.::tiseki blog::Love Is Color Blind::.

สวัสดีตัวเองตอนบ่ายของวันนี้ เออ วันนี้วันที่เท่าไหร่หว่า เออ ช่างมันเหอะ เรื่องวันเวลามันเหมือนสายน้ำ ผ่านแล้วผ่านเลย (น่านนนน ข้ออ้างชัด ๆ)

เมื่อวานได้เข้าไปอ่านคอมเม้นบทความที่เราเขียนไปคราวก่อนเรื่อง "ทำไมต้องดงบังชินกิ" ในบอร์ด TTF

รู้สึกปลื้มใจแทนทงบังจัง ที่มีคนรักพวกเค้าขนาดนี้

จริง ๆตอนที่เราเขียนบทความนี้ก็ไม่ได้กะให้มันซึ้งอะไรหรอกนะ ก็แค่เขียนตามที่ตัวเองรู้สึกในตอนนั้น...คิดว่าตัวเองเป็นโรคจิตอย่างหนึ่งที่น้ำตามักจะไหลเอาง่าย ๆเวลาที่ซาบซึ้งมากกว่าตอนที่เสียใจซะอีก...

ไม่รู้ว่ามีใครเป็นเหมือนเรามั่งมั้ย เวลาเราดู Perf.ของทงบัง ที่แฟน ๆจะร่วมกันอังกอร์ ไม่ว่าจะเป็นเพลง The way you Are หรือ Midohyo บางทีเราก็น้ำตาไหลไม่รู้ตัว

โดยเฉพาะเพลง Midohyo อ่ะ พวกเราอังกอร์เป็นชื่อจริงของแต่ละคนใช่ป่ะ มันให้ความรู้สึกว่า ดีจังเลย นั่นเป็นชื่อจริง ๆนะ แสดงว่าแฟน ๆยอมรับในตัวตนของเราจริง ๆ โอ๊ยยยยย มันดีจังเลย มีคนรักคนที่เรารักมากขนาดนี้ มันดีใจจริง ๆนะ แล้วก็ซาบซึ้งจริง ๆ

รู้สึกว่าดีจังเลยที่โลกนี้มีผู้ชาย 5 คนนี้อยู่...ดีจังเลยที่ได้รักพวกเค้า...แล้วก็ดีจังเลยที่ได้รักแฟนคลับทุกคน....

จริง ๆนะ อาจจะดูเหมือนเวอร์ แต่เรารักทุกคนที่เป็นแฟน ๆทงบังจริง ๆ แล้วก็ไม่ชอบเลยที่เห็นแฟนคลับทะเลาะกัน แต่มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้นี่เน๊าะ ยิ่งมากคนก็ยิ่งมากความ มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่ทุกคนจะเป็นอย่างที่เราคิด อย่างที่เราต้องการซะหมด ที่ทำได้ก็แค่ทำใจล่ะนะ อิอิอิ

วันนี้นั่งอ่านฟิคตัวเองแล้วก็ตื้อ ๆ ตัน ๆ แต่งต่อไม่ออก พล๊อตนะคิดนานแย้ว แต่ว่าจะเรียบเรียงยังไงนี่ดิ ยากจัง ถ้าฉันเลิกแต่งจะโดนตื๊บมั้ยเนี่ย อย่างน้อยเจ๊เบ๊นซ์ก็เอาฉันตายแน่ะเลยว่ะ 55555

พูดไปงั้นแหละ สุดท้ายเด๋วก็ต้องแต่งต่ออยู่ดี กะว่าจะแต่งเล่น ๆไปๆมาๆ 17 พาร์ทแล้ว ไม่น่าเชื่อเหมือนกันนะ ว่ามันจะลืมตัวไปได้ขนาดนี้ เอิ๊กกกกกกกกกก มันลืมนานมากเลยนะเนี่ย

ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลาแต่งบล๊อกเลย เบื่อธีมนี้กันบ้างยังเนี่ย เรายังไม่เบื่อเลย จะเบื่อก็ต่อเมื่อมีเวลาทำเท่านั้นแหละ (จะบอกเพื่อ????) วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่าไว้คราวหน้าค่อยมาอัพรูปทงบัง หุหุ

ว่าแต่

.

.

.

วันนี้มันเป็นวันอะไรเนี่ย อัพโหลดไทยมันจะล่มให้ได้เลยใช่มั้ย เฮ้ออออ เอากะมันดิ