"อ้ามมมมม.....อีกคำนะ" ร่างบางส่งยิ้มหวานอ้อนคนที่อยู่บนเตียงให้อ้าปากรับข้าวต้มร้อน ๆในมือ

"แต่ฉันอิ่มแล้วนี่นา..." ร่างสูงงอแง

"แต่นายกินไปนิดเดียวเอง....อีกคำนึงนะ...นะ...นะ....จะได้หายไว ๆไง...นายอยากไปล๊อตเต้เวิล์ดไม่ใช่เหรอ....ฉันไม่ไปเที่ยวกับคนป่วยหรอกนะ....อีกคำนึง...."

"จริงนะ....ถ้าฉันหายแล้วไปล๊อตเต้เวิล์ดกันนะ...ฉันอยากเล่นรถไฟเหาะจะแย่แล้ว"

"ชิ..." ร่างบางจิปาก มองคนตรงหน้ายิ้ม ๆ...

อย่าซิวอนเนี่ยนะจะเล่นรถไฟเหาะ ครั้งสุดท้ายที่ไปหมอนี่เป็นลมล้มไม่เป็นท่าจะเขาต้องหอบกลับบ้านยังกับเด็ก ๆ

"นายไม่เชื่อฉันเหรอ....คราวนี้ฉันจะเล่นซัก 10 รอบเลย" ร่างสูงเถียงจมูกยื่นเมื่อเห็นว่าแจจุงไม่เชื่อ

"ชิ....ไม่เชื่อหรอก....แค่ข้าวถ้วยเล็กแค่นี้ยังกินไม่หมด...จะไปขึ้นรถไฟเหาะได้ยังไงตั้ง 10 รอบ..."

"-*- นายนี่มัน.......มาเลย....ต่อให้มาอีกร้อยถ้วยฉันก็จะกินให้หมด...อ้าาาาาาาาาา" ซิวอนทำหน้าเง้าหงอดก่อนจะอ้าปากรอให้แจจุงป้อนข้าว

ร่างบางยิ้มอย่างมีชัยเมื่อแผนล่อลวงเด็กให้กินข้าวของเขาสำเร็จ.....
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน....ซิวอนก็ยังคงน่ารัก...ขี้อ้อน...แล้วก็รักเขาไม่เคยเปลี่ยน....

ที่เปลี่ยนไป....ก็คงมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น.....

"นาย...เลิกกับหมอนั่นแล้วใช่ไหม?" ร่างสูงเอ่ยถามขณะที่ร่างบางกำลังสาละวนอยู่กับการคัดกุหลาบสีแดงสดออกจากช่อ

"นายรู้ไหมว่าทำไมเค้าถึงให้กุหลาบแดงกันในวันวาเลนไทน์" แจจุงไม่ตอบ...แต่กลับตั้งคำถามที่ไม่น่าจะเกี่ยวกับหัวข้อสนทนาเลยสักนิด

"......."

"เพราะในภาษาดอกไม้...กุหลาบสีแดง....หมายถึงความรักที่เป็นนิรันดร์ยังไงล่ะ....."

"......." ซิวอนมุ่ยหน้า ไม่เข้าใจในความหมายที่แจจุงต้องการสื่อสักนิด

"จากนี้......ฉันจะอยู่กับนายตลอดไป...............เหมือนกุหลาบแดง.....ที่ฉันเอามาให้นายวันนี้ไง"

"ฉันไม่เข้าใจ?"

"ซิวอน....." แจจุงเอ่ยเสียงแผ่วเบา พลางเดินมาหาร่างสูงที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง
มือเรียวเอื้อมไปสัมผัสแก้มเนียนเบา ๆก่อนจะคว้ามือของคนตรงหน้ามาแนบแก้มตัวเอง

"ฉันสัญญากับนายแล้วว่าฉันจะอยู่กับนาย.....ฉะนั้น....เชื่อฉันนะ.....อีกสองอาทิตย์...แค่สองอาทิตย์เท่านั้น....แล้วฉันจะไม่จากนายไปไหนอีกแล้ว..."

"แจจุง...ฉันเชื่อนายได้ใช่ไหม?"

"อืม....."

"นาย.....จะไม่ทิ้งฉันไปอีกแล้วใช่ไหม?"

"อืม....."

"ฉันจะรอนะแจจุง....ฉันจะรอ....."

"อืม....."

แจจุงตอบสั้น ๆ ไม่ใช่ว่าไม่รู้จะตอบว่าอะไร...หากแต่เขาเกรงว่าถ้าเอ่ยอะไรไปน้ำตาจะพาลไหลออกมาเสียก่อน.....

เขาไม่อาจบอกได้เลยว่าจะทำตามที่สัญญาได้...

เพราะตอนนี้เขากลัวเหลือเกิน....

กลัวใจตัวเอง.....

กลัวว่าตัวเองจะเข้มแข็งไม่พอที่จะเดินจากยุนโฮไป...

กลัวว่าความเห็นแก่ตัวของเขา....จะทำร้ายซิวอน....

ถ้าเป็นเช่นนั้น....เขาจะทำยังไง.....

เขาจะทำยังไงเพื่อไม่ให้ซิวอนต้องเจ็บปวด....

เขาต้องทำยังไงเพื่อไม่ให้ยุนโฮเสียใจ....

เขาต้องทำยังไงเพื่อที่จะได้รักยุนโฮต่อไป....

เขาไม่รู้.....เขาไม่รู้เลยจริง ๆ......

..................................................................

"ฮา~~~~~~โดราซอลลลลล~~~~~~~"

"ไม่ๆ.......ต้องออกเสียงซ้อลลลลลลล~~~~~~ลองใหม่ซิจุนซู"

"ซ้อลลลลลลลล~~~~~~~"

"เก่งมาก ^^" ร่างสูงยิ้มกว้างพลางเอื้อมมือไปลูบผมสีน้ำตาลฟู ๆอย่างเอ็นดู

"ยูชอนอ่ะ....ฉันไม่ใช่เด็กแล้วน๊า...เลิกลูบหัวซักทีได้มั้ยอ่า" คนตัวเล็กบ่น

"ไม่เอาอ่ะ ก็ผมนายมันนุ่มเหมือนขนแมวเลย....น่าเล่นจะตาย....นี่ไง ๆ" คนถูกบ่นไม่ว่าเปล่า.....กลับขยี้หัวร่างเล็กอย่างเมาส์มัน เป็นผลให้จุนซูร้องครางเสียงอื้ออึง

"อ๊าา~~~~ยูชอนนนนนน....."

การเล่นการราวกับเด็ก ๆทำเอาเพื่อนร่วมวงอีก 3 คนส่ายหน้าอย่างระอาใจ....
เจ้าคู่นี้มันเป็นแฟนกันจริง ๆเหรอ....ดูยังไงก็เหมือนแมวขี้งอนกับเจ้าของแมวจอมเอาแต่ใจมากกว่า -*-

"อีกนานม่ะ....จะเล่นกันอีกนานม่ะ?" ร่างใหญ่บ่น....เท้าเอวอย่างหาเรื่องกับการหวานไม่ดูเวล่ำเวลาของเพื่อน

"บ่นอะไรน่ะพี่ยุนโฮ?......น้ำผึ้งหมดโหลเหรอฮะ?" น้องเล็กเอ่ยถามหน้านิ้วขมวดก่อนจะหันไปส่งยิ้มแสดงชัยชนะกับรุ่นพี่อีกคนในวง ....ผมพูดดีใช่ไหมพี่แจจุง ....อิอิ

"-.- อยากตายรึไงชางมิน" ยุนโฮส่งสายตาอาฆาตมาที่น้องเล็ก

"พี่แจจุง...พี่ยุนโฮดุผมอ่ะ"

"ไปดุชางมินทำไมยุนโฮ....อิจฉาชาวบ้านแล้วมาพาลที่น้องรึ?" แจจุงว่าพลางเอามือเข้ามาคล้องแขนชางมินไว้

ยุนโฮได้แต่ปากค้าง ถอนหายใจดังเฮือกกับการเข้าถึงเนื้อถึงตัวของคนรัก

ให้ตายสิ.....ทำยังไงเขาถึงจะรักษาโรคชอบอ่อยคนอื่นของแจจุงได้นะ.....เที่ยวไปไล่กอดคนอื่นมั่วตั้วอย่างงั้นได้ยังไง (นั่นมันน้องนะหมี-*- / คนแต่ง)

"แจจุงอ่ะ....เข้าข้างชางมินได้ไง....ฉันเป็นแฟนนายนะ"

"แต่ชางมินก็แฟนฉันเหมือนกันนะ" ร่างบางย้อน

"ห๊า!!! หมายความว่าไง!!!"

"ชางมินเป็นแฟนฉัน....จุนซูก็แฟนฉัน....ยูชอนก็แฟนฉันเหมือนกัน"

"แล้วฉันล่ะ!!!"

"ก็แฟนฉันไง...พ่อหมี"

"แล้วมันต่างกับคนอื่นยังไงเล่า!!! ก็ทุกคนแฟนนายหมดเลยอ่า"

"ไม่รู้!!!!หัดคิดเองซะมั่งดิ.....ไอ้คนซื่อบื้อ!!!" แจจุงทำหน้างอน ๆ

"แจจุงงงงงงงงง!!!" ยุนโฮเริ่มโวยวายบ้าง แล้วก็เริ่มมาเขย่าแขนร่างบางเบา ๆเชิงง้องอน.....

ตอนนี้คนที่ระอาน่าจะเป็นสมาชิกอีก 3 คนที่เหลือแทน...คนเจ้าเล่ห์กับผู้ชายซื่อบื้อ.....ไม่น่าจะคบกันได้เลยจริง ๆ....ให้ตาย!!!

"เอ่อ....ยุนโฮ....จะซ้อมต่อป่ะ....ไม่งั้นฉันจะออกไปข้างนอกแล้วนะ....มีนัดกับนารี" จุนซูเอ่ยขึ้น

"นายไปนัดกับนารีตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่รู้เรื่องอ่ะ?" ยูชอนทำหน้างงงวย

จริงอยู่ที่จุนซูชอบนารีมาก...ตั้งแต่ที่นัดกินข้าวดูหนังเมื่อคราวก่อนก็เอาแต่พูดถึงนารีไม่หยุด...จนเขาคิดเล่น ๆว่าจุนซูรักนารีมากกว่าเขาซะอีก....แต่สองคนนี้ไปแอบนัดกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

"นัดกันเมื่อคืน....อ้อ...เค้าบอกมาว่าอยากเจอยุนโฮด้วยนะ....เห็นนารีเคยพูดว่า...."ผู้ชายคนที่เจอที่ห้องมิคกี้อ่ะ....จุนซูรู้จักรึเปล่า?...เท่ห์จังเลยเน๊าะ...ไว้พามาแนะนำบ้างนะ"....
อย่างเงี๊ยะ" จุนซูพยายามดัดเสียงให้สูง ๆคล้าย ๆเสียงนารี ก่อนส่งสายกรุ้มกริ่มให้กับยุนโฮ

ร่างใหญ่เหล่ตามองคนข้าง ๆที่อ้าปากค้างช๊อคไปแล้ว ก่อนจะกอดอกยืดตัวอย่างภาคภูมิใจ

"จริงเหรอ!!!..เอ...จะไปเจอดีไหมน๊า.....บางทีนารีอาจจะหลงรักฉันก็ได้นะเนี่ย"

เอาเข้าแล้วไง!!! หมีมันวอนหาเรื่องตายแล้วไหมล่ะ

"อยากตายก็ลองไปดูสิ!!!ไม่ซงไม่ซ้อมมันแล้ว!!!....ไปหาอะไรกินแก้กลุ้มดีกว่า....ป่ะ....ชางมิน...." ร่างบางว่า พลางลุกขึ้นลากน้องเล็กหมายจะเดินออกจากห้องไป

ยุนโฮกับจุนซูหัวเราะคิก พร้อมกับยูชอนที่ลงไปนอนกลิ้งพราด ๆอย่างสะใจ...."แฟนใครว่ะ...ฉลาดเป็นบ้า"

"ล้อเล่นน่าแจจุง...กลับมาก่อนนะนะ....ฉันมีเรื่องจะบอกทุกคน" จุนซูรั้งไว้เมื่อเห็นว่าร่างบางจะออกไปจากห้องจริง ๆ

"เรื่องอาราย....นางฟ้าของนายจะแต่งงานกับหมีอ้วนรึงายยย" แจจุงพูดกระทบกระเทียบทำเอาร่างใหญ่ที่นั่งหัวเราะอยู่สะอึกกึก

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า...ไม่ใช่หรอกน่า...กลับมาก่อนเหอะ...ซีเรียสนะเนี่ย"

ร่างบางเป่าลมจนแก้มป่องก่อนจะนั่งลงอีกครั้ง จนคนโดนลากอย่างชางมินหน้ามุ้ยพร้อมกับบ่นกระปอดกระแปดอยู่คนเดียวเบา ๆ

"เอาล่ะ....คนงี้นะทุกคน...ตั้งใจฟังดีดีนะ....เรื่องการประกวดน่ะ....พอดีฉันรู้มาว่า...เอ่อ...อ่ะ...ยูชอนเล่าดิ๊" ร่างเล็กบอกปัดไปดื้อ ๆ

"อ้าว....ไหงเป็นงั้นล่ะจุนซู"

"น่า.....นายเล่านะยูชอน....."

"นายเป็นคนเริ่มก็เล่าต่อสิ...มาโยนให้ฉันทำไมล่ะ" ร่างสูงโวยวายต่อ

"ก็มันพูดยากนี่น่า....นายเล่าแหละดีแล้วนะนะ...."

"แต่...จุนซู....."

"ตกลงจะเล่ามั้ยฮะ...ไม่งั้นผมไปหาอะไรกินแล้วนะ" ชางมินพูดขัด พลางส่ายหน้าอย่างระอา

"โอเค....โอเค....เล่า ๆ เล่าก็ได้...." ยูชอนพูด......สุดท้าย...เขาก็ต้องแพ้จุนซูทุกที

"คือตอนที่แข่งคราวที่แล้วน่ะ....ฉันได้ยินมาว่ามีวงนึงเก่งมากเลย....แล้วก็เป็นตัวเก็งในการแข่งครั้งนี้ด้วย....เอ่อ....ชื่อว่าวงรันทู....ล่ะ แล้ว....."

"ฉันเล่าเอง" แจจุงร้องขัดขึ้นมาจนยูชอนชะงักไปอย่างไม่เข้าใจ....

"หมายความว่ายังไงแจจุง....นายรู้เรื่องที่สองคนนี้จะเล่าเหรอ?" ยุนโฮถาม

"อืม....ฉันรู้" ร่างบางตอบเสียงแผ่วเบา ดวงตาลู่หลบลง.....ไม่ช้าก็เร็วยุนโฮก็ต้องรู้อยู่ดี....อีกอย่างเขาก็ควรแยกให้ออกระหว่างเรื่องของวงกับเรื่องส่วนตัว

"วงรันทู...เป็นวงที่เก่งมาก....แล้วเขาก็เป็นตัวเต็งในการแข่งครั้งนี้....สมาชิกในวงมีทั้งหมด 5 คนเหมือนพวกเรา....นอกจากพวกเขาจะเต้นเก่งแล้ว...ยังสามารถเล่นดนตรีได้เกือบทุกประเภท....นักร้องนำของวงมีพลังเสียงที่ดีมาก...เขาสามารถใช้เสียงได้สูงอย่างไม่น่าเชื่อ....แถมยังเต้นไปร้องเพลงไปได้นานถึง 5 ชั่วโมงโดยที่พลังเสียงไม่ตกเลย....ตอนออดิชั่นคราวที่แล้ว....พวกเขาเป็นวงเดียวในผู้ประกวดทั้งหมดที่ได้คะแนนเต็ม พูดง่าย ๆก็คือ...พวกเขาอยู่เหนือพวกเรามาก......อีกอย่าง.....พวกเขาเคยได้รับการทาบทามให้เข้าเป็นนักร้องในสังกัด PF ....บริษัทแม่ของYS เอ็นเตอร์เทนเมนท์ที่จัดการประกวดครั้งนี้
แต่พวกเขาปฏิเศธแล้วมาเข้ามาประกวดโครงการนี้แทน....เป็นไปได้ว่า....YS เอ็นเตอร์เทนเมนท์อาจจะวางพวกเขาให้เป็นแชมป์อยู่แล้วก็ได้...."

"เฮ้ย.....อย่างงี้ก็ไม่ยุติธรรมอ่ะดิ....เล่นวางวงที่จะให้เป็นแชมป์ไว้อย่างนี้..." ชางมินบ่น

ยุนโอมองหน้าร่างบางอย่างเคลือบเคลืองใจ...เรื่องที่วงรันทูเป็นตัวเต็ง เขาก็พอรู้มาบ้างจากสัญญาที่ให้ไว้กับปาร์คจอนจิน....แต่ไม่คิดว่าไม่คิดว่าแจจุงจะรู้....แล้วก็รู้ละเอียดเสียด้วย

"ทำไมนายรู้ละเอียดจัง" ยูชอนเอ่ยถามอย่างง ๆ ในขณะที่คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้าง ๆก้มหน้านิ่งพลางนึกถึงเรื่องที่แจจุงเล่าให้เขาฟังเมื่อหลายวันก่อน

"จุนซู.....ฉันจะอยู่เคียงข้างซิวอน...."

"เอ๋....หมายความว่ายังไง.....นะ...นาย...จะเลิกกับยุนโฮเหรอ????...."

"เลิกเหรอ???.....ฉันไม่คิดว่าฉันจะเลิกรักยุนโฮได้หรอกนะ.....ต่อให้สิบปี...ยี่สิบปี...หรือร้อยปี....ฉันก็ยังคงรักยุนโฮ....แต่ว่า....คนที่ฉันต้องอยู่เคียงข้างไม่ใช่ยุนโฮ....แต่เป็นซิวอน.....ฮึ......ดูโง่เน๊าะ....แต่มันยากจริง ๆนะจุนซู....
ฉันไม่สามารถอยู่เคียงข้างยุนโฮโดยที่ความรู้สึกผิดต่อซิวอนยังคอยคุกคามอยู่ทุกวี่วัน....
ฉันจะมีความสุขกับยุนโฮได้ยังไงในเมื่อคน ๆหนึ่งกำลังจะตายเพราะฉัน......ถึงฉันจะรักยุนโฮมาก....แต่ฉันทำแบบนั้นไม่ได้จริง ๆ..."

"แจจุง...."

"จากนี้....จนกว่าเราจะแข่งเสร็จ....ฉันจะรักยุนโฮให้มากที่สุด....จะทำทุกอย่างให้มีความสุขที่สุด....เพราะสิ่งนี้จะเป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงชีวิตของฉันที่เหลืออยู่....ชีวิตของฉัน...ที่ไม่มีเขา....."

นั่นคงเป็นคำตอบ...ว่าทำไมแจจุงถึงรู้เรื่องวงรันทูดีนัก.....ส่วนแจจุงจะบอกยุนโฮเรื่องที่ต้องอยู่เคียงข้างซิวอนรึเปล่านั้น....เป็นสิ่งที่เขาเองก็ไม่อาจคาดเดาได้เลย

นายจะทำได้เหรอแจจุง.....นายขาดยุนโฮได้จริง ๆเหรอ.....

การไม่ได้อยู่เคียงข้างคนที่รัก...มันทรมานมากเลยนะ.....นายจะทำร้ายตัวเอง...ทำร้ายคนที่รักนายถึงสองคนได้จริง ๆเหรอแจจุง.....

"นั่นสิ....พี่แจจุงเป็นสายลับใช่ม๊า?...บอกมาซะดีดี" ชางมินยิ้มแป้น รู้ว่าตอนนี้สมาชิกทุกคนเครียด...น้องเล็กเลยพยายามทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลง
แต่ทว่า....แจจุงกลับถอนหายใจแล้วหันไปมองหน้าจุนซูที ยุนโฮที ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ

"วงรันทู....มีสมาชิกทั้งหมด 5 คน ฟอร์มวงมาได้ 2 ปีแล้ว...แนวเพลงที่พวกเขาร้องไม่ใช่แค่อะแคปเปล่าธรรมดา...แต่ยังร้องได้ทั้งบีทบ๊อค...และประสานเสียงเลียนแบบเครื่องดนตรี....พวกเขาเล่นในผับดัง ๆมาแล้วหลายที่....มีแฟนเพลงแค่ในโซลก็ร่วมสามพันคนได้....ในเว็บไซต์ของพวกเขามีสมาชิกเป็นหมื่น...เรียกได้ว่าโด่งดังไม่น้อยกว่านักร้องอาชีพเลย....สมาชิกแต่ละคนมีความสามารถเฉพาะตัวต่างกันไป...และด้วยความที่หน้าตาดีด้วย...แต่ละคนก็เลยมีแฟนคลับเป็นของตัวเองไม่ด้อยกว่ากันเลย...หัวหน้าวงชื่อว่า "คิมฮีชอล" แก่ว่าพวกเราปีนึง....ส่วนคนอื่นอายุเท่า ๆกับพวกเรา...ชื่อ "คิมคิบอม"...."ฮันคยอง"ที่เป็นลูกครึ่งจีน..."ปาร์คซองมิน"....และคนสุดท้าย นักร้องนำ...คนที่เสียงดุจร่ายเวทมนต์ "ชอยซิวอน"....................................."

ยุนโฮถลึงตาอย่างไม่เชื่อหู......รู้สึกเหมือนโดนก้อนหินขนาดมหึมาทุบมาที่ศีรษะอย่างแรง.....

ทำไมเขาไม่เอะใจก่อนหน้านี้นะ.....เหตุผลที่จอนจินไม่อยากให้เขาเลิกกับแจจุง...เหตุผลจอนจินที่ช่วยวงของเขาให้สามารถแข่งกับรันทูแบบแฟร์ ๆ
ทั้งหมดล้วนเกี่ยวข้องกับความแค้นของเขาที่มีต่อชอยซิวอนทั้งนั้น.....

"หมายความว่า....พวกเขาก็เป็นคู่แข่งที่น่ากลัวมากสินะ.....มีทางไหนที่พวกเราพอจะสู้ได้มั้ย?" ยูชอนถามด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด

"อืมมมมม.....ผมว่าไม่ลองมันก็ไม่รู้หรอกฮะ....จริงอยู่ที่ทางนั้นอาจจะมีแฟนคลับเป็นพัน แต่ว่าคะแนนจากคณะกรรมการก็มีตั้ง 40 เปอร์เซ็นต์ ถึงเราจะโกยคะแนนจากผู้ชมได้ไม่มาก แต่คะแนนจากคณะกรรมการก็น่าลุ้นอยู่นะฮะ" ชางมินวิเคราะห์อย่างมีเหตุผล....

"อีก 5 วันก็จะถึงวันแข่งขันแล้ว...ไม่คิดว่าพวกเราซ้อมกันน้อยไปหน่อยเหรอ?" ยูชอนถามขึ้นบ้าง.....

ยอมรับว่าไม่รู้สึกแปลกใจนักที่แจจุงจะรู้เรื่องที่ซิวอนเป็นสมาชิกวงรันทู.....เขาเพียงแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมแจจุงไม่บอกก่อนหน้านี้ต่างหาก

เหลือเวลาอีกไม่กี่วันก็จะแข่งขันแล้ว....หากรู้ว่าว่ารันทูเก่งขนาดนี้...ถ้าเป็นเขา....เขาจะไม่มาบอกสมาชิกในวงในเวลาที่กระชั้นชิดขนาดนี้หรอก....
นอกเสียจากว่า....แจจุงจะมีเหตุผลอื่นนอกเหนือจากเรื่องการแข่งขัน......

"ก็ไม่น่ากลัวเท่าไหร่หรอก...เราก็พยายามของเราให้เต็มที่...อีกอย่าง....เอ่อ......นักร้องนำของรันทูเพิ่งฟื้นไข้........โอกาสที่เราจะชนะก็พอมีอยู่"

แจจุงเอ่ยเสียงเรียบ.....เขาตัดสินใจที่จะบอกเรื่องของซิวอนให้กับยุนโฮและทุกคนรู้ก่อนการแข่งขัน....

เขาไม่อยากจากยุนโฮและทุกคนไปโดยที่ไม่ได้ร่ำลา....อย่างน้อย....ยุนโฮก็มีสิทธิ์ที่จะรู้เหตุผลที่เขาอยู่เคียงข้างยุนโฮไม่ได้.......

ที่สำคัญ......เขาไม่อยากให้เพื่อน ๆเป็นกังวลที่ต้องแข่งขันกับวงที่เก่งอย่างรันทู.....หากบอกเรื่องที่ซิวอนป่วยไปแล้วจะเรียกกำลังใจจากทุกคนได้...เขาก็พร้อมที่จะทำ

"ฟื้นไข้? หมายความว่ายังไง?" ยูชอนถาม ในขณะจุนซูเงยหน้ามองร่างบางด้วยความประหลาดใจเพราะนึกไม่ถึงว่าแจจุงจะบอกเรื่องนี้กับทุกคน

"แจจุง!!! ออกมานี่ก่อน เรามีเรื่องต้องคุยกัน...."ยุนโฮกล่าวเสียงเข้มด้วยอารมณ์โกรธสุดขีด ร่างใหญ่ผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว พลางคว้าข้อมือร่างบางให้ลุกขึ้นตาม

"นั่งลงก่อนนะยุนโฮ....ฟังที่ฉันเล่าให้จบก่อน....ฉันยังมีเรื่องที่อยากบอกกับทุกคน..." แจจุงร้องขอ

ยุนโฮมองหน้าคนรักด้วยสายตาเจ็บปวด ก่อนจะนั่งลงที่เดิม พร้อมกับจับมือร่างบางมาประสานให้แน่นขึ้น

"ซิวอน.....ไม่ใช่เป็นแค่เพื่อน....แต่เป็นคนที่ฉันเคยรัก.....เราเลิกกันเพราะความขี้ขลาดของฉัน.....เรารักกันมาก....แม้กระทั่งตอนนี้....เขาก็ยังรักฉัน....และที่เขาต้องป่วยก็เป็นเพราะฉันเอง....."

"แจจุง....นาย....."

เหมือนโดนตบด้วยฝ่ามือล่องหน....จุงยุนโฮหน้าแดงฉานด้วยความโกรธและน้อยใจผสมกัน......ประโยคสุดท้ายเหมือนจะสื่อความนัยให้เขาเข้าใจว่าแจจุงพบกับซิวอนมาโดยตลอด.....ตอนไหนล่ะ....ตั้งแต่เมื่อไหร่....ทำไมเขาไม่เคยรู้เลย

"ขอร้อง....อย่าเพิ่งโกรธฉันนะยุนโฮ...ทุกคน....กรุณาฟังฉันให้จบก่อน...นะ....ขอร้องล่ะ..."

ยุนโฮไม่ตอบว่าอะไร ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้จักนิสัยแจจุง....คนที่เขารัก....เด็ดเดี่ยวและเข้มแข็งกว่าใคร....ทุกสิ่งที่แจจุงทำมีเหตุและผลเสมอ
แม้จะเจ็บปวด แต่เขาก็ยังเชื่อว่าแจจุงมีเหตุผลเพียงพอที่จะไม่ให้เขารับรู้......

"ซิวอนอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีฉัน......ถึงฉันจะไม่ได้รักเขาเหมือนเดิมแล้ว...แต่พวกนายรู้ใช่ไหมว่าซิวอนเป็นอย่างนี้เพราะฉัน....เขาต้องตายแน่ ๆถ้าฉันทิ้งเขาไปอีกครั้ง....และฉันก็ยอมให้ใครมาตายเพราะฉันไม่ได้..."

"นายต้องการจะบอกอะไรกันแน่แจจุง?" ยุนโฮถามเสียงเรียบ ใจเต้นไม่เป็นส่ำ....กลัวเหลือเกินว่าแจจุงจะพูดคำที่เขาไม่อยากได้ยินที่สุด
คำว่า "ฉันต้องกลับไปหาซิวอน"

"ยุนโฮ.....ยูชอน....ชางมิน....จุนซู.....ฟังนะ.....พอการแข่งขันจบลง......ฉัน.....จะกลับไปอยู่กับซิวอน......"

...............................................................................

"นายหมายความว่ายังไง.....อธิบายมาซิคิมแจจุง"ยุนโฮเอ่ยถามด้วยความสับสนหลังจากที่อยู่กับร่างบางเพียงสองคนในห้อง

ไม่กี่นาทีที่ผ่านมา เขาเพิ่งอ้อนวอนกับพระเจ้าไม่ให้แจจุงทำในสิ่งที่เขากลัวที่สุด....แต่ดูเหมือนพระเจ้าจะไม่เห็นใจเขา.....แจจุงพูดคำนั้นออกมาแล้ว....."ฉันต้องกลับไปหาซิวอน"

"ยุนโฮ....ฉัน......"

"นายเห็นฉันเป็นอะไรกันแน่...แจจุง....เห็นฉันเป็นไอ้บ้า.....เป็นไอ้โง่ที่นายคิดจะหลอกอะไรก็ได้ใช่มั้ย.....นายบอกฉันว่าไม่ได้รักหมอนั่น.....แต่นี่มันอะไร?....นายไปแอบพบกับมันตั้งแต่เมื่อไหร่....บอกฉันมาซิแจจุง..."

ยุนโฮจับร่างบางเขย่าแรง ๆตามอารมณ์โทสะที่เพิ่มขึ้น ในขณะที่แจจุงได้แต่หลับตาพริ้มรับคำกล่าวหาแต่โดยดี

"นายหลอกฉัน...นายโกหกฉัน....ทำแบบนี้ทำไมคิมแจจุง....ถ้านายไม่ได้รักฉัน....ทำไมนายไม่บอกฉันแต่แรก.....นายมาหลอกให้ฉันรักนายจนแทบบ้าทำไม...."

"ไม่นะยุนโฮ....ฉันไม่ได้โกหก...ฉันรักนาย....แต่ว่าฉัน.....ฉันอยู่กับนายไม่ได้จริง ๆ..." แจจุงเถียงขึ้นเมื่อโดนคำเหล่านั้นทิ่งแทงเข้าตรงกลางใจ

"รักเหรอ.....นายกล้าบอกคนที่ตัวเองกำลังจะทิ้งว่า "รัก"ได้ยังไง.....แจจุง....บอกฉันมาตรง ๆได้ไหม....เกิดอะไรขึ้นกันแน่.....ฉันรู้ว่านายไม่ได้รักซิวอน....แต่นายทำแบบนี้ทำไม.....นายกำลังมีปัญหาใช่ไหม....บอกฉันสิแจจุง...เรามาแก้ปัญหาด้วยกันนะ....นะแจจุงนะ....
อย่าทำแบบนี้....อย่า...อย่าทิ้งฉันเลย....ฉันรักนายนะแจจุง"

ยุนโฮลดเสียงลงมา แล้วดึงร่างบางมากอดไว้แนบแน่น....
ความรู้สึกสับสน....น้อยใจ....และเสียใจกำลังวิ่งพล่านอยู่ทั่วร่างกายเขา
สมองที่จบต้นชนปลายไม่ถูกบอกได้แค่ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น....เขาจะไม่ยอมปล่อยแจจุงให้ใครเด็ดขาด....

แม้ต้องอ้อนวอนอย่างไร้ศักดิ์ศรี....เขาก็ยอม....

"ยุนโฮ....ฉัน....ฮืออ.....ฉันขอโทษ....ฉันทิ้งซิวอนไม่ได้จริง ๆ.....เขาเจ็บเพราะฉันมากแล้ว....ฉันไม่อยากให้เขาเจ็บอีก....ชีวิตเขาพังทลายก็เพราะฉัน.....เขาเกือบจะตายหลายครั้งก็เพราะฉัน.....ทางเดียวที่จะชดเชยได้ ก็คืออยู่เคียงข้างเขา.....ฉัน........ฮือ....."

"แล้วฉันล่ะแจจุง.....ฉันเป็นอะไรสำหรับนายกันแน่....ฉันไม่มีค่าสำหรับนายเลยใช่ไหม.....นายคิดว่าฉันจะอยู่ได้โดยไม่มีนายงั้นเหรอ.....ฉันไม่เข้าใจเลยแจจุง....ทำไมนายต้องไปหาซิวอน....เรารักกันไม่ใช่เหรอแจจุง....นายรักฉันไม่ใช่เหรอ....แล้วทำไม...ทำไม?"

ยุนโฮก้มหน้าฟุบลงกับฝ่ามือ....หยดน้ำใส่ร่วงรินด้วยความสับสน.....ทั้ง ๆที่เขาคิดว่าตัวเองรู้จักแจจุงดีที่สุด...แต่ทำไมตอนนี้....เขาไม่รู้อะไรเลย

"ยุนโฮ....ฉัน....ฮือ....ยุนโฮ......"

ร่างบางสะอื้นไห้พลางดึงคนตรงหน้าเข้ามากอดอย่างห่วงหา.....
ยิ่งเห็นยุนโฮเจ็บ....เขาก็เจ็บจนแทบขาดใจไม่ต่างกัน....................

"เพราะรักใช่ไหมยุนโฮ....เพราะนายรักฉันใช่ไหมนายถึงเจ็บเพียงนี้......
คนอย่างฉัน....คนขี้ขลาดอย่างฉัน....ไม่มีค่าพอที่นายจะรักเลย......ยุนโฮ......อย่ารักฉันเลยนะ......ฉันมันเห็นแก่ตัว....แถมยังขี้ขลาด....ฮือ....ยุนโฮ...ขอโทษ....ฉันขอโทษ......"

ยุนโฮสะอื้นไห้อย่างสิ้นเรี่ยวแรงในอ้อมกอดของคนรัก....

ทั้งๆที่รู้.....ทั้ง ๆที่รู้ว่าฉันรักนาย.....นายยังจะทำอย่างนี้เหรอแจจุง......

ทั้งที่รู้ว่าฉันเจ็บ...นายก็ยังจะทิ้งฉันเหรอแจจุง.....

"เป็นฉันไม่ได้จริง ๆเหรอ....คนที่นายรัก.....คนที่นายยอมทุ่มเททุกอย่าง....ให้ฉันเป็นคน ๆนั้นไม่ได้จริง ๆเหรอแจจุง.....ยังไงฉันก็แทนที่ซิวอนไม่ได้ใช่ไหม...ทำไมแจจุง.....ทำไมนายต้องรักเขา....ทำไม?"

"ยุนโฮ....ฉันรักนาย.....ฉันรักนายนะ...แต่ว่า...นายเข้าใจฉันใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงอยู่เคียงข้างนายไม่ได้...ฮืออออ....ยุนโฮ....ฉันขอโทษ...ฉันขอโทษ......"

ไม่....ฉันไม่เข้าใจ....ต่อให้ตายฉันก็ไม่เข้าใจ.....แม้อยากจะตะโกนกลับไป....แต่ร่างสูงกลับทำได้เพียงร่ำไห้อยู่ในอ้อมแขนที่สั่นระริกเพราะแรงสะอื้น
ไม่ว่ากี่ครั้งเขาก็ไม่เคยเอาชนะแจจุงได้เลย.....ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน.....
ถ้าแจจุงเลือกซิวอนแล้ว.....เขาจะทำอะไรได้.........

"ความรัก"...มีอานุภาพยิ่งใหญ่จริงหรือ?...

ถ้าเช่นนั้น....ทำไมถึงเหนี่ยวรั้งคนหนึ่งคนไว้ไม่ได้.....

คำว่า"รัก"ที่ว่าสามารถชนะทุกสิ่ง....แต่ทำไมความรักของเขาถึงเอาชนะความใจดีของแจจุงไม่ได้......

หรือ "รัก" ....มันก็แค่ข้ออ้างของคนเห็นแก่ตัวกันแน่?

"อยู่กับเขาแล้วนายจะมีความสุขใช่ไหม?" ยุนโฮเอ่ยถามเสียงสั่น....

แม้เสียงสะอื้นจะหายไป แต่น้ำตายังคงรินไหล....ท่วมอยู่ในใจ

"จะไม่ร้องไห้....จะไม่ทุกข์ใจอีกแล้วใช่ไหม?"

"ยุนโฮ...ฉัน....."

"ยังไง....นายก็ต้องอยู่เคียงข้างหมอนั่นใช่ไหม?"

"......"

"งั้นสัญญานะ....สัญญาว่านายจะมีความสุข......สัญญาว่านายจะไม่ร้องไห้....เหมือนตอนอยู่กับฉัน......สัญญากับฉันก่อนแล้วฉันจะปล่อยนายไป......"

"ยุนโฮ.......ฮืออออ....."

ยุนโฮคลายร่างบางออกจากอ้อมกอด....ก่อนจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้กับคนรักเป็นครั้งสุดท้าย

"อย่าร้องไห้สิคนเก่ง....ตั้งแต่นายอยู่กับฉันนายร้องไห้เยอะจัง.....เพราะฉะนั้นไปอยู่กับซิวอนแล้วนายต้องยิ้มให้เยอะ ๆนะ....หัวเราะบ่อย ๆ.....เวลานายหัวเราะนายน่ารักมากเลยรู้ไหม.....

อยู่กับเขา....นายห้ามรักฉัน...ห้ามคิดถึงฉันนะ....เพราะถ้านายรักฉันทั้งๆที่อยู่กับซิวอน...นายจะต้องเจ็บปวดมาก ๆแน่ ๆ....สัญญานะว่านายจะไม่รักฉัน...สัญญาว่านายจะมีความสุข....สัญญานะแจจุง..."
.
.
.
ส่วนฉันก็จะสัญญาว่าจะรักนายตลอดไป....
.
.
.
แจจุงโผเข้าหาอกอุ่นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะร่ำไห้ปริ่มใจจะขาด....

ขอโทษนะยุนโฮ.....ขอโทษที่ฉันโกหก......ขอโทษที่ฉันสัญญาไม่ได้......

ฉันจะไม่รักนายได้ยังไงในเมื่อในใจฉันมีแต่นายเต็มไปหมด......

ฉันจะมีความสุขได้ยังไงในเมื่อความสุขหนึ่งเดียวของฉันคือนาย....

ฉันจะยิ้มได้ยังไงฉันเมื่อหัวใจฉันกำลังร้องไห้......

ยกโทษให้ฉันนะยุนโฮ......ยกโทษให้คนขี้ขลาดอย่างฉันด้วย.....

เพราะฉัน....

จะรักนาย........

ตลอดไป.......

---------------------------------------------------------------

TBC On Part 21