Part 19.1 Hello Again

18.00 น. อพาร์ทเม้นดงบังชินกิ

"กลับมาแล้วครับ"

ร่างสูงตะโกนขึ้นขณะหยิบรองเท้าวางไว้บนชั้น.....สายตาพลันเหลือบไปเห็นร่างเล็กที่นั่งท่องเนื้อเพลงอยู่บนโซฟาอย่างเลี่ยงไม่ได้

จุนซูยิ้มรับอย่างกล้ำกลืนเต็มที......มันยากเหลือนเกินที่จะเปลี่ยนความสัมพันจากคนรักเป็นเพื่อนเพียงข้ามคืน แต่เขาตัดสินใจแล้ว......ดงบังชินกิจะต้องก้าวต่อไป....แม้ว่าเขาจะรักยูชอนในฐานะคนรักไม่ได้....แต่เขาต้องรักรักยูชอนในฐานะเพื่อนคนหนึ่งให้ได้....

"กลับมาแล้วเหรอ....หิวไหว....ชางมินทำกับข้าวไว้แน่ะ...."

กล้มเนื้อที่เรียกว่า "หัวใจ"เต้นระส่ำอย่างไม่มีเหตุผลเพียงแค่"อดีต"คนรักทักทายอย่างสนิทสนมเช่นเคย....

นี่สินะ.....ที่เค้าเรียกว่าความเจ็บปวด.....

ทั้ง ๆที่เราไม่ได้รักกันแล้ว....นายยังยิ้มทักทายฉันอยู่เหมือนเดิมได้ยังไงจุนซู....

"ไม่เป็นไรหรอก.....ฉันกินมาจากข้างนอกแล้ว.......กับนารี....."

ชายหนุ่มเว้นระยะประโยคเล็กน้อยเพื่อเน้นวลีหลังให้ชัดเจน......
ร่างเล็กสีหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มกลบเกลื่อนความเจ็บปวดที่อยู่ลึก ๆให้คนตรงหน้า.....

"งะ.....งั้นเหรอ.....วันนี้แจจุงออกไปซุปเปอร์ล่ะ...เห็นบอกว่าจะทำขนมอร่อย ๆรอนาย....แต่นายกลับมาเร็วเน๊าะ....สงสัยคงได้กินพรุ่งนี้แน่ ๆ"

".....ฉันไม่ได้ถาม"

".....เอ่อ.....ขอโทษ....."

"......"

"อ้อ......ทางคณะกรรมการเค้าแจ้งมาแล้วนะ อีก 2 อาทิตย์พวกเราต้องแข่งรอบสุดท้ายแล้ว....ฮอลล์ที่ประกวดใหญ่ยังกะสนามบินอินซอนแหน่ะ....ตื่นเต้นจังเน๊าะ.....อิอิ"

ร่างสูงหยุดอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็ก พลางใช้สายตาจับจ้องไปยังคนตรงหน้าเขม็ง.....
จุนซูหลบสายตาวูบเมื่อต้องปะทะกับดวงตาคู่คุ้นเคยที่มักจะหลอมจนร่างเขาแทบละลาย.....หากแต่ดวงตาคู่นั้น.....ไม่ได้มีริ้วแห่งความรักเช่นเคย...หากแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด....ที่เขามอบให้เมื่อวานนี้

"เท่านี้ใช่ไหมที่นายอยากจะพูด....ฉันมีค่ากับนายแค่นี้ใช่ไหม...ที่ผ่านมาคงมีแค่ฉันคนเดียวซินะที่หลงไหลได้ปลื้มไปกับความรักปลอม ๆของนาย....สำหรับนายมันคงเป็นแค่ความทรงจำอันน่ารังเกียจที่อยากจะลืมมันไปให้พ้น ๆสินะ.....ฮึ....ฉันมันโง่จังเลยนายว่ามั้ย....เอาแต่หลงรักเขาหัวปกหัวปำ....ไม่ได้รู้เลยว่าเค้าไม่เคยจะรัก....ฮึ...ฮึ....นายคงนึกสมน้ำหน้าฉันอยู่สินะ....

"ยะ....ยูชอน....."

"ช่างเถอะ.....พูดไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น....ยังไงซะฉันก็ต้องแต่งงานกับคู่หมั้นของฉัน....ส่วนนายก็ต้องแต่งงานกับคนที่นายรักซักวันหนึ่ง....ฉันเข้าใจถูกมั้ย.....ความคิดนี้....ฉันเรียนรู้มาจากนายยังไงล่ะ....ฉันมันคนเข้าใจอะไรง่ายๆอยู่แล้ว....หึหึ...."

ร่างสูงยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะเดินผ่านร่างเล็กตรงไปยังห้องนอน.....

จุนซูทรุดตัวลงบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง......น้ำตาไหลรินอาบแก้ม.....

อดทนไว้คิมจุนซู.....ที่ยูชอนพูดมาก็ถูกแล้วนี่.....

สักวันเขาก็ต้องแต่งงานกับใครซักคน....ซักคน....ที่ไม่ใช่ยูชอน.....ไม่ใช่แน่ ๆ.....

อดทนไว้....นายต้องผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้....นายต้องทำได้....คิมจุนซู....

.

.

.

เหตุการณ์ทั้งหมดไม่ได้รอดพ้นสายตาของเพื่อนร่วมวงอีกสองคนไปได้เลย.....

ยุนโฮกับแจจุงจับมือกันแน่น.....เจ็บปวดในอกไม่ต่างกันเมื่อต้องเห็นเพื่อนรักทรมาน....

พวกเขาต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว.....ไม่เช่นนั้น....ไม่เพียงแต่พวกเขาจะต้องสูญเสียดงบังชินกิไปเท่านั้น....

แต่เพื่อนรักทั้งสองอาจจะสูญสิ้นลมหายใจของกันและกัน......ตลอดกาล....

----------------------------------

วันต่อมา

ก๊อก ~ก๊อก~ ก๊อก~~

ร่างโปร่งเคาะประตูไม้บานใหญ่เบา ๆ ก่อนจะถือวิสาสะเดินเข้าไปในห้องโดยไม่ต้องรอคำอนุญาตจากคนภายใน.....

คนในห้องเงยหน้ามามองอย่างประหลาดใจไม่น้อย.....แต่ก็ยิ้มกว้างรับผู้มาเยือนอย่างยินดี....

ปกติเขาไม่ค่อยจะมีโอกาสต้อนรับเพื่อนสนิทที่สถานที่นี้บ่อย ๆ นัก....แต่ด้วยช่วงหลังที่ไม่ค่อยได้กลับไปอยู่กับเพื่อน ๆที่อพาร์ทเม้น...สถานที่นี้จึงกลายเป็นอีกที่ที่เขาพบปะเพื่อนในวงไปโดยปริยาย....

เริ่มจากแจจุงที่เข้ามาเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน...ซึ่งเป็นเหตุผลที่เขาจำเป็นต้องเล่าเรื่องการหมั้นหมายอย่างไม่ได้ตั้งใจให้ฟัง.....จวบจนเมื่อไม่กี่วันก่อน.....สถานที่นี้กลับเป็นสถานที่ที่พรากคนสำคัญของเขาไปตลอดกาล.....

ผ่านเพียงสองวัน....สถานที่นี้ก็ต้อนรับการมาเยือนครั้งแรกของหัวหน้าวงของเขา....จุงยุนโฮ......

"งานยุ่งอยู่รึเปล่า "

ร่างใหญ่เอ่ยถามขณะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้บุผ้ากำมะหยี่อย่างดี....ดวงตากลมโตมองไปรอบ ๆห้องอย่างสนใจ....ยอมรับว่าเจ้าของห้องรสนิยมดีไม่น้อยในการเลือกเฟอร์นิเจอร์แต่ละชิ้น...ดูหรูหราและทันสมัยเหมาะสำหรับนักธุรกิจวัยเยาว์อย่างยูชอนมาก

"ไม่หรอก....นายมาถึงนี่...มีอะไรรึเปล่า???"

"ทำไม?...ฉันมาหานายที่นี่ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอไง....ท่านรองผู้จัดการปาร์คยูชอน...."

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า....นายไปหัดคำพูดกระแทกแดกดันอย่างนี้มาจากใครเนี่ย....ท่าทางความรักจะไปได้สวยนะเนี่ย....กับแจจุงน่ะ....อยู่กันนาน ๆเริ่มจะซึมซับนิสัยของหมอนั่นแล้วนะ....อิอิ"

ยูชอนหัวเราะชอบใจกับท่าทางของเพื่อน ในขณะที่คนโดนแซวหันมาค้อนเล้กน้อยก่อนจะเริ่มเข้าเรื่อง....

"ยูชอน....นายเป็นยังไงมั่ง?"

"เอ๋....นายหมายถึงอะไร?"

"นายก็รู้....อย่าโกหกฉันดีกว่า....ยูชอน....."

ร่างสูงวางปากกาเข้าฐานเสียบก่อนจะก้มหน้างุด สายตามองเหม่ออย่างหาที่หมายไม่ได้.....เขารู้ว่าเพื่อนทุกคนเป็นห่วง....เมื่อคืนแม้เขาจะนอนห้องเดียวกับจุนซู.....แต่ก็แทบจะไม่มองหน้ากัน....จริง ๆแล้วเป็นเพราะเขานั่นแหละที่ไม่กล้าแม้จะสบตา......หลายครั้งที่จุนซูพยายามชวนคุย....อย่างเพื่อน....แต่สำหรับเขา...มันคือถ้อยคำโหดร้ายที่ทิ่มแทงจิตใจอย่างไม่รู้จักจบสิ้น....การได้ใกล้ชิดกับคนที่ไม่มีสิทธิ์รัก...มันโหดร้ายกว่าการถูกทอดทิ้งเสียอีก.....

"นายจะทำยังไงต่อไป...."

"เมื่อวาน....ฉันขอนารีแต่งงาน...."

"ห๋า!!!!!!!"

ยุนโฮตะโกนเสียงดังด้วยความตกใจ ไม่ว่าเขาปรารถนาจะได้รับคำตอบแบบไหน ประโยคนี้ก็เป็นประโยคสุดท้ายที่เขาคิดว่ายูชอนจะพูด....

"นะ....นาย....ว่าไงนะ.........ตะ....แต่งงานงั้นเหรอ?"

"อืม....."

"นะ....นาย....คิดดีแล้วเหรอ?"

"มันเป็นสิ่งที่จุนซูต้องการ.....ฉันรักเขา....ยุนโฮ....ฉันรักจุนซู.....ไม่ว่าอะไรที่จุนซูต้องการ....ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมี....ฉันก็จะทำ"

ยูชอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบ แววตาคู่ที่เคยส่องประกายแววระยับเป็นที่ต้องตาต้องใจของใครหลายคนดูหม่นหมองเศร้าสร้อยลงถนัดตา.....บ่าที่เคยแข็งแกร่งลู่ตกลงเหมือนคนไร้สิ้นหนทางในชีวิต.....ถ้าสิ่งที่นายทำเป็นสิ่งที่ดีที่สุด....แล้วทำไมนายถึงมีสภาพอย่างนี้ล่ะยูชอน.....

"แลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่าง...?"

"ฉันไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว....ไม่ว่าผู้หญิง...หรือผู้ชาย....ชีวิตของฉัน...อยู่เพื่อคน ๆเดียวก็คือ...จุนซู.........ไม่ว่าจุนซูให้ฉันทำอะไรฉันก็จะทำ....ให้ฉันไปไหนฉันก็จะไป......โดยไม่มีข้อแม้..................."

"นายยอมแลกทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อทำในสิ่งที่จุนซูต้องการเหรอ?.....ยอม......แม้ว่าสิ่งนั้นจะต้องแลกด้วยชีวิตของคนที่นายรักงั้นเหรอ ????....."

"ฉันไม่เข้าใจ???"

"จุนซูรักนายมาก....นายรู้ใช่ไหม?"

"............."

"นายคิดบ้างมั้ยว่าทำไมเขาถึงขับไสไล่ส่งให้นายไปรักคนอื่น..."

"นะ....นายหมายความว่ายังไง?"

"แล้วนายคิดบ้างไหม....ว่าทำไมเขาถึงอยู่เคียงข้างนายไม่ได้?"

"....ยะ....ยุนโฮ.........นายกำลังพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ....."

"ที่โรงพยาบาล.....ชางมินไม่ได้ปวดท้องหรอกนะ....จุนซูต่างหากที่ป่วย.....เขาเป็นโรคหัวใจ....เป็นมานานแล้ว.....แต่ที่วันนั้นต้องเข้าโรงพยาบาล....ก็เพราะเขาร้องไห้จนหายใจไม่ทัน....หมอบอกว่าอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่.....คง....คง....คะ....คงมีเวลาอีกไม่นานนัก...."

ยูชอนหน้าซีดเผือด.....มือสั่นเอื้อมไปจับปลายนิ้วของยุนโฮอย่างไม่เชื่อหู......ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ.....โรคหัวใจงั้นเหรอ.....ทำไมเขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน....ทั้ง ๆที่จุนซูอยู่ใกล้เขาตลอดเวลา....แต่ทำไมเขาไม่เคยรู้เลย

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า นะ...นายล้อฉันเล่นใช่มั้ย.....มุกตลกของนายนี่มันผืดเป็นบ้า...ฮ่า ฮ่า...นายคงดูละครมากไปล่ะสิ...ตลกชะมัดเลย...."

"ยูชอน....."

"ไม่จริง....ไม่จริงใช่ไหมยุนโฮ....นะ...นายกำลังล้อชั้นเล่นใช่ไหม....บอกมาสิว่านายโกหก.....จุนซูอ่ะนะ...เป็นโรคหัวใจ.....ไม่จริง.....เป็นไปไม่ได้....ไม่จริง.....ไม่จริง.....ไม่จริง......."

ร่างสูงพร่ำพูดแต่คำเดิมราวกับคนเสียสติ สองมือยกขึ้นปิดหน้าแล้วร่ำไห้อย่างไม่อาย......

ยุนโฮกลืนน้ำลายอย่างยากเย็นนัก...ทั้ง ๆที่รู้อยู่แล้วว่ายูชอนต้องเสียใจมาก.....แล้วก็คิดคำพูดมามากมายเพื่อปลอบใจ.....แต่พอเอาเข้าจริง ๆเขาก็ทำได้แต่ตบที่บ่าเบา ๆเป็นเชิงปลอบใจเท่านั้น....

"จุนซูเค้ากำชับทุกคนไม่ให้บอกนาย.....แต่ถ้าฉันทำอย่างนั้น...ฉันคงเสียใจไปตลอดชีวิต.....ยูชอน.....จุนซูเค้ารู้ตัวว่าจะอยู่กับนายได้อีกไม่นาน....เค้าถึงปล่อยนายไปมีอนาคตกับคนอื่นยังไงล่ะ.....จุนซู....เค้ารักนายมากจริง ๆนะ....."

"ไม่....ต้องไม่เป็นอย่างนั้น....ได้ยินไหมยุนโฮ.....จุนซูต้องไม่ตาย....จุนซูต้องอยู่กับฉัน.....ได้ยินมั้ย....จุนซูต้องไม่ตาย...."

ยูชอนลุกขึ้นคว้าตัวเพื่อนมาเขย่า ๆราวกับคนบ้า.....ยุนโฮได้แต่หลับตายอมหลับความจริงอย่างสงบ

ไม่มีใครจะมาหยุดยั้งความตายได้....ต่อให้เป็นพระเจ้า....ก็ไม่สามารถเหนี่ยวรั้งใครให้รอดพ้นจากสิ่งนี้ไปได้....

"ฉันจะไปหาจุนซู....ฉันจะไปบอกว่าฉันรักเค้า....เพราะฉะนั้นเขาต้องไม่ตาย....เขาจะตายไม่ได้....จุนซูจะตายไม่ได้......"

ยูชอนวิ่งผ่านร่างใหญ่ออกไปยังประตูห้องทั้งใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตาโดยมีเสียงตะโกนเรียกของยุนโฮตามไล่หลัง....แต่แล้วร่างสูงก็ต้องชะงักเมื่อพบกันคน ๆหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

"น....นารี!!!!"

หญิงสาวยืนมองคนที่เรียกว่า "คู่หมั้น"ด้วยสายตาล่องลอย.....

ความเชื่อมั่น.....ความไว้วางใจ....ถูกทำลายไปจนหมดสิ้น......

ไม่ได้เสียใจที่ "คู่หมั้น" รักคนอื่น...เพราะเธอเองก็ไม่เคยรักยูชอนฉันท์ชู้สาว...แต่ที่ยอมรับการแต่งงาน....ก็เพราะคิดว่า ถ้าเป็นยูชอน...ต้องทำให้เธอมีความสุขได้แน่.....

ที่เจ็บปวดที่สุด.....ก็คือการมีตัวตนของเธอทำร้ายคนถึงสองคน.....

ทั้งๆที่บอกตัวเองว่ารู้จักยูชอนดีกว่าใคร.....แค่คนที่ยูชอนรัก......เธอกลับไม่เคยรู้เลย......

"จะรีบไปไหนเหรอมิกกี้?" หญิงสาวถามเสียงสั่น เอ่ยคำแต่ละคำออกมาได้ช่างยากเย็นนักราวกับมีก้อนหินขนาดใหญ่มาจุกอยู่ที่คอ

".....เอ่อ....ขอโทษนะนารี.............ผู้ชายคนนั้น......คือคนที่ฉันรัก....."

นารียิ้มกว้าง....ไม่มีประโยชน์ที่จะเหนี่ยวรั้งคนตรงหน้าไว้....เธอไม่โง่และอับจนถึงขนาดจะฝากชีวิตทั้งชีวิตไว้กับผู้ชายที่ไม่ได้รักเธอ.....

ตลอดชีวิตที่ผ่านมายูชอนเป็นเพื่อนที่ดีและสำคัญที่สุดสำหรับเธอ.......สิ่งสุดท้ายที่เธอจะทำให้เพื่อนคนนี้ได้คงมีแค่นี้.......

"อืม......ไปเถอะ.....ไปตามเค้ากลับมา.....เค้าสำคัญกับมิคกี้มากไม่ใช่เหรอ....อย่าปล่อยมือจากเค้าอีกนะ......รีบไปเถอะ.....^^"

"นารี....."

ร่างสูงคว้าตัวหญิงสาวเข้ามาสวมกอดแนบแน่น....นารียกมือขึ้นโอบหลังกว้างอย่างปลอบประโลม.....ยูชอนคงกลุ้มใจมากเกี่ยวกับเรื่องของเธอ....และก็คงเสียใจมากที่ต้องแยกจากคนรัก....ร่างสูงถึงได้ดูสับสนและอ่อนแรงมากขนาดนี้...

"ขอบใจนะ...นารี.....ขอบใจมาก.....เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดที่ฉันเคยมีเลยนะ.....ขอโทษ....แล้วก็ขอบใจมากจริง ๆ..."

"ไม่เป็นไรหรอก....มิกกี้ก็เป็นเพื่อนที่ฉันรักมากที่สุดเหมือนกัน....เรื่องคุณอา....ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะจัดการเอง....รีบไปเถอะ.....เค้าคงกำลังรอนายอยู่แน่ ๆ...."
ยูชอนคลายอ้อมกอด แล้วยิ้มกว้างให้กับหญิงสาวอย่างอ่อนโยน...นารียิ้มตอบก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"ฝากบอกหนุ่มน้อยคนนั้นด้วย...ว่าฉันขอโทษ.....และก็....ฝากดูแลหนูขี้เหงาตัวนี้ด้วย.....อ้อ.....แล้วถ้ามีโอกาส...ฉันอยากจะเป็นเพื่อนกับเขา.....
ไว้มากินข้าวด้วยกันนะ.....แค่นี้แหละ...."

"นารี....."

"ไปได้แล้วตาบื้อ.....ปล่อยให้เค้ารอนานเดี๋ยวก็แห้วหรอก" หญิงสาวไล่เมื่อเห็นร่างสูงยังไม่ขยับไปไหน

"อืม....ขอบใจมากนะ....." ยูชอนเอ่ยก่อนจะวิ่งจากไป

นารียิ้มกว้าง....มองตามหลังร่างสูงจนลับสายตาไป.....ก่อนจะหันมาพบกับร่างสูงอีกคนที่อยู่ในห้อง......

ยุนโฮโค้งให้หญิงสาวเป็นการทักทายก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แล้วโค้งตัวให้อีกครั้ง

"ขอบคุณมากครับ....คุณเป็นคนดีมากจริง ๆ...."

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ....ความจริงแล้วฉันแทบจะไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ....ไม่ต้องขอบคุณฉันก็ได้ค่ะ ^^"

"เอ่อ.....จริง ๆแล้วคุณรักยูชอนใช่ไหมครับ....เอ่อ....ขอโทษนะครับ.....บางทีผมอาจจะก้าวก่ายเกินไป...."

"ค่ะ....ฉันรักเขา.....แต่หนุ่มน้อยคนนั้นรักเขามากกว่าฉันเสียอีก.....ฉันรักเขาอย่างเพื่อนคนหนึ่งจะรักเพื่อนคนหนึ่งได้.....แต่หนุ่มน้อยคนนั้นรักมิกกี้อย่างที่คน ๆหนึ่งที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อคนอีกคนได้....."ยอมทำทุกสิ่งทุกอย่าง"....ฟังดูเหมือนง่ายนะค่ะ.....แต่มันทำยากจริง ๆ......และฉันก็คงไม่สามารถทำได้อย่างที่หนุ่มน้อยคนนั้นทำเพื่อมิกกี้ได้.....อย่างน้อยที่สุด....ฉันคงไม่สามารถทำให้มิกกี้มีความสุขได้เท่าหนุ่มน้อยคนนั้นแน่ ๆ.....ฉะนั้นคุณไม่ต้องขอบคุณฉันหรอกค่ะ....ฉันไม่ได้ทำเพื่อใคร....
แต่ฉันทำเพื่อตัวของฉันเอง...^^"

---------------------------------------------------

"สวัสดีครับ....เชิญครับ.....^^....อ้าว...แจจุง..."

ร่างเล็กเอ่ยทักเมื่อแขกที่เดินเข้าร้านมาเป็นเพื่อนสนิท....แจจุงยิ้มตอบก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาที่หน้าเค้าเตอร์

"กินอะไรมารึยัง...ชาซักแก้วมั้ย" ร่างเล็กเอ่ยถาม

"อืม...ขอเป็นกาแฟดีกว่า...แบบแก้วพลาสติกนะ...."

"เอ๋...จะรีบไปไหนเหรอ?...." จุนเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เพราะปกติแล้วทุกครั้งที่แจจุงหรือเพื่อนร่วมวงคนอื่น ๆมาที่ร้านมักจะต้องนั่งทานอะไรเป็นชั่วโมง ๆทุกที

"ฉันมีเรื่องจะคุยกับนายน่ะ....มีเวลาซักหน่อยมั้ย?" แจจุงตอบ

"เอ๋.....กะ...ก็พอได้นะ....ตอนนี้ลูกค้าไม่ค่อยเยอะ...เดี๋ยวไปบอกดงแฮก่อนนะ"

ร่างบางพยักหน้า ก่อนจะรับกาแฟร้อนถ้วยเล็กมาประคองไว้ในมือ จากนั้นจึงเดินมารอจุนซูที่ม้านั่งเดี่ยวข้างกระจก.....

ไม่นานนัก...ร่างเล็กก็เดินมาหาเขาพร้อมเสื้อโค้ทหนาที่ใส่ปิดชุดบริกรข้างในไว้

แจจุงเดินนำจุนซูไปที่ลานสุขภาพที่ไม่ไกลจากร้านนัก....

สายลมที่พัดโบกไปมา..... แม้จะแผ่วเบา แต่ด้วยอากาศที่หนาวเย็นเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว...ยิ่งทำให้แต่ละครั้งที่ลมหนาวพัดมาเย็นยะเยือกจับใจ

ร่างบางกระชักเสื้อโค้ทตัวหนาให้กับเพื่อนที่เดินมาข้าง ๆให้กระชับขึ้น....
ตั้งแต่ที่จุนซูป่วยวันนั้น.....ยิ่งอากาศยิ่งเย็น ร่างบางก็กลับเป็นห่วงคนตัวเล็กขึ้นมาจับใจ...กลัวทุกอย่างที่แม้จะเพียงเล็กน้อยจะพรากคนตรงหน้าจากเขาไป.....

"หนาวมั้ย??...." ร่างบางเอ่ยถามหลังจากต่างฝ่ายต่างนั่งแผ่บนพื้นหญ้าสีเขียวจัด

"ไม่หรอก.....แจจุงล่ะ...หนาวมั้ย???" จุนซูถามกลับ

"หนาวสิ....อากาศมันเย็นจนแทบจะกรีดเข้าไปในหัวใจเลยล่ะ....แต่ว่า....ใจฉัน....มันร้อนยิ่งกว่าไฟซะอีก....."

"แจจุง....เรื่องยูชอนใช่ไหม???"

แจจุงเงียบไปชั่วครู่เมื่อได้ยินคำถามจากร่างเล็ก ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาเบา ๆ

"จุนซู....จำซิวอนได้ใช่มั้ย???"

"เอ๋....อ่ะ....อืม....จำได้........ทำไมเหรอ???....."

"ซิวอน.....ฆ่าตัวตาย.........."

"ห๊า!!!!!" ร่างเล็กตะโกนเสียงดังอย่างตกใจ

"จริง ๆแล้ว....ก่อนหน้านั้น....เขามาขอโทษฉัน....เขารู้เรื่องที่ฉันต้องบอกเลิกเขาว่าเป็นเพราะฉันปกป้องเขา....เราก็เลย...."

"กลับมาคบกันงั้นเหรอ?"

"เหมือนจะเป็นอย่างนั้น...แต่ว่า....นายก็รู้ว่าฉันรักยุนโฮ....ยังไงฉันก็ไม่มีทางอยู่เคียงข้างซิวอนได้เหมือนเมื่อก่อนแล้ว.....เราสองคนเลยตัดสินใจว่าจะเป็นเพื่อนกัน...."

".....แล้วทำไมเขาถึงฆ่าตัวตายล่ะ?..."

"จุนซู.....ถ้ายูชอนไม่รักนาย....นายคิดว่านายมีลมหายใจไว้เพื่อใคร...."

"......." ร่างเล็กไม่ตอบ แต่กลับก้มหน้างุด นึกถึงคำถามของแจจุง.....

นั่นสินะ.....ถ้ายูชอนไม่ได้รักเขา.....ถ้ายูชอนไม่ได้อยู่เคียงข้าง.....เขาจะมีชีวิตเพื่อใครกัน???

"มันอาจจะโง่....ที่แค่คน ๆเดียวไม่รัก....เรากลับไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไป....จริงอยู่...ที่เราควรจะอยู่เพื่อคนอื่นที่รักเรา...แต่ว่า....มันยากจริง ๆนะ...ที่ต้องมีชีวิตอยู่โดยปราศจากคนที่เรารัก...นายคิดว่าไง...."

"......."

"จุนซู.....ฉันจะอยู่เคียงข้างซิวอน...."

"เอ๋....หมายความว่ายังไง.....นะ...นาย...จะเลิกกับยุนโฮเหรอ????...."

"เลิกเหรอ???.....ฉันไม่คิดว่าฉันจะเลิกรักยุนโฮได้หรอกนะ.....ต่อให้สิบปี...ยี่สิบปี...หรือร้อยปี....ฉันก็ยังคงรักยุนโฮ....แต่ว่า....คนที่ฉันต้องอยู่เคียงข้างไม่ใช่ยุนโฮ....แต่เป็นซิวอน.....ฮึ......ดูโง่เน๊าะ....แต่มันยากจริง ๆนะจุนซู....ฉันไม่สามารถอยู่เคียงข้างยุนโฮโดยที่ความรู้สึกผิดต่อซิวอนยังคอยคุกคามอยู่ทุกวี่วัน....ฉันจะมีความสุขกับยุนโฮได้ยังไงในเมื่อคน ๆหนึ่งกำลังจะตายเพราะฉัน......ถึงฉันจะรักยุนโฮมาก....แต่ฉันทำแบบนั้นไม่ได้จริง ๆ..."

"แจจุง...."

"จากนี้....จนกว่าเราจะแข่งเสร็จ....ฉันจะรักยุนโฮให้มากที่สุด....จะทำทุกอย่างให้มีความสุขที่สุด....เพราะสิ่งนี้จะเป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงชีวิตของฉันที่เหลืออยู่....ชีวิตของฉัน...ที่ไม่มีเขา....."

"แจจุง...นายแน่ใจแล้วเหรอ?"

".....อืม.........."

ทั้งสองไม่เอ่ยอะไรต่อ....มีเพียงเสียงสายลมที่พัดผ่านมาแผ่วเบาเท่านั้น....

ความจริงจุนซูอยากพูดอะไรเพื่อปลอบใจร่างบางบ้าง...อยากเหนี่ยวรั้งให้แจจุงไม่ต้องเลือกวิธีที่จะทำร้ายทั้งตัวเอง...ยุนโฮ....แล้วก็ซิวอน....

แต่คนอย่างคิมแจจุง....ถึงแม้จะอ่อนโยน....แต่ก็เด็ดเดี่ยวยิ่งกว่าใคร....

หากตัดสินใจอะไรแล้ว....ต่อให้เป็นพระเจ้า....ก็ทำให้เขาเปลี่ยนใจไม่ได้....

นอกเสียจากเขาจะเปลี่ยนใจ....ด้วยตัวของเขาเอง

"นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเล่าให้นายฟัง???...."

"....." จุนซูไม่ตอบ แม้ว่าจริง ๆแล้วก็แปลกใจไม่น้อย เพราะปกติแจจุงไม่ค่อยจะเล่าปัญหาของตัวเองให้ใครฟังนัก

"เพราะว่านายกำลังจะทำร้ายตัวเองแล้วก็คนอื่น....เหมือนกับซิวอน....แล้วก็ฉันไงล่ะ...."

"ฉะ....ฉันไม่เข้าใจ????......"

"ฉันรู้เหตุผลที่นายปล่อยยูชอนไป....แต่นายรู้ไหม....นายกำลังทำร้ายยูชอน....แล้วก็นารีนะ...."

"ฉะ....ฉัน......."

"ถ้าเป็นนาย....นายจะรู้สึกยังไงถ้ารู้ว่ายูชอนอยู่กับนายเพราะจำใจอยู่...."

"ฉะ....ฉันไม่รู้"

"นายบอกตัวเองว่านายทำเพราะความสุขของยูชอน....จริง ๆแล้วมันไม่ใช่เลยนะ...นายทำอย่างนี้เพราะนายไม่ได้รักยูชอนต่างหากล่ะ..."

"ไม่นะ....ฉันรักยูชอน....นะ...นายก็รู้....เราสองคนเป็นผู้ชายเหมือนกัน....การที่จะมีอนาคตที่ดีร่วมกัน...มันแทบจะเป็นไปได้เลยนะ....เพราะอย่างนี้....ยูชอนถึงต้องแต่งงานกับผู้หญิง...เพื่อที่จะมีชีวิตปกติเหมือนผู้ชายทั่วไปยังไงล่ะ...." ร่างเล็กพูดเสียงสั่น.....

เหมือนมีมีดมากรีดแทงที่หัวใจ....เขาน่ะเหรอไม่รักยูชอน....เพราะรักมากไงล่ะ...รักมาก.....จนต้องปล่อยมือไป....

"ยูชอนบอกนายเหรอว่าอยากมีอนาคตที่ดี....เขาบอกนายรึเปล่าว่าอยากจะมีชีวิตอย่างผู้ชายปกติ....นายคิดว่านายเป็นใครคิมจุนซู....ถึงได้ไปกำหนดว่าคนอื่นควรมีอนาคตอย่างโน้นอย่างนี้น่ะ.....-*-.....จริง ๆนายก็แค่อยากพลักยูชอนไปให้พ้น ๆตัวใช่ไหม...."

แจจุงกล่าวเสียงเรียบ พยายามปรับน้ำเสียงใม่ให้ดูเหมือนตวาด เพราะเขาเองก็ไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น....เพียงแต่ว่า...การทำให้ใครบางคนคิดอะไรดีๆได้....ก็อาจต้องใช้ไม้แข็งบ้าง

"ไม่ใช่นะ....ฉะ....ฉัน...." จุนซูตอบเสียงตะกุกตะกัก

อาจจะเป็นอย่างที่แจจุงพูด......

ที่เขาปล่อยยูชอนไปก็เพราะว่าเขาเองที่อ่อนแอ....

เป็นเขาเองที่กลัวความเจ็บปวด...

เป็นเขาเองที่หวาดกลัวอนาคต....

เป็นเขาเองที่ทำร้ายยูชอน....

และเป็นเขาเอง...ที่เห็นแก่ตัว.....

"จุนซู....นายลืมอะไรไปหรือเปล่า.....นายลืมว่ายูชอนต้องการความสุขไปได้ยังไง......เขาอาจจะไม่ได้ต้องการอนาคตหรือชีวิตที่ดี....แต่เขาต้องการความสุข....และความสุขของเขาก็คือนาย....ข้อนี้นายรู้ดีไม่ใช่เหรอ....จุนซู.....

ยูชอนเค้าต้องการนายนะ....นายเอง....ถ้าไม่มีเค้านายก็อยู่ไม่ได้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ.....มันอาจจะดูเห็นแก่ตัวที่อยากครอบครองเค้าไว้คนเดียว....แต่ถ้าสิ่งนั้นทำให้คนที่เรารักมีความสุข....มันก็คุ้มกับการเสี่ยงในอนาคตไม่ใช่เหรอ....

นารีอาจจะให้อนาคตที่ดีกับยูชอนได้....แต่นายรู้มั้ยว่าอะไรที่สิ่งที่นารีทำไม่ได้.....................ความสุขไงล่ะ....คนที่ทำให้ยูชอนมีความสุข.....ในโลกนี้อาจมีแค่นายเพียงคนเดียวเท่านั้น....กลับไปหายูชอนเถอะนะ....อย่าทำร้ายยูชอนด้วยวิธีนี้เลย......นาย....รักเค้าไม่ใช่เหรอ......กลับไปอยู่เคียงข้างเขาเถอะนะ...จุนซู...."

"แจจุง......."

จุนซูเรียกชื่อคนข้าง ๆ เบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้มกว้าง.....ร่างเล็กก้มลงมามองเพื่อนร่วมวงที่นั่งเหยียดยาวอยู่ใกล้ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงมาดมั่น

"ขอบใจนะแจจุง....งั้นคงต้องรบกวนนายอีกอย่างแล้วล่ะ.....ฝากบอกดงแฮด้วยว่าฉันขอลากลับก่อน...ไว้พรุ่งนี้จะแลกกะคืนให้"

"นายจะไปไหน?"

"ไปตามเอาหัวใจฉันกลับคืนมาไงล่ะ....ลองเห็นแก่ตัวบ้าง...คงไม่ผิดใช่ไหม?"
จุนซูยิ้มกว้าง ก่อนจะยื่นมือให้แจจุงจับเพื่อประคองตัวลุกขึ้น.....ร่างบางยิ้มกว้างให้แล้วตีไปที่บ่าร่างเล็กเบา ๆ

"อืม....รีบไปเถอะ...หมอนั่นกำลังรอนายอยู่ ^___^"

จุนซูยิ้มตอบแล้วเดินผ่านร่างบางไป.....ไม่กี่ก้าว ร่างเล็กก็หันกลับมาแล้วเอ่ยทิ้งท้ายให้คนเก่งของวงได้คิด

"แจจุง........แค่รัก...ถึงมันจะดูเห็นแก่ตัว...แต่นายคงไม่อยากทำร้ายซิวอนด้วยวิธีนี้หรอกใช่ไหม.....สิ่งที่นารีทำไม่ได้...ก็คือสิ่งที่นายทำให้ซิวอนไม่ได้เหมือนกัน......"

จุนซูยิ้มกว้างอีกครั้งก่อนจะเดินจากไป.....ทิ้งให้แจจุงหวนไปนึกถึงสิ่งที่ตนพูดกับร่างเล็กเมื่อสักครู่เพียงลำพัง

"ถ้าเป็นนาย....นายจะรู้สึกยังไงถ้ารู้ว่ายูชอนอยู่กับนายเพราะจำใจอยู่...."

แจจุง.........ผู้ชายคนนั้น......จะมีความสุขได้ยังไงถ้าคนที่เคียงข้างเขามีแค่ร่างกาย.....แต่ไม่มีหัวใจ...

"นายรู้มั้ยว่าอะไรที่สิ่งที่นารีทำไม่ได้.....................ความสุขไงล่ะ....คนที่ทำให้ยูชอนมีความสุข.....ในโลกนี้อาจมีแค่นายเพียงคนเดียวเท่านั้น..."

นายรู้ไหม...ทำไมถึงมีฉันคนเดียวในโลกที่ทำให้ยูชอนมีความสุขได้.....เพราะฉันรักเขา....และเขาก็รักฉันไงล่ะ.....

แล้วนายล่ะ.....นายจะทำให้ซิวอนมีความสุขได้ยังไงในเมื่อหัวใจของนายอยู่ที่ยุนโฮ....

ความใจดีครึ่ง ๆกลาง ๆของนายมันโหดร้ายนะ.....

ถ้านายไม่ได้รักเขา...อย่าทำร้ายเขา...อย่าทำร้ายตัวเอง....ทำร้ายคนที่นายรักด้วยวิธีนี้เลย....แจจุง..........

---------------------------------------------------------

TBC On Part 19.2

มาอัพทีละครึ่ง เพราะตอนนี้ยาวมากอ่ะ รอแต่งจนครบไม่ไหว อยากให้ทุกคนได้อ่านเร็ว ๆ (กลัวเจ๊เบ๊นซ์เฉ่งเอาด้วย TT__TT)

ขอบคุณสำหรับทุกเม้นนะค่ะ จะขอบคุณมากถ้าทุกคนที่เข้ามาอ่านเม้นให้กำลังใจ (หรือจะด่าก็ได้นะ...จะได้เอาไปปรับปรุง)เพราะที่ฟิคเรื่องนี้ดำเนินมาถึงตอน 19 ได้เพราะทุกเม้นจริง ๆ