา~~~~"


"ไม่เป็นไร....ปล่อยมาเลย....อืมมมมม......"


"ม่ะ...ไม่...ไม่เอา....มันสกปรก...อึก...อ่ะ...อาาาาาา....."


"ไม่เลย....ไม่สกปรกซักนิด....ทุกอย่างของนาย....ไม่มีอะไรน่ารังเกียจเลย....อืมมมม...อาาา...จุนซู.....ฉันรักนาย....."


"อ่ะ..........อ่ะ......อ๊าาาาา......~~~~~อาาาาาาาาา...."


ของเหลวสีขาวขุ่นถูกปล่อยออกมาตามแรงปรารถนาที่ถึงขีดสุด...ยูชอนเข้าโลมเลียยอดแกนอีกครั้งเพื่อรับน้ำรักอย่างไม่รังเกียจ....ก่อนจะโน้มตัวไปจูบแผ่วเบาที่หน้าผากคนรักอย่างทะนุถนอม.....


"อ๊า.....แฮ่ก...ยูชอน....ฉัน....รัก....นาย........"

ร่างเล็กผ่อนลมหายใจออกมาช้า ๆ หลังปลดปล่อยความต้องการมาจนหมดสิ้น...จุนซูยกตัวขึ้นจุมพิตเบา ๆที่ริมฝีปากหนาของคนรักเป็นเชิงขอบคุณ จากนั้นจึงเอื้อมมือไปโอบเอวหนาแล้วดันตัวให้ชิดกับอกกว้าง....

"จุนซู....ฉันรักนายนะ...."

"พูดอยู่ทุกวัน...ไม่เบื่อบ้างเหรอ..."

"ไม่เลย....ถึงนายเบื่อ.....ฉันก็จะพูดให้นายฟังทุกวัน....ฉันรักนาย....ฉันรักนาย....ฉันจะพูดอยู่อย่างนี้จนกว่าฉันจะหยุดหายใจเลย...."

"แล้วถ้า...วันนึง...ฉันไม่อยู่ฟังคำนั้นล่ะ...."

"ฉันก็จะตามหานายให้เจอแล้วก็บอกรักนายจนกว่านายจะยอมอยู่กับฉันน่ะสิ.....ถ้านายหนี....ฉันก็จะตามไปเรื่อย ๆ....ถ้านายเลิกรักฉัน...ฉันก็จะตื้อจนนายกลับมารักฉันอีกครั้ง...ฉันจะบอกรักนายทุกวัน....ทุกวัน....ทุกวัน....จนกว่านายจะไม่อยากฟังนั่นแหละ..."

"อิอิ...งั้นก็แย่หน่อยนะ...สงสัยนายคงต้องบอกฉันไปตลอดชีวิตแล้วล่ะ....เพราะฉันจะไม่มีวันจากนายไปไหน....และก็จะอยู่ฟังนายไปตลอดชีวิตเลย...นายนั่นแหละ...เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้เลย....ถ้านายเลิกรักฉันเมื่อไหร่ละก็นายตายแน่..."

"ฮ่า ฮ่า...ได้เลยคร๊าบบบบบบ....พนันกันก็ได้.....ถ้าฉันรักนาย ขอให้นายเป็นของฉัน...แต่ถ้าฉันเลิกรักนาย ขอให้ฉันเป็นของนายนะ..."

"บ้า.....อย่างนี้นายก็ได้เปรียบทั้งขึ้นทั้งล่องน่ะสิ.....คนเจ้าเล่ห์..."

"ใครบอกว่าฉันได้ละ...เราได้ทั้งคู่ต่างหากล่ะ....."

"อ๊ายยยย....ยูชอน...ทะลึ่ง...ไปเลยนะ...ไปนอนห่าง ๆเลย...อย่ามาใกล้ฉันน๊า...."

"ได้ไงล่ะ...นี่มันห้องฉันน๊า...แล้วเตียงมันก็แคบนิดเดียวเอง...นอนติด ๆกันอย่างนี้น่ะดีแล้ว...อุ่นดี...เน๊าะ...เน๊าะ.....อิอิ....."

จุนซูยิ้มกว้างเป็นคำตอบพลางกระชับแขนที่โอบกอดแผ่นหลังของคนรักให้แน่นขึ้น...

พระเจ้าครับ.......พนันกับผมก็ได้........ผมไม่มีทางเปลี่ยนใจไปจากเจ้าคนเจ้าเล่ห์คนนี้แน่ ๆ.......คอยดูนะครับ

----------------------------------------------

"นายกับซิวอน....เคยคบกันงั้นเหรอ?" ยุนโฮเอ่ยถามเสียงแผ่วเบาในขณะที่ดวงตายังจับจ้องยังร่างบางไม่กระพริบ

แค่ประโยคที่ว่า"จอนจินทำร้ายแจจุงเพราะต้องการแก้แค้นซิวอน" ....ก็ตอบคำถามทุกอย่างที่อยู่ในใจเขาจนหมดสิ้น

ไม่มีอะไรจะโหดร้ายไปกว่าการถูกคนที่รักที่สุดทรยศอีกแล้ว...จอนจินคงรู้ข้อนี้ดี...และก็คงรู้ว่าทั้งแจจุงและซิวอนรักกันมาก...ไม่อย่างนั้น เขาคงไม่เลือกใช้แจจุงเป็นเครื่องมือเพื่อทำร้ายซิวอนแน่....

"รักมาก" "แจจุงกับซิวอนรักกันมาก" เพียงแค่คิด...ยุนโฮก็แทบอยากจะหยุดหายใจไปพร้อม ๆกับภาพในอดีตของแจจุงที่เขาจินตนาการขึ้นเองแล้ว....

 

"อืม..."

"แล้วที่นายต้องทิ้งเขาไปก็เพราะ..."

"ฉันไม่อยากให้ซิวอนต้องตาย...คุณจอนจินขู่ว่าจะฆ่าเขาถ้าฉันไม่ยอมเลิก....ถึงไม่มีฉันซิวอนก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าฉันยังอยู่กับเขาละก็เขาต้องตายแน่ ๆ"

"แล้วนายละ...พอไม่มีซิวอน....นายก็เหมือนกับตายเลยไม่ใช่เหรอ"

"ยุนโฮ....ฉันบอกแล้วไง...ว่าฉันไม่ได้รักซิวอนอีกต่อไปแล้ว....เพียงแต่ว่าสิ่งที่ฉันทำกับเขาไว้มันเลวไม่น่าจะให้อภัยเลย....หลังจากเลิกกัน....ซิวอนก็ทำตัวเหลวแหลก....ทั้งเกเร...แล้วก็ติดยา..........เขาต้องเจ็บปวดทรมานแทบตายกว่าจะเลิกยาได้....ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเขาสาเหตุมาจากฉัน.....เป็นเพราะฉัน......ฉันเอง....ที่ทำให้เขาเป็นอย่างนั้น...อึก....ยุนโฮ....ฉันทำผิดต่อเขามากเหลือเกิน...

วันนั้นน่ะ....ซิวอนร้องไห้น้ำตาอาบหน้า....อ้อนวอนไม่ให้ฉันทิ้งเขาไป...อึก....แต่ฉัน...กลับเสือกไสไล่ส่งเขา...ฉันบอกเขาว่าฉันไม่ได้รักเขา....ฉันมันเลวมากเลย....ฉันทำร้ายคนที่รักฉันอย่างเลือดเย็น...ฮือ....ฉันมันเลว.....ฉันมันเลว.....ฮือ..."

หยดน้ำใสร่วงหล่นบนฝ่ามือเรียวไม่ขาดสาย....ยุนโฮขยับตัวเข้ามาโอบกอดร่างบางที่สะอื้นไห้จนตัวสั่นสะท้านไว้หลวม ๆ

ความรู้สึกของซิวอน....เขาเข้าใจดี...เพราะถ้าเป็นเขา....หากขาดคนตรงหน้านี้แล้ว....ลมหายใจที่เหลือของเขาก็คงไม่จำเป็นอีกต่อไป...

....เนิ่นนานที่ยุนโฮโอบกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขนโดยปราศจากคำพูดใด ๆ.....เมื่อได้ปลดปล่อยความเจ็บปวดที่อัดอั้นมานานจนหมดแล้ว...แจจุงจึงค่อย ๆกลั้นเสียงสะอื้นแล้วเช็ดน้ำตากับไหล่กว้างเบา ๆ....

"อ่ะ....ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ....ขอบใจนะ...." ยุนโฮปล่อยร่างบางจากอ้อมแขน ก่อนจะค่อย ๆเสยผมหน้าม้ายาวของแจจุงให้ไม่ร่วงลงมาปรกหน้า ระหว่างนั้นสายตาของเขาไปกระทบกับสิ่ง ๆหนึ่งที่ส่งประกายระยิบระยับที่ข้อมือแจจุง

"เลสข้อมือนั่น......"

"อ๋ออออ....ซิวอนให้ฉันเป็นของขวัญวันเกิดน่ะ....คุณจอนจินเก็บเอาไว้...และสัญญาว่าจะคืนให้ฉันในวันที่ฉันเป็นอิสระ....สวยใช่ไหม...ตัวอักษร SJ ที่ห้อยอยู่...ซิวอนเขาหล่อเองเลยนะ" แจจุงยิ้มแห้ง พลางยกมือขึ้นลูบเลสข้อมือนั้นเบา ๆ.....

ยุนโฮมองภาพตรงหน้าด้วยความเจ็บปวด.....คนที่ไม่ชอบใส่เครื่องประดับอย่างแจจุง กลับไม่ถอดเลสข้อมือนั้นเลยตั้งแต่ได้มันคืนมา....

เร็วเท่ากับความคิด......ยุนโฮค่อย ๆโน้มตัวเข้าไปใกล้ แล้วประทับริมฝีปากบนกลีบกุหลาบชมพูของคนตรงหน้า....

ความหวานนุ่มที่ได้สัมผัส ทำให้ยุนโฮใช้ลิ้นดันให้ร่างบางเปิดรับรสสัมผัสจากเขา....ปลายลิ้นร้อนจัดเข้ากวัดรัดเกี่ยวพันสำรวจไปทั่วช่องปาก...เนิ่นนานจนร่างบางเริ่มหายใจขัด....ยุนโฮจึงถอนริมฝีปากออกมาแล้วผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

"ยุนโฮ?!"

"รออยู่นี่นะ...เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำมาให้..." ยุนโฮว่า ก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไร้ซึ่งคำอธิบายใด ๆเกี่ยวกับการกระทำเมื่อครู่.....

แจจุงมองตามร่างใหญ่ไปจนลับสายตา....ยกมือขึ้นมาสัมผัสริมฝีปากที่เพิ่งรับรสหวานอย่างไม่เข้าใจนัก...

"ยุนโฮ....นี่มันอะไรกัน?..."

-------------------------------------------------------------------

 

TBC

 

เรต เรตอีกแล้วงับ ไม่รู้ช่วงนี้เป็นไงเวลาแต่งฉากนั้นมันลื่นไหลกว่าช่วงแรก ๆเยอะ

สงสัยเป็นเพราะเราสะสมประสบการณ์ฉากเรตไว้มาก 5555

ยังไงก็ติดตามตอนต่อไปด้วยนะค่ะ เรื่องกำลังสนุกเชียว (ชมฟิคตัวเองอีก กร๊ากกกกกก)