.::tiseki blog::Love Is Color Blind::.

:: Diary 5::

ผมทิ้งตัวลงบนโซฟาท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์อื้ออึงของทีมงาน
ไม่มีใครรู้ว่ายูชอนไปไหน ผู้จัดการเราไล่กดโทรศัพท์หาหมอนั่นเป็นร้อย ๆครั้ง แต่ก็ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ เพราะยูชอนไม่รับโทรศัพท์เลย

"เขาไปแล้ว เขาหันหลังให้ผมแล้ว"

ในหัวของผมมีแต่คำ ๆนี้วิ่งวนไปมา...ทำไมก่อนที่เขาจะก้าวออกไป ผมไม่รั้งเขาไว้นะ...แม้แต่คำง่าย ๆว่า "อย่าไป" ผมก็พูดไม่ออก

"นายเคยรู้สึกรำคาญบ้างไหมเวลายูชอนบอกรัก" ครั้งหนึ่งแจจุงถามผมอย่างนั้น

"รำคาญสิ พี่ลองมาเป็นผมที่โดนหมอนั่นลวนลามทุกวัน ๆมั้ยล่ะ" ผมตอบ

"เอาจริง ๆดิ จุนซู อย่าพูดเล่น ฉันซีเรียสนะ" ผมมองหน้าแจจุง ท่าทางเขาจะไม่ได้ล้อเล่นจริง ๆ

"เอ๋...ก็...ทำไมอ่ะ? ทำไมพี่แจจุงถามผมอย่างงั้นล่ะ?"

"เอาหน่า...ฉันอยากรู้ เพราะถ้านายรำคาญจริง ๆ ฉันจะช่วยพูดกับหมอนั่นให้"

"ก็ไม่เชิงรำคาญหรอกฮะ...ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมคงชินแล้วมั้งพี่"

"แค่ชินเหรอ?" แจจุงยื่นหน้ามาใหล้ผม

"แล้วพี่จะให้ผมรู้สึกยังไงล่ะ?"

"นายเคยถามตัวเองรึเปล่าว่าเพราะนายชินหรือเพราะนายเปิดใจยอบรับหมอนั่นแล้วกันแน่"

"ผมไม่เข้าใจ"

"นายรักยูชอน"

"ห๊า!!!ผมไม่..."

"กลับไปคิดเองล่ะกัน หัวใจของนาย นายเองเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด ลองคิดดูดีดีนะจุนซู"

ผมพยายามคิดอย่างที่แจจุงบอก...แต่ก็แค่ไม่นาน ผมก็กลับมาเป็นคิมจุนซูที่เมืองทุอย่างเป็นเรื่องง่ายเหมือนเดิม...
จะเป็นเพราะความเคยชินหรืออะไรก็ช่างเถอะ...แค่ยูชอนอยู่ตรงนี้ก็พอแล้ว...
เขาอาจจะดูน่ารำคาญบ้างที่เอาแต่พูดจาไร้สาระแล้วก็ทำเหมือนผมเป็นของๆเขา
แต่เพราะเขาเป็นอย่างนั้นไม่ใช่เหรอ..ผมถึงขาดเขาไม่ได้...
เพราะเขาคือปาร์คยูชอนที่ทำให้ผมยิ้มได้...ไม่ว่าผมจะรู้สึกยังไง รักหรือไม่รัก ชินหรือไม่ชิน แค่เขายังอยู่ตรงนี้ข้าง ๆผม...ผมก็พอใจแล้ว

แต่ตอนนี้....

ผมรู้แล้วว่าผมคิดผิด...

ถ้าผมเคยชินกับคำบอกรักของเขา..

ความเคยชินของผม...ก็กำลังทำร้ายเขาโดยที่ผมไม่รู้ตัวเลย

"เกิดอะไรขึ้นจุนซู ทะเลาะอะไรกัน..แล้วไอ้เด็กเปรตนั่นทำไมไม่รับโทรศัพท์ว่ะ ยุนโฮโทรหามันอีกดิ๊"
ผู้จัดการเราบ่นอย่างหัวเสียแล้วก็เดินวนไปวนมารอบห้อง

"โกรธมากถึงกับต้องต่อยเลยเหรอ...นายคิดบ้างมั้ยว่าหน้าตาเป็นสิ่งสำคัญสำหรับพวกเรานะ ถ้าเป็นแผลขึ้นมาจะทำยังไง...เรามีคิวงานทุกวันนะจุนซู...โอ๊ยยยยย...ฉันจะทำยังไงกับพวกนายดีเนี่ย...แจซุก...ออกไปลากไอ้เด็กนั่นกลับมาเดี๋ยวนี้!!..ยุนโฮ..โทรต่อไปนะ..ถ้ามันรับเมื่อไหร่..บอกให้มันรีบกลับมาเลย ไม่งั้นมันตายแน่!!"

ผู้จัดการเรากำลังจะเป็นบ้า...ผมคิดอย่างนั้น

ผมผิดเองที่พลั้งมือไปต่อยเขา...เพราะคำว่า "รัก" ที่ยูชอนพูดมันดังก้องในโสตประสาทผม คำนั้นทำให้ผมเสียสติแล้วก็ควบคุมตัวเองไม่ได้

"จุนซู....." ชางมินกับแจจุงเดินมาตบหลังผมเบา ๆ

"ไม่เป็นไรใช่ไหม" แจจุงลูบศีรษะผม

"ขอโทษนะทุกคน" ผมพูดสั้น ๆ

"ไม่เป็นไร...นาย....จะไม่ตามไปจริง ๆเหรอ??" แจจุงถามผมทั้ง ๆที่ไม่รู้ว่าเราทะเลาะอะไรกันเรื่องอะไร

"ผมไม่รู้" ผมไม่ได้จะกวนประสาท..แต่ผมไม่รู้จริง ๆ

"ยูชอน...เค้าแคร์นายมากนะ" แจจุงว่าพลางจับมือผมไว้หลวม ๆ

"ถ้าเป็นเรื่องของนายแล้ว...ดูเหมือนว่าจะยอมไม่ได้ไปซะทุกเรื่อง...ฉันไม่รู้ว่าพวกนายทะเลาะอะไรกัน....แต่นายคงไม่อยากสูญเสียยูชอนไปหรอกนะ..ใช่มั้ย?"

"ผมไม่รู้...ผมไม่รู้...พี่แจจุง...ผมไม่รู้อะไรเลย...ผมจะทำยังไงดี...ยูชอนจูบกับครูยูริ...เขาทั้งสองคนรักกัน...ผมไม่รู้ว่าทำไมผมต้องเสียใจ...ผมไม่รู้ว่าทำไมต้องโกรธ..ผมไม่รู้ว่าผมต้องทำยังไง..ยูชอนไปแล้ว...เขาไม่แคร์ผมแล้วพี่ก็เห็น...เขาไปแล้ว...ไม่พี่แจจุง...ชางมิน...เขาต้องไม่กลับมาหาแล้วแน่ ๆ...ผมจะทำยังไงดี...ผมจะทำยังไงดี..."

ผมยกมือปิดหน้า พร่ำพูดเหมือนคนบ้า...ใช่...ผมมันบ้า...ทำไมแค่ยูชอนมีคนรัก...คนรักที่ไม่ใช่ผม...ทำไมผมถึงเจ็บปวดขนาดนี้...ผมไม่รักเขาไม่ใช่เหรอ....ผมรำคาญที่เขาบอกรักไม่ใช่เหรอ...นี่ผมเป็นอะไรไป...ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ

"ใจเย็น ๆจุนซู...ไม่เป็นไรนะ...ค่อย ๆคิด..." แจจุงปลอบผม

"ผมอยากจะรั้งเขาไว้...แต่ผมไม่รู้จะทำยังไง...ผมไม่รู้จะพูดอะไร...รู้ตัวอีกที..เขาก็ไปแล้ว...เขาไปไหนก็ไม่รู้...เขาจะไม่กลับมาหาผมแล้วใช่ไหมฮะ...พี่แจจุง...ชางมิน...ยะ..ยูชอน...ผม...ผม...ต้องรักเขาแล้วแน่ ๆเลย...ไม่..ไม่สิ...ผมไม่ได้รักเขา...ไม่มีทาง...หมอนั่นเป็นผู้ชาย...ผมจะรักผู้ชายได้ยังไง...แต่ผม...ผม...โธ่....ผมไม่รู้...ผมไม่รู้..."

แจจุงหันมายิ้มให้กับชางมิน...ทำไมในเวลานี้หมอนี่ยังยิ้มอยู่ได้ ทั้งที่ผมสับสนจนแทบจะบ้าอยู่แล้ว

"ทำไมพี่เพิ่งรู้ตัวเนี่ย...คนอื่นเค้ารู้ตั้งนานแล้วว่าพี่ชอบพี่ยูชอน"

"ฉันไม่ได้ชอบยูชอน!! บอกแล้วไงว่าอย่าพูดว่าฉันชอบยูชอน" ผมตะโกนใส่ชางมิน..แต่เจ้าเด็กนั่นกลับทำตากวนตะรีนใส่ผม - -*

"แล้วพี่โมโหอะไรล่ะ?"

"ฉันไม่ได้โมโห!!!"

"สับสนใช่ม่ะ?"

"เออ!!!"

"ชางมิน อย่าไปกวนประสาทจุนซูสิ...เดี๋ยวมันก็ต่อยนายอีกคนหรอก" แจจุงหันไปค้อนให้กับชางมินก่อนจะนั่งลงข้าง ๆผม

"จุนซู...ฟังนะ...ฉันไม่เคยโกหก...นายรู้ใช่มั้ย?"

"ไม่จริงอ่ะ...พี่โกหกประจำเลย" ชางมินพูดแทรก

"หุบปากน่า ชางมิน"  สมน้ำหน้า เจ้าเด็กเปรต..ผมคิด

"ตอนนี้...อยู่ที่ว่า...นายจะเชื่อฉันไหม?" แจจุงพยายามเรียกความเชื่อมั่นกลับมาอีกครั้ง

"ครับ...."

"นายรักยูชอน"

"พี่โกหก"

"นายต่างหากที่โกหก...นายต่างหากที่ไม่ยอมรับความจริง...นายต่างหากที่ทำร้ายยูชอนแล้วก็ตัวนายเอง...
จุนซู...เมื่อไหร่นายจะยอมอยู่นิ่ง ๆแล้วฟังเสียงหัวใจตัวเองซักที....หรือนายจะรอให้สูญเสียหมอนั่นก่อนนายถึงจะคิดได้.."

"พี่แจจุง...ผม..."

"ยูชอนเค้ารักนายนะ...หมอนั่นน่ะ..ถึงจะดูเหมือนล้อเล่นไร้สาระเป็นวัน ๆ...แต่เค้าก็จริงใจกับนาย...
ไม่มีใครจะเทียวบอกรักคน ๆเดียวเป็นเวลา 3 ปีโดยที่มองเป็นแค่เรื่องล้อเล่นได้หรอก...นายอาจจะเคยชินกับคำบอกรักของหมอนั่น...แต่สำหรับหมอนั่นแล้ว..เค้าไม่ได้บอกรักนายเพราะความเคยชิน...แต่เค้าบอกรักนายเพราะเค้ารักนายต่างหากล่ะ..."

"ละ..แล้ว...ผมควรจะทำยังไงดีล่ะฮะ"

"นายรักยูชอนมั้ย"

"ผมไม่รู้"

"ถ้าอย่างนั้น.....จุนซู....นายคิดว่า...มันดีจริงๆแล้วเหรอที่จะปล่อยยูชอนไปอย่างนั้น....ถ้าไม่มีเขา....นายคิดว่านายจะเป็นยังไงล่ะ?"

"ผม...ผม...ผมไม่รู้ฮะ"

"ปั๊ดโธ่!!!อะไรก็ไม่รู้สักอย่าง...ผมชักโมโหแล้วนะฮะ...พี่แจจุงอย่าไปสนใจเค้าเลย ปล่อยเค้าอยู่คนเดียวไปอย่างนี้แหละ...พี่ยูชอนนี่บ้าชะมัดที่มารักคนงี่เง่าาอย่างพี่จุนซู....ครูยูริดีกว่าเป็นไหน ๆ...ทั้งเก่ง ทั้งสวย แถมเซ๊กซี่ ไม่งี่เง่าเหมือนพี่ด้วย...ป่านนี้พี่ยูชอนคงไปหาครูยูริแล้วล่ะ....ถ้าพี่ไม่ได้รักพี่ยูชอนก็นั่งอยู่ตรงนี้แหละ...มีครูยูริอยู่ข้าง ๆ...พี่เค้าคงจะลืมพี่จุนซูได้เองแหละ"

ลืม....

ยูชอนจะลืมผม....

ยูชอนจะลืมผมเหรอ?

ไม่...

เป็นไปไม่ได้....

ผมไม่ยอมหรอก...

หมอนั่นจะลืมผม...

ไม่มีทาง...

ผมไม่ยอม....

"ไม่นะ...ยูชอนจะลืมผมไม่ได้...ผมไม่ยอมให้เขาลืมผม...ทำไงดีล่ะ..พี่แจจุง...ชางมิน"

"ทำไมนายถึงไม่ยอมให้หมอนั่นลืมนายล่ะ?"  แจจุงถามผม

"ก็เพราะ........." ผมพูดไม่ออก...นั่นสิ...ในเมื่อผมไม่รักเขา ถ้าเขาลืมผมแล้วก็คงจะไม่มายุ่งกับผมอีก มันน่าจะเป็นผลดีกับทั้งสองฝ่ายไม่ใช่เหรอ

"ถ้านายยังให้คำตอบกับตัวเองไม่ได้ ก็นั่งอยู่ตรงนี้อย่างที่ชางมินว่านั่นแหละ...ปล่อยยูชอนไปเถอะ"

"ไม่เอาอ่ะ...ผมไม่ยอม...ทำไมผมต้องเสียเจ้าบ้านั่นให้กับผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้...ผมมาก่อนครูยูริตั้งนาน...หมอนั่นรักผมมากกว่าด้วย...ผมไม่ยอมให้ครูยูริเอาหมอนั่นไปหรอก"

"นายพูดอะไรออกมารู้ตัวรึเปล่าจุนซู...นายกำลังหึงครูยูริรู้ตัวมั้ย?"

"ผมไม่ได้.."

"หุบปากแล้วฟังที่ฉันพูด!!"

"(-_-) (_ _)"

"ยอมรับความจริงซะทีเถอะ...นายน่ะรักยูชอน...ไม่งั้นนายคงไม่โกรธเวลาที่เห็นหมอนั่นเป็นของคนอื่นหรอก...
เพราะนายรักเขา...นายถึงเสียใจที่เขาสนใจคนอื่น...เพราะนายรักเขา...นายถึงได้โกรธเวลาที่เห็นเขาจูบคนอื่น...และเพราะนายรักเขา...นายถึงไม่ยอมสูญเสียเขาให้กับใคร..ทีนี้เข้าใจรึยังจุนซู ว่ายูชอนจะรู้สึกยังไงตอนที่นายผลักไสไปให้กับคนอื่น...ทั้ง ๆที่เขารักนาย...แต่นายกลับบอกให้เขาไปรักคนอื่น..ยูชอนไม่ได้รักครูยูริตั้งแต่แรกแล้ว..มีแต่นายเท่านั้นแหละที่ไม่ยอมเปิดตามองว่าความรักของยูชอนมีไว้ให้ใคร...ทั้ง ๆที่นายก็รักเขา แต่นายก็ทำร้ายเขาเพราะความโลเลของตัวเอง...

จุนซู...ฉันไม่ได้พูดเพื่อให้นายรักยูชอนนะ...แต่ความรู้สึกที่นายมีต่อยูชอน..นายเองเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด...ถ้านายรักเขา...นายก็รีบบอกเขาเถอะ...ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป"

"ผะ...ผม...พี่แจจุง....ผม...รัก...ยูชอนครับ" แจจุงยิ้มอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก

"แล้วนายจะทำยังไงต่อไปล่ะ? จะนั่งอยู่อย่างนี้เหรอ?"

"ถึงผมจะรักเขา...แต่ว่า...เขาไปแล้วนี่นา...ผมต่อยเขาไป..เขาคงโกรธผมมากแน่ ๆ...ทั้งที่เขารักผม..แต่ผมกลับไม่เคยทำอะไรเพื่อเขาเลย..ดีแต่คอยว่าเขา ทำร้ายเขา...เขาคงไม่ต้องการผมแล้วแน่ ๆ.."  ผมผลุบหน้าลงบนฝ่ามือ

ใช่...ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมรักยูชอน...

แล้วไงล่ะ...

รักแล้วยังไง...

ผมมารู้ตัวว่ารักเขา ในวันที่เขาจากไปแล้ว...

เพราะผมมัวแต่มีทิฐิงี่เง่า...ผมเลยต้องสูญเสียเขาไป...ผมมันโง่...ผมมันน่าสมเพชที่สุด

"ใครว่านายไม่เคยทำอะไรเพื่อเขา...นายรู้ไหม...ยูชอนบอกกับฉันเสมอว่าเขาดีใจมากที่ชีวิตนี้เขาได้เจอนาย...เขาบอกว่านายคือครอบครัวหนึ่งเดียวของเขาที่นี่...แค่นายอยู่ข้าง ๆให้เขาบอกรัก เท่านี้ก็เป็นของขวัญจากพระเจ้าที่ดีที่สุดในชีวิตแล้ว...ฉะนั้นอย่าบอกว่านายสูญเสียเขาไปแล้วหากนายยังไม่ได้ลองรั้งเขาไว้...นายบอกว่านายยังไม่ได้ทำอะไรเพื่อเขาใช่ไหม...นี่เป็นโอกาสดีแล้วนะ...บอกรักเขา..เพื่อเขา...บางที...มันอาจจะยังไม่สายเกินไปก็ได้นะ"

ผมนั่งนิ่ง...พยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่แจจุงพูด...

ตลอดชีวิตที่ผ่านมาของผม...ผมไม่เคยเข้าใจว่าความรักคืออะไร...

ต้องรู้สึก...ต้องทำเท่าไหร่..ถึงเรียกว่ารัก

แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว....

ทุกอย่างที่ยูชอนทำ...ทุกอย่างที่ยูชอนรู้สึก...คือ "ความรัก"

ทำสิ่งที่ไม่ได้อะไรตอบแทน...ทำสิ่งที่อาจทำให้ตัวเองดูไร้ค่า...ทำสิ่งที่ทำให้คนอื่นมีความสุขโดยไม่สนใจตัวเอง...นั่นคือ "ความรัก"

ถึงตอนนี้ผมอาจจะยังทำ...ยังรู้สึกว่า"รัก" ไม่เท่ากับที่เขารักผม...

แต่คงยังไม่สายเกินไปใช่ไหม...ที่ผมจะบอกว่ารักเขา...ผมรักยูชอน

"ผมจะบอกเขา...ผมบอกยูชอนว่าผมรักเขา...พี่แจจุง..ชางมิน..เดี๋ยวผมมานะฮะ" ผมลุกยืนขึ้น

"แล้วนายจะไปตามหาเขาที่ไหน"

"ผมก็ไม่รู้...แต่มันต้องเจอซักทีแหละ...ถ้าที่นี่ไม่เจอ..ผมก็จะไปหาที่อื่นจนกว่าจะเจอ..ฝากบอกผู้จัดการด้วยนะฮะว่าผมขอโทษ...ผมเป็นคนทำให้เขาไป...ฉะนั้นผมจะเป็นคนตามเขากลับมาเอง"

"ให้ผมไปเป็นเพื่อนมั้ยฮะ" ชางมินถาม

"ไม่เป็นไร...นายอยู่ที่นี่เถอะ..ถ้าหายไปอีกคนผู้จัดการต้องโกรธแน่ ๆ"

"แน่ใจนะ"

"อืม.....พี่แจจุง..ชางมิน...ขอบคุณมากนะฮะ" ผมยิ้มก่อนจะลุกยืนขึ้น

"แย่แล้วครับ...มีแฟนคลับอยู่ข้างนอกตึกเต็มเลยครับ...พวกเราออกไปไม่ได้เลย" สต๊าฟคนหนึ่งวิ่งตาลีตาเหลือกมาแจ้งข่าวให้กับทุกคนทราบ

ผมมองไปตามต้นเสียงก่อนจะชะงักปลายเท้าเล็กน้อย...ผมพอจะรู้แล้วว่ายูชอนอยู่ที่ไหน

"ห๊า...แล้วเจ้าเด็กนั่นมันออกไปได้ยังไงว่ะนั่น...ไปดูประตูหลังดิ๊..มันต้องออกทางนั้นแน่...ไปตามมันกลับมาเดี๋ยวนี้...แล้วนั่นนายจะไปไหนจุนซู...จุนซู๊...กลับมาเดี๋ยวนี้นะ...จุนซู๊ววววววว"

เสียงเรียกของผู้จัดการค่อย ๆ เบาไปเรื่อย ๆ ผมวิ่งออกมาจากห้องมาจนถึงประตูลิฟท์...แต่แทนที่ผมจะลงลิฟท์ ผมกลับเดินอ้อมไปข้างหลังแล้วเดินขึ้นบันไดหนีไฟแทน

ผมรู้แล้วว่ายูชอนอยู่ที่ไหน...มีแฟนคลับล้อมตึกไว้อย่างนี้ เขาออกไปไหนไม่ได้หรอก

แล้วที่ตึกนี้ก็มีที่เดียวที่เขาชอบไป...เวลาที่เขาไม่สบายใจ..หรือเวลาที่เขาแต่งเพลงไม่ออก เขาจะชอบหนีมาสูบบุหรี่ที่นี่...

ที่ที่เป็นความลับระหว่างผมกับเขาแค่สองคน

ผมวิ่งกระหืดกระหอบจากชั้น 5 มาจนถึงชั้น 13 ซึ่งเป็นชั้นดาดฟ้า....

ลมแรงพัดมาปะใบหน้าผม...ทำให้ผมที่เซ็ตด้วยสเปรย์อัดแข็งอย่างดีปลิวไปตามแรงลมที่พัดมาอย่างช่วยไม่ได้...

การทำงานแต่ในสตูดิโอ ทำให้ผมไม่รู้เลยว่าตอนนี้ข้างนอกพระอาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้ว....

ผมมองทอดสายตาไปยังชายคนหนึ่งที่ยืนเหม่อมองจับจ้องไปที่พระอาทิตย์ดวงโตที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า

ปลายผ้าพันคอสีน้ำตาลของเขาปลิวไปตามแรงลมที่พัดมาเป็นระลอก ๆ...

ผมเดินตรงไปหาชายที่ยืนตรงหน้าแล้วเรียกเบา ๆ

"ยูชอน...."

TBC

 ----------------------------------------------------------------

ขอโทษอย่างรุนแรงที่มาต่อช้า...คอมเรามันเดี้ยงคับพี่น้อง เมนบอร์ดช๊อต เหม็นไหม้ เจ๊งไปเลย

เพิ่งเอาเครื่องไปซ่อมแล้วได้คืนมาเมื่อวันก่อนนี่เอง พอได้มาก็รีบปั่นเลย ไม่รู้พาร์ทนี้สำนวนจะถูกใจรึเปล่า เพราะรีบ ๆแต่ง เหอ เหอ

พาร์ทหน้าฟิคเรื่องนี้ก็จะจบแล้วค่ะ...เย้ เย้ ดีใจ ดีใจ...

เราวางพล๊อตจบไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ ไม่เกินอาทิคย์หน้าได้อ่านกันแน่

อาจจะจบเศร้าหน่อย คงไม่เป็นไรนะค่ะ แหะ แหะ

ขอบคุณน้องจอยที่คอยตามจิกตามทวง..

ตอนบอกจอยว่าคอมพี่เจ๊ง แต่งต่อไม่ได้...มันก็บอกว่าไม่เป็นไร..แต่หนูรออยู่นะพี่...(กำ)...

แล้วก็คอยตามจิกที่เอ็มทุกวัน 55

อ้อ...ไหน ๆก็ไหน ๆแล้ว บอกเมล์ไว้ที่นี่ละกันค่ะ...

viyayyaya@hotmail.com

แอดมาคุยกันได้ค่ะ ออนทุกวันตั้งแต่ 4 โมงเย็นถึง 2 ทุ่ม เพระเป็นช่วงเวลาทำงาน

และอาจจะออนอีกทีตอนประมาณ 5 ทุ่มจนถึงเช้า เอิ๊กกกกก

ขอบคุณสำหรับการติดตามคร๊า ^^