.::tiseki blog::Love Is Color Blind::.

"ยูชอน...."

"มิคกี้..."

"พี่ครับ..."

ผมกำลังเรียกคน ๆเดียวกันด้วยคำสามคำ....
.
.
ความจริงที่ว่ายูชอนเกิดก่อนผมเกือบครึ่งปียังคงดังก้องอยู่ในใจผมเสมอ....

ทั้งฐานะ...ชาติตระกูล....การศึกษา.....ไม่มีอะไรที่ผมสู้เขาได้เลย...ทั้งช่องว่างเกือบครึ่งปีนั้น.....ทำยังไงก็ถมไม่เคยเต็ม....

"ยูชอน...เล่าตอนอยู่ที่อเมริกาให้ฟังหน่อยสิ....ฉันอยากฟัง"

"ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจเลย....ฉันก็เหมือนนักเรียนไฮสคูลทั่วไปนั่นแหละ...เหมือนที่เกาหลีเด๊ะเลย...."

"ตึกเอ็มไพร์สเตจ....สูงมากมั้ย"

"อืม...สูงสิ....สูงมากเลย...."

"เทพีเสรีภาพล่ะ....เธออยู่กลางแม่น้ำจริงรึเปล่า"

"เธออยู่ที่ท่าเรือนิวยอร์คต่างหากล่ะ ไม่ได้อยู่กลางน้ำหรอกนะ...อิอิอิ"

"แล้วแท๊กซี่ทั้งเมืองเป็นสีเหลืองเหมือนกันหมดเลยเหรอ"

"^^ อืม...อยากไปเที่ยวเหรอจุนซู"

"(_ _) เปล่าหรอก...ฉันก็ถามไปอย่างงั้นแหละ"

เมืองที่ผมไม่รู้จัก....เพื่อนที่ผมไม่รู้จัก....ภาษาที่ผมฟังไม่ออก...นั่นคือโลกของยูชอนที่ผมเข้าไม่ถึงเลย
.
.
.
ผมพบยูชอนครั้งแรก ตอนที่พวกเรา...ผม...ยุนโฮ...แจจุง...และชางมิน กำลังซ้อมเต้นอยู่ที่สวนสาธารณะ...เจ้านั่นเดินอาด ๆเข้ามาที่ผมแล้วบอกว่า

"คีย์ต่ำไป...ส่งเสียงให้มันมีพลังกว่านี้สิ...ดันลมขึ้นมาจากกระบังลม...ไม่ใช่ที่ท้อง"

ให้ตายสิ...เจ้าคนหยิ่งยโสนี่มันเป็นใครกัน แค่เดินผ่าน...มันก็ติโน่นตินี่ได้เป็นฉาก ๆแล้ว

"อะไรของนาย อย่ามากวนประสาทดีกว่าน่า" ยุนโฮพูดไกล่เกลี่ย

"ผมไม่ได้กวนประสาท แต่คนตัวเล็ก ๆนั่นร้องเสียงเพี้ยนจริง ๆ ไม่เชื่อก็ลองฟังดูดีดีสิ..." ยูชอนตอบหน้านิ่ง

"ถึงจะเพี้ยนมันก็ไม่ใช่ธุระของนาย" ผมมองหน้าเขาอย่างหาเรื่องไม่น้อย

"จุนซู....." ยุนโฮหันมาปรามผม ท่าทางเขาจะเชื่อยูชอนไปเต็ม ๆ

"ไหนนายลองว่ามาสิ....จุนซูต้องแก้ตรงไหนบ้าง"

"ก็ต้องเพิ่มคีย์ให้สูงกว่านี้คีย์นึง เขาร้องเป็นเสียง ฟา ต้องเพิ่มเป็น ซอล พอถึงคีย์ห้องกลางต้องใช้เสียงหลบ ดันพลังขึ้นมาจากกระบังลม แล้วก็ยกลิ้นหลบเสียงลมด้วย..."

"......"

"จุนซูลองใหม่สิ"

"~~~la la la lal lal la~~~"

ปฏิเสธไม่ได้ว่า....เสียงที่ออกมานั้น มันเพราะกว่าที่ผมร้องเมื่อกี้จริง ๆ เห็นดังนั้น ยูชอนก็เลยขอมาร่วมวงกับพวกเรา

"ทำไมต้องรับเพิ่มด้วยล่ะ สี่คนก็พอแล้วนี่" ผมแย้ง บอกตามตรงว่าไม่ค่อยจะถูกชะตากับเจ้าคนท่ามากนี่เท่าไหร่นัก

"ยูชอนเขาจับเสียงคีย์ได้เก่งมากเลยนะ ถ้าได้เขามาร่วมวง เราต้องร้องได้ดีกว่านี้แน่ๆ อีกอย่างบอยแบนค์น่ะ ต้องมีห้าคนสิถึงจะเรียกว่าบอยแบนด์ของแท้เวลาเต้นบนเวทีบล๊อคจะได้พอดี..."

ที่ยุนโฮพูดมันก็ดูมีเหตุมีผลดี แต่ยังไงผมก็ยังไม่อยากยอมรับว่า คุณหนูลูกชายนักธุรกิจร้อยล้านจะยอมมาร่วมวงร้องเพลงกับนักร้องยาจกอย่างพวกเราเพื่อชิงเงินไม่กี่ล้าน
อย่างยูชอนน่ะทั้งหล่อ เสียงดี หน้าตาก็หล่อเหลา แถมยังมีพรสวรรค์ แค่เอ่ยปากคำเดียว ไม่ว่าค่ายเทปไหนก็ยินดีอ้าแขนรับอยู่แล้ว

"ยูชอน...ถามจริง ๆเถอะ นายตั้งใจจะเป็นนักร้องจริง ๆรึเปล่า ถ้าเห็นเป็นแค่เรื่องสนุก ๆล่ะก็ถอนตัวไปซะ... พวกฉันไม่ใช่ของเล่นฆ่าเวลาของคุณหนูนักธุรกิจร้อยล้านอย่างนาย"

"ทำไมนายถึงคิดว่าฉันทำเล่น ๆล่ะ..."

"เพราะพวกฉันจริงจังน่ะสิ....แต่นายไม่ใช่ คนที่เพียบพร้อมอย่างนาย ไม่จำเป็นต้องมาเสียเวลาฟอร์มวงกับพวกฉันหรอกนะ"

"อย่าดูถูกตัวเองสิจุนซู...ฉันมีทุกอย่างก็จริง แต่นายรู้ไหมอะไรที่เงินซื้อไม่ได้?"

"อะไร"

"พวกนายไงล่ะ"

"....."

"ต่อให้ฉันมีเงินเป็นร้อยเป็นพันล้าน ฉันก็ซื้อเพื่อนอย่างพวกนายไม่ได้..."

"ทำไมนายถึงอยากเป็นเพื่อนกับพวกฉันนัก...."

"เพราะฉันตกหลุมรักนายล่ะมั้ง"

"O_O"

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

จากนั้นยูชอนก็หัวเราะร่วนแล้วเดินหนีไป....
.
.
ใครว่ายูชอนตกหลุมรักผม....ผมต่างหากที่ตกหลุมรักยูชอน เพราะประโยคที่ว่า "ต่อให้ฉันมีเงินเป็นร้อยเป็นพันล้าน ฉันก็ซื้อเพื่อนอย่างพวกนายไม่ได้..."

หยิ่งยะโสที่ไหนกัน...

จริง ๆก็แค่...คนเหงาคนหนึ่งเท่านั้นเอง...
.
.
.
ผมรักเขา...ผมรักยูชอน...รักมาก...จนไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะมาสามารถรักใครได้ถึงขนาดนี้

ทั้งรอยยิ้มที่ส่งมาให้....อ้อมแขนอบอุ่น...ปลายนิ้วเรียวยามสัมผัส...ผมรัก...รักทั้งหมดที่เป็นปาร์คยูชอน

รักไป....เหนื่อยไป.....

ยูชอนรักผม...ข้อนี้ผมรู้ดี...แต่นั่นล่ะ...ยิ่งเขารักผมมาก...ผมก็ยิ่งไม่มั่นใจในตัวเอง.....

"อ๊ะ...อ๊า...อื้อออออ...ยูชอน....อ๊าาาาาา...."

"น่ารักที่สุดเลยจุนซู....ตอนนี้...จะเข้าไปได้ไหม..."

"อ่ะ...อือ...เข้ามาเถอะ...."

ยูชอนไม่ใช่เกย์....ผมก็ไม่ใช่เกย์....เพียงแต่ว่าเรารักกัน......การมีอะไรกัน....มันก็เป็นแค่การแสดงออกถึงความรักอย่างหนึ่ง....

นี่เป็นครั้งแรกของเราทั้งคู่...ผมเองก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่ารู้สึกดีเหลือเกินเวลาถูกยูชอนสัมผัส...

ทุกครั้งที่เขาจูบ...ทุกครั้งที่ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามเรือนร่าง...ผมเหมือนถูกโอบกอดด้วยความรักของยูชอนจนอัดแน่น

การที่ผมยอมให้เขาเป็นผู้นำในเกมส์รักก็เป็นเพราะว่าผมรู้ดีว่าผมคงไม่สามารถทำให้เขามีความสุขได้นอกจากวิธีนี้เท่านั้น

"อ๊า...อึก....ยะ...ยูชอน....เจ็บ...อื้อออออ..."

"อ๊า...ขอโทษนะ...แต่ฉันไม่ไหวแล้วจริง ๆ...อ่ะ..."

"อึก...อ่ะ....อา....ฮึกกกก..."

"อึก....เจ็บ...ยูชอน....อ๊า....อ๊าาาาาาา"

"ที่รักของฉัน....จุนซู.....ฉันรักนาย.....อ่ะ....อ๊า..."

ทุกครั้งที่เขาเข้ามาในตัวผม...มันเจ็บปวดจนแทบร่างกายจะระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ...ยามที่ยูชอนกดเข้ามา...แล้วแทรกผ่านช้า ๆ...ผมรู้สึกเหมือนอวัยวะภายในถูกกดจนจุกแน่น ปั่นป่วนจนแทบหลอมละลาย...ยูชอนคงรู้ถึงข้อนี้ดี เขาถึงได้จูบประโลมผมทุกครั้งเวลาที่เข้ามาข้างใน ความใจดีของเขาเพียงเล็กน้อย...ก็เพียงพอให้ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อเขาโดยไม่มีข้อแม้...

"เป็นฉันจริง ๆเหรอ....ฉันรักนายได้จริง ๆเหรอ....ยูชอน...."

"ทำไมถามอย่างนั้นละครับจุนซู..." ยูชอนถามตอบ พร้อมกับหอมที่แก้มผมเบา ๆ

"ฉันน่ะ...ไม่มีอะไรดีเลย....เรียนก็ไม่เก่ง...ทำงานก็ไม่ได้เรื่อง...แถมยังจน....ถ้านายรักฉัน...เอ่อ...มันจะดีกับนายเหรอ..."

"คิดอะไรอย่างนั้นล่ะ...ฉันรักนาย....เพราะนายเป็นนาย....ฉันไม่ได้รักคนการศึกษาสูง...ไม่ได้รักคนทำงานเก่ง...ไม่ได้รักคนรวย...แต่ฉันรักนาย....ได้ยินไหมว่าฉันรักนาย..."

ถึงยูชอนจะยืนยันอย่างนั้นก็เถอะ....แต่ "ความรัก" มันไม่ง่ายขนาดนั้น....

แม้"ความรัก" จะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างคนสองคน...แต่มันไม่ใช่"เรื่องของคนสองคน"

6 เดือน.... ที่โลกของเขาไม่มีผม...กลายเป็นช่องว่างที่ผมไม่สามารถเติมเต็มได้....

ยิ่งพยายามไล่ตามเท่าไหร่...ยูชอนก็ยิ่งไปไกลกว่าที่ผมจะเอื้อมถึงทุกครั้ง...

อเมริกา...คฤหาสถ์หลังใหญ่...ชื่อเสียง...อำนาจ...

ผมไม่รู้จักสิ่งเหล่านั้นเลย...ทั้ง ๆที่สิ่งนั้นคือโลกทั้งใบของยูชอน....

ที่ผมยังสามารถอยู่เคียงข้างเขาได้ ก็เพราะตอนนี้เขาอยู่ในโลกของผม...

แต่ถ้าสักวันหนึ่งเขาต้องกลับไปโลกของเขา....ผมจะทำยังไง......คิมจุนซูจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีปาร์คยูชอน.....
.
.
.
ถ้าผมรู้จักเพียงเสี้ยวหนึ่งของโลกของยูชอนก็คงดี...อย่างน้อย...ช่องว่างที่ผมพยายามถมให้มันเต็มก็อาจจะลดน้อยลงบ้าง...

แต่จะทำยังไง...ผมก็ยังเป็นเพียงแค่คิมจุนซูที่ไม่มีอะไรเลย....นอกจากรักเขาแล้ว...ผมไม่มีอะไรเทียบเขาได้เลย....

หลายครั้งที่ผมคิดว่าตัวเองเด็กเหลือเกิน....ที่ดีใจแม้กระทั่งเรื่องเล็ก ๆน้อย ๆ...แค่ยูชอนจับมือ...ลูบปลายผม...หรือแม้แต่แค่เรียกชื่อ...ผมก็ดีใจมากแล้ว

คนอื่นอาจจะมองว่าเป็นสิ่งเล็ก ๆที่น่าตลกขบขัน แต่สำหรับผมกลับเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่สุด....

การที่ยูชอนเห็นว่าผมมีตัวตนในชีวิตเขา...ทำให้ผมรู้สึกว่าผมกำลังตามเขาทันขึ้นอย่างน้อยก็ 1 วินาที

ผมรู้ดีว่าต่อให้รักแค่ไหน ผมก็ไม่สามารถครอบครองยูชอนไว้คนเดียว...

แต่ถึงกระนั้นผมก็อยากเป็นเพียงแค่คนเดียวที่ยูชอนให้ความสำคัญและพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างไม่ว่าเมื่อไหร่...

ไม่ใช่ผมอยากเปรียบเทียบกับใครหลายคนในชีวิตยูชอน...แต่ผมก็อยากจะอยู่เหนือทุกคนที่ยูชอนให้ความสำคัญ....

รัก....แค่ผม...

มอง...แค่ผม....

ให้ความสำคัญ....ผมมากกว่าใคร...
.
.
.
ผมเห็นแก่ตัวไปหรือเปล่า?

ถ้าผมรั้งเขาไม่ให้กลับไปสู่โลกเดิมของเขา....เขาจะยอมหรือเปล่า?

ยูชอน....นายอยู่อย่างนี้เรื่อยไปไม่ได้เหรอ...นายไม่กลับไปโลกของนายไม่ได้เหรอ...

ยูชอน...ฉันหวาดกลัวอนาคตที่ไม่มีนายเหลือเกิน...อย่าเพิ่งรีบกลับไปเลยนะ ขอเวลาให้ฉันได้มีความสุขอีกสักนิด...

ขอเวลาให้ฉันได้ภาคภูมิใจว่าฉันเป็นคนรักของนาย....ขอเวลา...ให้ฉันได้รักนาย...อีกสักนิดเถอะนะ....

-------------------------------

-End Special Part IV : My Name 's Kim Junsu -