.::tiseki blog::Love Is Color Blind::.

สวัสดีครับ....ผม....เอ่อ...ปาร์คยูชอนครับ....อ่านว่า..."ปาร์ค"นะครับ...ไม่ใช่ "พัก"....
ให้ตายสิ เจ้ามะพร้าวนั่น....จะมีวันไหนที่เขาอ่านชื่อผมถูกบ้างเนี่ย....
พวกคุณอย่าเลียนแบบเจ้ามะพร้าวนะครับ ไม่งั้นผมคงเศร้าแย่......
อีกครั้งนะครับ "ปาร์คยูชอน" ไม่ใช่ "พักยูชอน" นะครับทุกคน ^^

ผมรอตั้งนานเพื่อที่จะได้มาทักทายทุกคน...ทำม๊าย..ทำไมผมต้องเป็นคนสุดท้ายทุกที...
เข้าวงเป็นคนสุดท้าย......กลับบ้านเป็นคนสุดท้าย.....กินข้าวเป็นคนสุดท้าย....อะไร ๆก็ผมเป็นคนสุดท้ายทุกที...เฮ้อ.....

แต่ก็เอาเหอะ...เค้าว่าของดีมักอยู่ทีหลัง...สเปเชี่ยลพาร์ทของผมคงจะพิเศษกว่าใครแน่ ๆ....ถึงได้มาช้าสุดเลย....ผมคิดถูกไหมครับ...อิอิอิ
(จริง ๆฉันลืมเฮียไปแล้วต่างหากล่ะ : คนแต่ง)

.

.

อย่างที่แจจุงบอกไว้ตั้งแต่ตอนโน้นนนนน....ว่าผมเป็นคนสุดท้ายที่เข้ามาในดงบังชินกิ....
ทั้ง ๆที่วงของพวกเขามีสมาชิกครบพอที่จะเป็นบอยแบนด์ได้แล้ว....แต่ผมก็หน้าด้านขอเข้ามา...ทุกคนคงจะงงใช่ไหมละครับว่าทำไมผมถึงติดใจเจ้าพวกนี้นัก....

คุณรู้จักคำว่ารักแรกพบไหมครับ????

ตอนที่ผมมองยุนโฮ....ผมรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้น่ะ....เท่ห์ชะมัดเลย...ทั้งการเคลื่อนไหว....สีหน้าท่าทาง....ดูเท่ห์สุด ๆไปเลย...ผมนึกในใจว่า...เป็นตายยังไงผมต้องเป็นเพื่อนกับไอ้เจ้าหัวตั้งนั่นให้ได้....และยุนโฮก็ไม่ทำให้ผมผิดหวัง...เจ้าหมีนั่นถึงจะบื้อไปนิด..เซ่อไปหน่อย...แต่ก็เท่ห์อย่างที่ผมคิดไว้จริง ๆ....ทุกคนเห็นด้วยกับผมไหมครับ ^^

ถัดมาคือแจจุง...ตอนแรก...ผมไม่คิดหรอกนะว่าเจ้านั่นจะเป็นผู้หญิง...แม้ว่าคนอื่น ๆ(ทั้งผู้ชายและผู้หญิง)จะเข้าใจว่าเจ้านั่นเป็นผู้หญิงก็เถอะ เอ๊ะ!! ยังไง พวกคุณงงไหมครับ...แต่ก็ช่างมันเถอะ...ยังไงผมก็พูดจาไม่รู้เรื่องอยู่แล้วนี่ (เจ้ามะพร้าวชอบว่าผมอย่างนี้อ่ะ TT/\TT)

กลับมาที่เรื่องของแจจุง....ครั้งแรกที่ผมเห็นหมอนั่น....สิ่งที่แว๊บเข้ามาในหัวผมก็คือ...ผู้ชายคนนี้ต้องอันตรายมาก ๆแน่ ๆ ไม่รู้สิครับ...ถึงแจจุงจะหน้าสวยเหมือนผู้หญิง...แต่คุณลองเข้าไปในแววตาของเจ้านั่นสิ...อสูรกายชัด ๆ!!!!
เวลาถูกหมอนั่นจ้อง...ผมรู้สึกเหมือนโดนรังสีอำมหิตอะไรซักอย่างครอบงำจนแทบหายไจไม่ออก....เย็นชาสุด ๆไปเลยล่ะ!!!!

แต่ถึงอย่างนั้นก็เหอะ....พอได้ใกล้ชิดจริง ๆ...คุณจะรู้ว่าแจจุงเป็นคนที่ใจดีมาก ๆ....แถมเป็นคนที่ห่วงความรู้สึกของคนอื่นสุด ๆอีกด้วย
ในบรรดาพวกเราห้าคน...แจจุงเป็นคนที่แคร์คนอื่นมากที่สุด....มากเสียจนบางทีผมคิดว่าแจจุงจะเห็นแก่ตัวบ้างก็ได้....ไม่ต้องทำเพื่อคนอื่นมากขนาดนั้นก็ได้...
แต่แจจุงยังไงก็เป็นแจจุงอยุ่ดี..เขาไม่ค่อยจะเชื่อใครซะด้วยสิ...(โดยเฉพาะผม TT/\TT)

ต่อมาคือชางมิน....เจ้าน้องเล็กคนนี้...ผมว่าเค้าเป็นคนที่น่าหมั่นไส้มากเลยนะ...เด็กอะไรตัวใหญ่อย่างกะยักษ์..พ่อแม่เลี้ยงมาด้วยอะไรเนี่ย ตัวใหญ่ไม่พอแถมยังฉลาดสุด ๆ....

ชางมินชอบคิดอะไรที่ชาวบ้านเขาไม่ค่อยคิดกัน....อย่างเช่น

"พี่คิดว่าถ้าเราเอาน้ำทะเลมาใส่น้ำตาลเยอะ ๆรสชาติมันจะอร่อยขึ้นมั้ย?"
หรือ "พี่ว่าผักสีชมพูจะให้วิตามินสูงเท่าผักสีเขียวมั้ย?"

แต่ละคำถามของเจ้านี่ทำเอาพวกเราอยากจะผ่าสมองของเจ้านี่มาดูมั่งว่ามันมีอะไรนักหนา....ทำไมถึงได้คิดอะไรประหลาดนักก็ไม่รู้!!!!

คนสุดท้าย....ที่รักของผมเอง...คิมจุนซู....อิอิ..เขินจัง...ให้พูดถึงคนรักของตัวเองเนี่ย....อิอิ....(ผมคงบ้าไปแล้วแน่ๆ -*-)

จุนซู....จุนซู.....ทำไมผมถึงติดใจเจ้านี่กันน๊า....เพราะเขาน่ารักมั้งครับ.....

จุนซูตัวเล็ก...แก้มป่อง...หัวกลม...ก้นงอน....เหมือนลูกแมวตัวน้อย ๆเลยล่ะผมว่า....
ยิ่งตอนเถียงนะครับ...โอ้โห...ปากงี้ยื่นจนมันน่า....ฮึ๊ย....น่า...จู...เฮ้ย.......นั่นแหละ.....อ่านะ....เข้าใจนะครับ...เขินจัง....อิอิ....

ชีวิตผมอ่ะ...เห็นผู้หญิงน่ารัก ๆมาก็เยอะ....แต่ผู้ชายน่ะ...คนที่จะเรียกว่า "น่ารัก"ได้คงมีแต่เจ้านี่คนเดียวละมั้งครับ

ทั้งหน้าตา...ท่าทาง...นิสัย....จุนซูเป็นคนน่ารักจริง ๆนะครับ....พูดไปก็เหมือนกับผมเยินยอแฟนตัวเอง...

แต่ถ้าคุณได้ใกล้ชิดกับเขาแล้ว...คุณจะห้ามใจไม่ให้รักเขาไม่ได้เลยล่ะ...คุณเชื่อผมมั้ยล่ะ...อิอิ

เห็นไหมครับ.....ดงบังชินกิน่ะ...น่าหลงไหลจะตาย....
ทั้งยุนโฮ...แจจุง...ชางมิน...และจุนซู....ต่างก็มีเสน่ห์ในตัวเองที่ทำให้ผมไม่สามารถละสายตาได้เลย...
ด้วยเหตุนี้...ผมถึงขอเข้ามาอยู่ร่วมกับพวกเขาโดยไม่รีรอ....ตอนที่ผมกลับมาเกาหลี....คนที่เรียกว่า "เพื่อน"จริง ๆแทบจะไม่มีเลย
ผมเอง...ก็ไม่คิดว่า"เพื่อน"จะสำคัญอะไรหนักหนากับชีวิต....จนได้มาพบกับดงบังชินกิ....
คำว่า "เพื่อน" กลับกลายเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของผม....

ผมยอมแลกทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเพื่อที่จะได้อยู่เคียงข้างจุนซู....
ได้เห็นรอยยิ้มของแจจุง...
ได้ขยี้หัวชางมิน...
และได้ไล่เตะยุนโฮ....

เงินทอง...อำนาจ...ชื่อเสียง....เป็นแค่สิ่งที่วัดระดับฐานะของคนในสังคมเท่านั้น...ผมไม่ได้ต้องการมันหรอกครับ

เพราะโลกของผม...มีแค่จุนซู...กับดงบังชินกิก็เพียงพอแล้ว....

.

.

.

นี่ ๆ....พวกคุณจะว่าอะไรมั้ยถ้าผมจะขอเล่าความรักของผมบ้าง...

ผมเห็นแจจุงพูดแต่เรื่องของเจ้าหมีนั่น...น่าหมั่นไส้ชะมัด...ผมก็อยากจะเล่าเกี่ยวกับความรักของผมเหมือนกันนะ....

คนแต่งเค้าตั้งชื่อเรื่องว่า "My Name 's Park Yoochun" ไม่ใช่เหรอครับ....
ชิวิตของปาร์คยูชอน....ถ้าไม่มีคนชื่อคิมจุนซูให้รักแล้วละก็...สงสัยต้องเป็นปาร์คยูชอนตัวปลอมแน่ ๆ...

งั้นผมขออนุญาตนะคร๊าบบบบ......

.

.

.

ผม....รักจุนซูครับ....
ว๊า...พอเอาเข้าจริง ๆผมก็พูดได้แค่ประโยคนี้เหรอเนี่ย...น่าขายหน้าชะมัด....

แต่ผมรักจุนซูจริง ๆนะครับ.....มันอาจจะเป็นคำง่าย ๆพื้น ๆที่ใคร ๆเขาก็พูดกัน...
แต่คุณรู้ไหมว่าคำว่า "รัก"ของผมน่ะมันมีความหมายลึกซึ้งมากกว่าที่คุณเคยรู้มานะ.....

ผมไม่รู้หรอกว่า ต้องทำยังไง..เท่าไหร่...ถึงจะเรียกว่ารัก....

ผมรู้แต่ว่า "จุนซูเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของผม"

คำว่า"ทุกสิ่งทุกอย่าง" ดูเหมือนง่ายนะครับ...แต่ว่าผมกล้าพูดว่าเขาเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของผมจริง ๆ

ถ้าไม่มีเขา....ชีวิตผมก็คงไม่เหลืออะไรเลย....แม้กระทั่ง....ลมหายใจ....

คุณเคยคิดว่าการมีตัวตนของคน ๆหนึ่งจะมีอิทธิพลกับชีวิตของเราบ้างไหมครับ....

ผมคิดนะครับ....

การที่โลกนี้มีผู้ชายที่ชื่อ"คิมจุนซู"อยู่....ทำให้ผมอยากจะหายใจอย่างนี้ต่อไปนาน ๆ

ไม่ว่าจุนซูจะยิ้ม....ร้องไห้....หัวเราะ....
จะเดิน...นั่ง...นอน....ผมก็อยากจะเฝ้าดูเขาอย่างนี้เรื่อยไป....

ที่ผ่านมาผมเคยคิดว่าการอยู่คนเดียวเป็นอะไรที่สบายสุด ๆ....
อยากทำอะไรก็ทำ...อยากไปไหนก็ไป....
ไม่เคยมีสักครั้งที่ผมคิดว่าชีวิตผมขาดอะไรไป.....

แต่ตั้งแต่ได้พบจุนซู......
การอยู่คนเดียวก็เหมือนกับฝันร้าย.......
แต่เดินไปที่ไหน....มองอะไร...ก็ดูว่างเปล่าไปหมด....

หากลองมองย้อนกลับไป....ผมไม่รู้ว่าผมอยู่โดยไม่มีจุนซูได้ยังไงตั้ง 20 ปี.....
ปาร์คยูชอนในตอนนั้น...ดูมีความสุขเท่ากับปาร์คยูชอนที่รักจุนซูในตอนนี้ไหมน๊า....
รอยยิ้มของผมตอนนั้นคงดูตลกพิลึก....
ต่างกับตอนนี้...
แม้ว่าจะดูหลงตัวเองไปหน่อย...แต่ผมว่าผมเป็นคนที่ยิ้มได้อย่างมีความสุขที่สุดในโลกเลยล่ะ ^^

ผมน่ะ...เป็นคนพูดไม่เก่งเอาซะเลย.....
คุณไม่เชื่อใช่ไหมล่ะ....คงเป็นเพราะคุณเห็นผมพูดจ้อย ๆไม่หยุดแน่ ๆเลย
จริง ๆแล้วนั่นมันไม่ใช่ตัวผมเลยนะ....ผมอาจจะดูเหมือนพูดอะไรออกมาได้ง่ายดาย
แต่ถ้าเป็นเรื่องของความรู้สึกหรือเรื่องของตัวผมเองละก็...ผมไม่ถนัดจะเล่าให้ใครฟังเท่าไหร่หรอกครับ....
ฉะนั้นผมเลยมีสมุดบันทึกเยอะมาก....เป็นเพราะผมบรรยายความรู้สึกไม่เก่ง..เจ้าสมุดบันทึกพวกนี้ก็เลยกลายเป็นที่รองรับความรู้สึกผมแทน
ตั้งแต่ผมได้เป็นดงบังชินกิ....จุนซูจะรู้ไหมนะว่าในสมุดบันทึกของผมมีแต่เรื่องของเขาเต็มไปหมด

"วันนี้จุนซูส่งเสียงแปร๋นเหมือนนกหวีด...เจ้านั่นมันกินเนื้อโลมาเป็นอาหารหลักรึไงเนี่ย"

"จุนซูตัดผมแล้ว...หัวเหมือนลูกมะพร้าวไม่มีผิด!!!! สงสัยเจ้านั่นต้องชอบต้นมะพร้าว ๆมาก ๆแน่...ให้ตายสิ..เป็นโลมาก็ต้องอยู่ในน้ำสิ...
จะไปปีนต้นมะพร้าวได้ยังไงล่ะ!!!"

"เจ้ามะพร้าวนอนหลับตรงโซฟาอีกแล้ว....แถมกินข้าวไม่หมดอีกต่างหาก...คงเหนื่อยมากซินะ..จุนซู...ฉันพอจะช่วยอะไรนายได้ไหมนะ"

"วันนี้ผมกับจุนซูตกลงคบกันแล้ว....โอ๊ยยยยยยย...ผมมีความสุขจนแทบจะตายได้เลยล่ะ...จุนซูของผม...จุนซูของผม...อ๊ากกกกก...จุนซูของผมมมมมมมมมมม"

"กลิ่นกายของจุนซูยังตราตรึงแน่นอยู่ในความทรงจำของผม....
ทั้งเส้นผม...หยดเหงื่อ...ริมฝีปาก....ช่างดูงดงามและหอมหวานจนผมแทบหลอมละลาย...."

"จุนซูเป็นโรคหัวใจ.......พระเจ้าครับ.....ผมจะทำยังไงดี......ผมกลัว...ผมกลัวมากจริง ๆ....ถ้าจุนซูต้องหายไป...ผมคง......คง....ไม่เหลืออะไรที่ยื้อให้มีชีวิตอยู่ต่อไป...
พระเจ้าครับ...ท่านไม่เอาจุนซูไปไม่ได้เหรอครับ....ท่านส่งจุนซูมาให้ผมแล้ว....ทำไมถึงพาเขากลับไปเร็วนัก...ผมยังไม่ได้ทำอะไรเพื่อเขาเลยนะครับ....."

"เจ้ามะพร้าวนั่นเอาเท้าขึ้นมาพาดคอผมอีกแล้ว..ทั้ง ๆที่เมื่อคืนก็ยังนอนท่าดี ๆอยู่แท้ ๆ...ทำไมต้องเช้าถึงได้หัวไปทางหางไปทางอย่างนี้ล่ะ...
วันหลังผมจะเอาเชือกมามัดติดกับตัวผมซะให้เข็ด...อิอิ..."

ไม่มีวันไหนเลยที่ชีวิตของผม....ขาดจุนซู.....

จุนซู...นายรู้ไหม...นายเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับชีวิตฉันไปแล้วนะ...
อาจจะไม่สำคัญเท่าอากาศที่ใช้หายใจ...แต่ถ้าไม่มีนาย...ฉันก็ไม่รู้จะหายใจไปเพื่อใคร....
ฉะนั้น...อย่าไปไหนนะจุนซู....
อยู่กับฉันอย่างนี้ตลอดไปนะ.....
ฉันจะไม่ยอมให้ใครหรืออะไรมาพรากนายไปจากฉันอีกแล้ว....ฉันรักนาย....คิมจุนซู

ปล. จบได้ประทับใจใช่ไหมล่ะ...อิอิ...ขอบคุณนะครับที่ทุกคนเฝ้ารอสเปเชี่ยลพาร์ทของผม (ใครเค้ารอของเฮียกัน(-*-) : คนแต่ง)
ผมจะพยายามต่อไปครับ...ผมจะรักจุนซูให้มากไม่ให้ทุกคนผิดหวัง..ขอบคุณที่รักผม....ขอบคุณที่รักจุนซู....ขอบคุณที่รักดงบังชินกินะครับ...
ผมรักทุกคนครับ...บ๊ายบายยยยยย

(ผั๊วะ!!!! อะไร ๆก็จุนซูหมั่นไส้โว้ยยยย - ยุนโฮ)
(ประโยคสุดท้ายมันลอกฉันนี่หว่า - แจจุง)
(ฉันก็รักนายเหมือนกัน..ยูชอน - จุนซู)
(.... - ชางมิน)

-End Special Part V : My Name 's Park Yoochun -