>>[Fic]On&On[HoJae x YooSu] Part 18 : Thank To
posted on 02 Jul 2007 13:24 by tiseki in OnAndOn
"มิกกี้!!!! ทำไมเปียกอย่างนั้นล่ะ เข้ามาก่อน เร็ว ๆเข้า....."
หญิงสาวตะโกนเสียงหลง เมื่อเห็นสภาพเปียกปอนของแขกที่มาเยี่ยมเยียนตามค่ำคืน....
ร่างบางปราดไปประคองคนตัวสูงเข้ามาในห้องแล้วจัดการถอดเสื้อสูทสีเข้มที่เปียกชุ่มออก ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูสีขาวมาห่มตัวชายหนุ่มไว้
"ฝนตกนายก็ต้องรู้จักหาที่หลบสิ ไปยืนตากฝนทำไม คิดว่าตัวเองเป็นซุปเปอร์แมนรึไงย่ะ...นายนี่น๊า....ทำไมต้องทำตัวให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย ฉันละแปลกใจจริง ๆว่าหนุ่มน่ารักคนนั้นเค้าทนเป็นเพื่อนนายได้ยังไงเนี่ย...."
หญิงสาวบ่นกระปอดกระแปดขณะใช้ผ้าขนหนูซับผมชายหนุ่มเบา ๆ
ยูชอนไม่ตอบว่ากระไร แต่กลับดึงร่างบางเข้ามาสวดกอดอย่างรวดเร็ว
นารีสะดุ้งเล็กน้อย ดวบตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ....หากแต่ชายที่กอดตนไว้เป็น "คู่หมั้น"
ร่างบางจึงไม่ขัดขืนอะไร แล้วยกแขนขึ้นโอบหลังกว้างโดยดี
"แต่งงานกันนะนารี...."
"เอ๋..."
"แต่งงาน...กับฉันนะ..."
"มิกกี้...."ปะ...เป็นอะไรไป...ทำไมจู่ ๆ...."
"อยู่กับฉันนะ...มาสร้างครอบครัวที่อบอุ่นด้วยกัน....แต่งงานกันเถอะนะ..."
นารียิ้มกว้าง....แม้ไม่เข้าใจเหตุผลที่อยู่ ๆคู่หมั้นก็มาขอแต่งงานเท่าใดนัก...แต่หญิงสาวก็ตอบรับด้วยความเต็มใจ
"อืม....ตกลง....ฉันจะอยู่กับนายนะ..."
ยูชอนกระชับอ้อมแขนที่โอบร่างบางไว้ในแน่นขึ้นเป็นการตอบรับคำตอบของหญิงสาว
สิ่งนี้ใช่ไหม...ที่นายต้องการ...จุนซู....
ฉันต้องรักนารีใช่ไหม....
ฉันต้องมีความสุข....โดยไม่มีนายเคียงข้างใช่ไหม....
ฉันทำถูกแล้วใช่ไหม....จุนซู....
แต่ทำไม....ถึงเจ็บอย่างนี้ล่ะ....
ทำไมหัวใจของฉัน....เหมือนจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ เลย....
มันเจ็บปวด......แทบขาดใจ.......จริง ๆนะ.......จุนซู.........
----------------------------------------------------------------
"จุนซูเป็นยังไงมั่ง ?..."
ชายหนุ่มเอ่ยถามร่างบางที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอนใหญ่มุมสุดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล....ตั้งแต่ยอมปล่อยเจ้าหนูผีไป...ยุนโฮกับชางมินก็ได้แต่เดินวนไปวนมารอบบ้าน แล้วปล่อยหน้าที่ดูแลจุนซูให้เป็นของแจจุงไป
"ร้องไห้จนหลับไปแล้ว......เจ้านั่นล่ะ..."
แจจุงทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรง พลางมองหาต้นตอของเรื่องอีกคน
"เขาบอกจะกลับบ้าน....จะไปเคลียร์อะไรซักอย่างนี่แหละ"
"เคลียร์?????"
"อืม..."
"กับใคร??....ที่บ้านเหรอ???"
"ไม่รู้เหมือนกัน....ฉันไม่ได้ถามอะไรมาก เจ้านั่นมันพุ่งออกไปยังกะติดจรวด..........แล้ว....จุนซู.....ไม่เป็นไรมากใช่ไหม"
"ไม่เป็นไรที่ไหนล่ะ....เฮ้อ.....นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ยุนโฮ....ฉันไม่เข้าใจเลย...."
ยุนโฮไม่ตอบแต่กลับเอื้อมมือไปลูบแผ่นหลังร่างบางแผ่วเบาเป็นเชิงปลอบใจ...
เรื่องที่เกิดขึ้น เขาเองก็ไม่เข้าใจนัก....แต่ถ้าหากมันเป็นเรื่องที่ทำให้สมาชิกในวงไม่สบายใจในช่วงที่สำคัญเช่นนี้...เขาต้องหาทางทำอะไรซักอย่างซะแล้ว...
~~~~กิ๊กะลิกิ๊กิ๊...ปิโลปิโล...กะลิกิ๊กิ๊~~~~~
"ครับ"
แจจุงกรอกเสียงไปแผ่วเบา เมื่อเห็นเบอร์โทรที่ไม่คุ้นเคยปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ ในเวลาเช่นนี้เขาไม่อยากจะคุยกับใครเลยจริง ๆ อีกอย่างเวลาดึกป่านนี้แล้ว ไม่น่าจะมีใครโทรหาเขาอีก
[คิมแจจุง?....ออกมานี่เดี๋ยวนี้!!!]
"เอ๋.....คุณเป็นใคร?"
[ซิวอน....ซิวอนกำลังจะตายเพราะนาย....ออกมาที่นี่เดี๋ยวนี้นะ...]
"ห๊า....ล้อเล่นรึไง....นายเป็นใคร.......ล่ะ...แล้วเกิดอะไรขึ้น..." แจจุงตะโกนขึ้นเสียงดังด้วยความตกใจ แต่พอนึกได้ว่ายุนโฮก็นั่งอยู่ข้าง ๆจึงแผ่วเสียงลงอย่างเลี่ยงไม่ได้
[...ซิวอน....ซิวอน...เค้ากินยาฆ่าตัวตาย....มาที่รพ.Y เดี๋ยวนี้เลยคิมแจจุง...ไม่งั้นฉันจะฆ่านาย....เฮ้ย...แจจุง....คิมแจจุง....]
แจจุงค่อย ๆลดมือลงจากหูช้า ๆอย่างสิ้นเรี่ยวแรง....
ซิวอนฆ่าตัวตาย....ไม่จริง.....เป็นไปไม่ได้.....ไม่...ไม่....ไม่จริง....
แจจุงกระโจนออกไปจากโซฟา แล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความงุนงงของยุนโฮและชางมิน.....
ยุนโฮวิ่งตามไปแต่ไม่ทันร่างบางที่ลงลิฟท์ไปแล้วเรียบร้อย ยุนโฮจึงคว้าโทรศัพท์มาโทรหาร่างบางที่เพิ่งจะหายลับไป....แต่ทว่า
โทรศัพท์กลับดังอยู่บนโซฟาในห้องนั่นเอง...
"เขาจะรีบไปไหนของเขานะ???...."
------------------------------------------------
ร่างบางหอบหายใจจนตัวโยนเมื่อมาถึงห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ร่างสูงนอนหลับตาพริ้มท่ามกลางเพื่อน 4-5 คนที่ยืนล้อมรอบเตียงด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนเป็นใคร คิมคิบอมก็ปราดมากระชากคอเสื้อร่างบางอย่างโกรธจัด
"นายไปมุดหัวอยู่ไหนมาห๊า....ทำไมทิ้งเค้าไว้อย่างนี้....เค้าจะตายก็เพราะนาย....รู้บ้างไหมไอ้งี่เง่า...." คิบอมตะโกนลั่น จนเพื่อน ๆต้องมาห้ามไว้แล้วจับร่างสูงแยกจากแจจุง
"ซิวอน....เป็นไงบ้าง..." แจจุงถามเสียงแผ่วเบา มือเรียวค่อย ๆลูบไล้ไปยังปลายแขนของร่างสูงที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงด้วยความเป็นห่วง
"จะเป็นยังไงล่ะ...คนจะตาย...นายคิดว่าเค้าสบายดีงั้นเร๊อะ....."
"คิบอม!!เงียบไปเหอะน่า" ร่างโปร่งตะโกนปราม ก่อนจะเดินมายืนข้าง ๆแจจุงเงียบ ๆ
"ปลอยภัยแล้วล่ะ....ยาปริมาณไม่มากนัก....พวกเราพาเค้ามาทันเวลาพอดี....ไม่งั้นก็คงแย่เหมือนกัน...."
"ระ...เหรอ....แล้ว....มันเกิดขึ้นได้ยังไง"
แจจุงเปล่งคำพูดออกมาได้ยากเย็นนัก
ในขณะที่เค้าพยายามที่จะรั้งไม่ให้เพื่อนอีกคนต้องตาย...
แต่ทำไมคนตรงหน้านี้ถึงอยากจะปลิดลมหายใจตัวเองนัก....
"ฉันไม่รู้หรอก....พอไปเจอ....เค้าก็แย่แล้ว......คิมแจจุง....ฉันไม่รู้ว่าพวกนายมีความสัมพันธ์กันยังไงหรอกนะ....แต่เจ้านี่มันให้ความสำคัญกับนายมาก...ตั้งแต่อาทิตย์ก่อนมันไม่เป็นอันร้องเพลงเลย...เอาแต่กินเหล้า แล้วก็พร่ำหาแต่นาย....ซิวอนน่ะ....ดูเหมือนจะเป็นคนเข้มแข็ง....แต่จริง ๆแล้ว...เขาอ่อนแอมากเลยนะ....ถ้าเป็นเรื่องของนายแล้ว....ดูเหมือนจะเป็นกังวลแล้วก็ยอมไม่ได้ไปซะทุกเรื่อง....ตลอดเวลา...ก็เอาแต่คิดถึงนาย.........................................
แจจุง....อยู่เคียงข้างเขาเถอะนะ.....ฉันขอร้องล่ะ....เจ้านี่น่ะ....มันขาดนายไม่ได้จริง ๆ....."
.
.
.
แจจุงยืนนิ่ง ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อยยามลูบไปตามใบหน้าซีดเผือดของคนตรงหน้า ไม่ทันที่แจจุงจะชักมือกลับ คิ้วหนาก็เริ่มขยับ พร้อมกับเสียงละเมอเบา ๆ
"แจจุง....อย่าไป....อย่าไปนะ.....แจจุง...."
"ซิวอน!!!!" สมาชิกวงรันทูตะโกนขึ้นพร้อมกันแล้วต่างพากันมาห้อมล้อมคนบนเตียงด้วยความเป็นห่วง
ซิวอนค่อย ๆกลอกสายตามองเพื่อน ๆ ช้า และมาหยุดตรงใบหน้าสวยของคนที่พร่ำหามาตลอด
"แจจุง......"
"อือ....ฉันเอง....ฉันอยู่ที่นี่แล้ว....ไม่เป็นไรนะ...." แจจุงคว้ามือร่างสูงมากอดไว้แนบแก้ม....ที่ซิวอนเป็นอย่างนี้...เป็นเพราะเขา....เพราะเขาคนเดียว....
"ทุกคน....ออกไปก่อนได้ไหม....ขอฉันคุยกับแจจุงหน่อย"
"แต่นายเพิ่งฟื้นเองนะ....อย่าเพิ่งพูดอะไรมากดีกว่า...." คิบอมว่า
"ไม่เอาน่าคิบอม....เดี๋ยวพวกฉันจะออกไป....นายโอเคใช่มั้ย" ฮีชอลว่าอย่างใจเย็น
"อืม....ฉันไม่เป็นไรแล้ว....วางใจเถอะ....แล้วก็....ขอโทษนะทุกคน...."
"อืม....ไม่เป็นไร....ทำใจให้สบายเถอะ....ป่ะ....คิบอม....ฮันคยอง....ซองมิน...."
ร่างโปร่งโค้งให้แจจุงเล็กน้อยก่อนจะเดินนำเพื่อน ๆ ไปยังประตูห้อง แจจุงหันมาสนใจร่างสูงที่นอนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะขยับใกล้เข้ามาที่เตียงอีกนิด
"คนบ้า....นายทำแบบนี้ทำไม....ไหนนายบอกว่าจะไม่ตายไง....นายโกหกนี่นา...ฮือ....ซิวอน...."
แจจุงปล่อยน้ำตาให้ร่วงหล่นอย่างอดกลั้น...มือเรียวบีบมืออีกคู่แน่นราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไป....
ชีวิต...มันบอบบางขนาดนี้เชียวหรือ....
เพียงแค่เขาไม่ได้อยู่เคียงข้างคน ๆนี้เป็นเหตุผลที่จะทำให้ชีวิตหนึ่งชีวิตต้องแหลกสลายเชียวหรือ....
"แจจุง....ขอโทษ....."
"ทำไม...ซิวอน...นายสัญญาแล้วไง...นายสัญญาว่าจะไม่ตายยังไงล่ะ....ฮือ...นายทำแบบนี้ทำไม...นายทำร้ายตัวเองทำไม...ฮือ...."
"ขอโทษนะแจจุง...ฉันทำให้นายเดือดร้อนอีกแล้วสินะ....."
"ฮือออออ....อึก.....ฮืออออออ....."
"ฉันขอโทษ....ฉันลืมนายไม่ได้จริง ๆ....ชีวิตที่ขาดนาย....มันทรมานมากเลยนะ.....ฉันไม่รู้ว่าจะมีชีวิตทำไมถ้าไม่มีนาย....แจจุง....ฉันขอโทษ....ฉันขอโทษจริงๆ.......ฉันขอโทษที่หยุดรักนายไม่ได้....ฉันทำตามสัญญาไม่ได้....แจจุง...ได้โปรดเถอะ....ฉัน....รักนาย......ถ้าไม่มีนาย....ฉันจะตายจริง ๆนะ....แจจุง....แจจุง..."
"ฮือ....สัญญากับฉันได้ไหมว่าจะไม่ทำอย่างนี้อีก....นายต้องไม่ทำร้ายตัวเองอีกนะ....สัญญาสิซิวอน...."
"แจจุง....ฉันขอโทษ....."
"ฉันจะอยู่กับนาย....ฉันจะไม่ทิ้งนายไปไหนอีกแล้ว....ฉะนั้น....สัญญาสิ...ว่านายจะไม่ทำร้ายตัวเองสิ....สัญญาว่านายจะอยู่กับฉันตลอดไป...."
"แจจุง....."
"นะ.....สัญญานะ......"
"นายจะอยู่เคียงข้างฉันใช่ไหม....นายจะไม่ทิ้งฉันไปอีกแล้วใช่ไหม...."
"อืม.....ฉันจะอยู่เคียงข้างนายนะ....ฉันจะอยู่กับนาย....ตลอดไป....."
แจจุงโน้มตัวไปกอดร่างสูงที่นอนราบบนเตียง....
ถึงเวลาแล้วสินะที่เขาต้องออกมาจากฝันหวานสักที....ยุนโฮทำให้เขาฝันดีมากพอแล้ว
ถึงเวลาที่เขาจะกลับไปให้ความสำคัญกับคนที่รักเขามาทั้งชีวิตเสียที.....
แต่รู้ไว้นะยุนโฮ....ถึงฉันจะอยู่เคียงข้างใคร...แต่ใจฉันก็ยังเป็นของนาย...
คิมแจจุงเป็นของจุงยุนโฮตลอดไป......
---------------------------------------------
"แจจุง....ไปไหนมา....ฉันเป็นห่วงนะรู้มั้ย...." ยุนโฮเด้งตัวจากโซฟาอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นร่างบางเดินเข้ามา ก่อนจะเดินเร็ว ๆเข้ามาหาผู้มาใหม่อย่างรวดเร็วเช่นกัน
"ขอโทษนะ....พอดีมีเรื่องที่ร้านนิดหน่อยน่ะ....จุนซูล่ะ...." แจจุงยิ้มเจื่อน ๆก่อนจะเดินผ่านร่างใหญ่มาที่โซฟา ก่อนที่จะโดนแขนกำยำรั้งตัวไว้
"นายร้องไห้นี่....เกิดอะไรขึ้น...แจจุง"
ร่างบางหลบสายตาวูบ เป็นเพราะว่าเค้าร้องไห้มาอย่างหนักก่อนจะมาถึงที่นี่ จนถึงตอนนี้ตาก็ยังแดงอยู่ คราบน้ำตาก็ยังติดอยู่ตามแก้มไม่จางหาย
"ม่ะ...ไม่มีอะไรหรอก....ที่ร้านมีเรื่องนิดหน่อยนะ....ที่ตาแดง ๆนี่ฝุ่นมันเข้าตาต่างหากล่ะ...นายก็รู้เวลาร้านป้าฮันทำอาหารควันโขมงทุกที...."
"จริงเหรอ? -*- "
"จริงสิ...เหนื่อยจังเลยยุนโฮ....ไปที่เตียงกันเถอะ...." แจจุงส่งสายตาหวานเชื่อมให้กับคนรักผิดกับพูดที่ว่า "เหนื่อยจัง"อย่างสิ้นเชิง
ยุนโฮยิ้มกริ่ม ไม่ถามอะไรอีก แต่กลับเดินไปปิดไฟ แล้วจูงมือร่างบางเข้าห้องนอนไป
.
.
.
"อืออออ...อ๊า...ยุนโฮ....อ๊า....อย่าจับตรงนั้นสิ.....อ๊าาาาาาาาา....."
ร่างบางครางระเส่าเมื่อรู้สึกถึงลิ้นสากที่ดูดดุดตุ่มไตสีสวยตรงหน้าอกพร้อม ๆกับแรงนวดคลึงที่หนักหน่วงบริเวณจุดอ่อนไหวหว่างขา
ยุนโฮยิ้มกริ่มเมื่อเห็นสีหน้าแสดงความเสียวซ่านของคนรัก ยิ่งเร่งจังหวะในการสัมผัสส่วนอ่อนไหวของร่างบางให้เร็วขึ้น
"อ๊าาาาา....ยุนโฮ.....อ่ะ....แฮ่ก....แฮ่ก....อ๊า....."
"แจจุง....น่ารักจัง....ฉันหลงนายแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้วรู้ไหม....."
แจจุงโน้มตัวร่างบางมาบรรจงจูบ ลิ้นร้อนเข้าตวัดรับความหวาบหวานภายในโพรงปากร่างใหญ่อย่างดูดดื่ม
รัก....ไม่ว่าจะถามตัวเองกี่ครั้ง ก็จะได้คำตอบว่ารักคน ๆนี้มากเหลือเกิน....
แต่ว่าจุดจบของความรัก....อาจไม่ใช่การอยู่ร่วมกันเสมอไป....
แม้เขาจะรักยุนโฮมากมายขนาดไหน...เขาก็ไม่อาจเดินร่วมทางไปกับยุนโฮได้....คงมีแต่ใจของเขาเท่านั้นที่จะยังคงอยู่กับยุนโฮตลอดไป
.
.
.
"2 อาทิตย์ ขอเวลาฉันอีก 2 อาทิตย์นะ รอให้การแข่งขันสิ้นสุดลงก่อน...จากนั้นฉันจะมาอยู่เคียงข้างนาย...ตลอดไป....ฉันสัญญา"
.
.
.
"อ๊า...อืมมม....สัญญานะยุนโฮ....แฮ่ก....ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น......ขอให้นายเชื่อ...ว่าฉันรักนายเสมอ.....อ๊าาา.....แฮ่ก......"
"หืม....อ๊า.....ฉันสัญญา...แจจุง....ฉันก็รักนายเหมือนกัน......"
ยุนโฮใช้ฝ่ามือร้อนนวดคลึงยอดอก แล้วให้มาใช้ริมฝีปากกับส่วนอ่อนไหวที่ตั้งชูชันของแจจุงแทน
อ๊าอะ...อื้อออออออ ร่างบางครางในลำคอ...มือเรียวเข้าแทรกผ่านเส้นผมเส้นเล็กนุ่มของยุนโอกด้วยอารมณ์วาบหวาน
ยุนโฮเข้าครอบครองแท่งเนื้อจนแทบจะถึงลำคอ พลางรูดขึ้นลง พร้อมขบเบาที่ปลายยอดจนร่างบางเกร็วแน่นด้วยความเสียวซ่าน มือเรียวของแจจุงจิกผ้าห่มแน่นเพื่อระงับอารมณ์อ่อนไหวที่กำลังลุกลาม ขณะยุนโฮมองหน้าคนรักด้วยอารมณ์วาบหวานไม่ต่างกัน
"อ๊า......เอาออกไปนะ....ฉันไม่ไหวแล้ว...อื๊อออ....จะออกแล้ว....."
ยุนโฮไม่ฟังเสียง กลับเข้าไล้เลียส่วนอ่อนไหวต่อไป จนแท่งเนื้อปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นออกมาเลอะแก้มของร่างสูง
แจจุงหอบแฮ่กเมื่อความวาบหวามได้รับการปลดปล่อย หากแต่ยุนโฮไม่ปล่อยให้ร่างบางหลงลืมสัมผัสหอมหวานที่ตนได้มอบให้นานนัก
มือเรียวเข้ากวาดน้ำรักที่แจจุงเพิ่งปล่อยออกมาแล้วชะโลมไปรอบปากทางคับแคบด้านหลัง ก่อนจะดันร่างบางให้นอนหันหลังราบไปกับเตียง
"แจจุง.....พร้อมนะ"
"อื๊อออ.....แฮ่ก....อ๊า...."
"อย่าเกร็งนะคนดี....ผ่อนลมหายใจไปพร้อม ๆฉันนะ...คนเก่ง....."
นิ้วเรียวสอดเข้าไปในช่องทางคับแคบที่ตอดรัดขืนการรุกราน....ร่างสูงค่อย ๆชักเข้าออกก่อนจะเพิ่มจังหวะให้เร็วขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อเห็นว่าช่องทางเปิดกว้างพอที่จะรับความต้องการของตนแล้ว...นิ้วเรียวก็ถูกชักออกทดแทนด้วยแท่งเนื้อแข็งขืนของตัวเอง
"อ๊า....ฮั่ก....อ่ะ....เจ็บ....อั่ก....ฮ๊าาาาาา"
"อย่าเกร็งนะครับแจจุง...."
"อ๊าา....ยุนโฮ....อ่ะ....อั่ก....ยะ...ยุนโฮ....ฮ๊าา..."
แจจุงร้องครางลั่นเมื่อสัมผัสถึงสิ่งแปลกปลอมขนาดใหญ่ที่แทรกเข้ามาในช่องทางที่ไม่เคยให้ผู้ใดได้ลุกล้ำ....นิ้วเรียวจิกบนหมอนไว้แน่นเพื่อคลายความเจ็บปวด
ช่องทางตอดรัดส่วนนั้นของยุนโฮไว้แน่นยิ่งเพิ่อมความรู้สึกวาบหวานให้ร่างสูงเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเป็นพันเท่า
ยุนโฮขยับแกนชายเข้าออกช้า ๆก่อนจะเปลี่ยนเป็นเร็วขึ้นตามอารมณ์เสียวซ่านที่มีมากขึ้นเป็นลำดับ แจจุงขบริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้ยุนไฮได้ยินเสียงที่น่าอาย
ในขณะที่ร่างสูงกระชับสะโพกมนเข้าหาตัวอย่างเร่าร้อน ขณะเดียวกันก็ใช้มือแกร่งดึงรั้งส่วนบอบบางของอีกฝ่ายให้รู้สึกไปพร้อมกัน
"อ๊า....อ่ะ.....ยุนโฮ....แฮ่ก....แฮ่ก.....อ๊า.....อื้ออออออออ"
"ข้างในตัวนาย อุ่นจังเลย....แฮ่ก...แฮ่ก....อ๊าาา"
"อ๊าาา....อื๊อออ....อ่ะ....ฮ๊าาาา....อื๊ออออ"
ยุนโฮเชยคางร่างบางขึ้นมาแล้วบรรจงจูบอย่างหนักหน่วง ก่อนจะจูบสัมผัสแผ่วเบาที่แผ่นหลังนวลเนียนอย่างหลงใหล
"แจจุง....อ๊า....ฉันรักนาย....ฉันรักนายเหลือเกิน....อ๊า....ฮ๊าาาา...อ่ะ....อ๊าาาาาา"
ร่างสูงครางเสียงพร่าก่อนจะยกพะโพกกลมกลึงเข้าหาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปลดปล่อยความต้องการข้างในร่างบางจนหมดสิ้น
"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาา....." ร่างบางครางเสียงหวานเมื่อถูกรุกรานถึงจุดสูงสุด หยาดเหงื่อหลั่งไหลพรั่งพรูไปทั่วร่าง
ร่างสูงขยับกายเข้าหาร่างบางอีกครั้งก่อนจะทิ้งตัวลงนอนเคียงข้างร่างบางที่นอนหอบหายใจแรงอย่างสิ้นกำลัง....
ยุนโฮพลิกร่างบางเข้าหาตัว กระชับอ้อมแขนที่โอบร่างบางอย่างรักใคร่
"อืออออ....." แจจุงพยายามปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ แต่ตอนนี้มันช่างยากเย็นเหลือเกิน เหงื่อไหลโทรมกายราวกับผ่านการเดินทางที่ยาวนาน
แจจุงโอบวงแขนเข้าหาร่างแกร่งเบื้องหน้า ซุกใบหน้าเข้ากับอกอุ่นอย่างโหยหาเช่นเดียวกัน
"มีความสุขไหม?" ยุนโฮถามเสียงแผ่ว พลางลูบไล้ไปตามปลายผมสีน้ำตาลอ่อนเบา ๆ
"อือ....ที่สุดเลยล่ะ"
ร่างสูงยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่ปะหน้าผากร่างบางตรงหน้า ก่อนจะยิ้มหวานให้อย่างรักใคร่
"ยุนโฮ....."
"หืม....."
"ฉันรักนาย....."
"ฉันก็รักนายเหมือนกัน...^^"
ร่างสูงยิ้มกว้าง ปลายจมูกโด่งจูบแผ่วเบาที่หน้าผากเนียน ก่อนจะขยับร่างเข้าหาร่างบางมากขึ้น
"ยุนโฮ....."
"หืม....."
"ถ้าฉันไม่อยู่....นายต้องกินข้าวเยอะ ๆนะ....นายชอบปวดท้องเพราะกินข้าวไม่ตรงเวลา...ฉะนั้น....นายห้ามอดอาหารเด็ดขาดเลยนะ...."
"เอ๋...."
"นายต้องมีความสุขมาก ๆ...พยายามอย่าป่วยล่ะ...ดูแลตัวเองดีดีด้วย....สัญญาสิยุนโฮ...ถ้าไม่มีฉัน....นายจะต้องมีความสุขให้ได้"
"ทำไมวันนี้นายให้ฉันสัญญาเยอะจัง.....นายพูดเหมือนนายจะไปไหนอย่างงั้นแหละ...."
"สัญญาสิยุนโฮ....สัญญานะ...นะ...."
"ครับ...สัญญา....จุงยุนโฮจะเชื่อว่าคิมแจจุงรักจุงยุนโฮที่สุด....และไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจุงยุนโฮสัญญาว่าจะมีความสุขครับ..."
แจจุงยิ้มกว้าง วงแขนโอบกอดร่างใหญ่แล้วโน้มตัวขึ้นมาจุมพิตเบา ๆ
สิ่งที่ฉันทำเพื่อนายได้มีแค่นี้แหละยุนโฮ....ร่างกายของฉัน....หัวใจของฉัน....ที่เป็นของนายเพียงคนเดียว....
2 อาทิตย์หลังจากนี้ ฉันจะพยายามรักนายให้มากพอที่ชดเชยเวลาอีกทั้งชีวิตของฉันที่จะมอบให้กับซิวอน....
ขอโทษนะ....ยุนโฮ....
ขอโทษที่ฉันอยู่เคียงข้างนายไม่ได้....
ขอโทษที่ฉันอ่อนแอ....
ขอโทษ...แล้วก็ขอบคุณนะที่รักฉัน...
ฉันจะไม่ลืมนายเลย...
จากนี้....และตลอดไป....ไม่ว่าฉันจะอยู่เคียงข้างใครก็ตาม....
แต่รับรู้ไว้นะยุนโฮ....ฉันเป็นของนายเสมอ....
ฉันรักนาย...ตลอดไป....ยุนโฮ......
--------------------------------------------------
"พี่จุนซู...กินอะไรซักหน่อยเถอะฮะ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก"
"ขอบใจนะชางมิน ....แต่ฉันไม่หิว....นายกินเถอะ...."
ร่างเล็กพูดสายตาเหม่อลอย เมื่อวานเขาเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ....
ครั้งสุดท้ายที่รู้สึกตัวก็คือตัวเองกอดแจจุงร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในห้อง...จนเช้าวันนี้ที่ตื่นมา เขาก็พบกับห้องที่ว่างเปล่า....ไร้เงาของคนที่นอนเคียงข้างเหมือนเคย
จบแล้วสินะ.....
ระหว่างเขากับยูชอน....จบแล้วจริง ๆ....
เขาเป็นคนขับไสไล่ส่งยูชอนไปแท้ ๆ แต่กลับต้องมานั่งร้องไห้ฟูมฟายเหมือนคนบ้า....
นายนี่มันใช้ไม่ได้จริง ๆเลยคิมจุนซู....
"แต่พี่ฮะ....พี่ยังไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะฮะ....ถ้า...ถ้าพี่ทรุดไปอย่างวันนั้นอีกจะทำยังไง....กินอะไรซักหน่อยเถอะนะฮะ....ผมสัญญาว่าจะไม่แย่งพี่กินอีกแล้ว....ผมจะเหลือกุ้งตัวสุดท้ายไว้ให้พี่ด้วยอ๊ะ...นะพี่จุนซูนะ...."
จุนซูยิ้มกว้างให้กับคำพูดอ้อน ๆแบบไร้เดียงสาของชางมิน....น้องเล็กคนนี้เป็นคนมองโลกในแง่ดีเสมอ....
เวลาที่พวกเขาอ่อนแอหรือท้อแท้ หลายครั้งก็ได้แนวคิดการมองโลกง่าย ๆของชางมินช่วยไว้....เพราะบางทีการคิดอะไรยาก ๆ...ก้อาจทำให้เรามองไม่เห็นแสงสว่างที่ปลายทางก็ได้
"โอเค....ขอสาหร่ายเยอะ ๆด้วยนะ^^"
"^^ งั้นเดี๋ยวผมป้อนนะฮะ...."
"...^____^...."
"ชางมิน.....เอ่อ.....ยูชอน.....เค้า....กลับบ้านเหรอ......" จุนซูเอ่ยถามขณะเคี้ยวข้าวต้มอุ่น ๆที่ชางมินทำให้
"ฮะ.....พี่เค้าบอกว่าจะกลับบ้าน....แต่เห็นบอกว่าจะกลับมาวันนี้ฮะ...."
"ระ....เหรอ....."
"พี่จุนซู.....พี่เลิกกันแล้วจริง ๆเหรอฮะ?"
"........."
"พี่ไม่เป็นไรนะฮะ?"
"อืม...พวกเราเลิกกันจริง ๆ....แต่ว่าเราก็ยังเป็นเพื่อนกัน....ยูชอนกับพี่ไม่มีวันทิ้งดงบังชินกิหรอก.....ชางมิน....นายไม่ต้องเป็นห่วงนะ....พี่ไม่เป็นไร..."
"พี่จุนซู.....พี่ฮะ....พี่ไม่ต้องร้องไห้นะฮะ....ผมจะอยู่เคียงข้างพี่เอง...ถึงพี่ยูชอนจะไม่ได้เป็นแฟนพี่แล้ว....แต่ทั้งพี่และพี่ยูชอนเป็นแฟนผมทั้งคู่เลยนะฮะ....ผมจะอยู่กับพวกพี่เองนะฮะ...."
ชางมินพูดพลางเช็ดน้ำตาที่ไหลมาข้างแก้มของจุนซู
ร่างเล็กยิ้มกว้าง เอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาตัวเองป้อย ๆก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกอดน้องเล็กของวงไว้.....
ดีจังที่มีพวกนาย....ชางมิน....ยุนโฮ....แจจุง.....แม้ว่าเขาจะเจ็บ....แต่กำลังใจเพียงเล็กน้อยจากดงบังชินกิกลับเป็นขุมพลังอันยิ่งใหญ่ที่ทำให้เขากว้างต่อไปข้างหน้าได้
ยูชอน.....ถึงเราจะไม่ได้รักกัน....แต่นายก็ยังเป็นเพื่อนที่ฉันรักมากที่สุด....
มิตรภาพของดงบังชินกิ....จะไม่มีวันมลายหายไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น....ฉันรักนาย....ยูชอน....และฉันก็รักดงบังชินกิ...มากเหลือเกิน......
--------------------------------------------------------
TBC On Part 19
edit @ 2007/07/02 13:44:58
แจแจจะทิ้งหมียุนไปใช่ไหมเนี้ย
ถ้ากล้าคิดหยั่งงั้นก็ไปซะเหอะ เห้ออ
มาอัพต่อบ่อยๆน้า รออ่านๆๆ
#1 By poonpoon (203.113.36.14) on 2007-07-02 20:47