.::tiseki blog::Love Is Color Blind::.

เดินผ่านผู้คนไปมากมาย...ไม่ว่าจะฤดูไหน ก็ผ่านเลยไปแล้ว

เดินไปตามทิวทัศน์ที่คุ้นตา...ยังไม่สามารถลืมความทรงจำในอดีตได้เพียงคนเดียว

ทุกครั้งที่เดินผ่าน Paragon Park ... Siam Center...Central...และที่ต่าง ๆ

รถเมล์ที่วิ่งผ่าน...ผู้คนที่ผ่านไปมา...รถไฟฟ้า...แท๊กซี่...แม้กระทั่งขวดน้ำ...

รู้มั้ย...ฉันคิดถึงเธอ...

ที่ที่เธอเคยผ่าน...ที่ที่ฉันเคยเห็น...รถเมล์ที่เคยนั่ง...ถนนที่เคยวิ่งตาม

รู้มั้ย...ฉันคิดถึงเธอ

ดูโง่เน๊าะ...ที่มัวแต่คิดถึงแต่อดีตที่ผ่านไปแล้ว...

แต่รู้มั้ย...ทุกครั้งที่ฉันคิดถึงเธอ...ฉันจะยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

แม้เธอจะไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว...แต่แม้แต่อากาศที่ฉันสัมผัส...ฉันก็รู้สึกได้...

ว่าเธออยู่กับฉันตลอดเวลา

ฉันคิดถึงเธอ........

ดูเหมือนไม่มีที่ไป...จนฉันได้พบกับเธอในตอนนั้น

ฉันเป็นคนที่ไม่เคยมีความหวัง...ไม่มีแม้กระทั่งอนาคต...

ไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้เกิดมาเพื่อใคร...หรืออะไร...

ฉันเคยล้ม...และคิดจะล้มอยู่อย่างนั้น...ไม่มีแรงที่จะลุก...ไม่มีพลังที่จะก้าวต่อไปข้างหน้า

....จนกระทั่งฉันได้มาพบเธอ

ได้กลับมาเจอเธออีกครั้งที่เมืองนี้...ตั้งแต่วันนั้น จนถึงตอนนี้ยังคงไม่ลืม

จาก Chanal [V] Thailand Award จนถึง Yamaha Noveux Preserter

ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่...ความทรงจำที่มีเธออยู่ตรงหน้าก็ยังชัดเจนอยู่เสมอ...

รอยยิ้ม...เสียงหัวเราะ...คำพูดหวาน ๆ .....

แม้จะแค่เอาใจ...แต่ฉันก็ยังปลื้มกับมัน

สถานที่เดิม ๆ....ทั้งที่ฉันเดินผ่านทุกวัน...ตั้งแต่วันนั้นที่ฉันพบเธอที่นี่...

สถานที่นั้น...ฉันกลับเดินไปด้วยรอยยิ้ม...พร้อมกับความทรงจำที่เต็มเปี่ยมไปด้วยเรื่องของเธอ

จำคอนเสิร์ตครั้งแรกที่เมืองนี้ได้มั้ย...

เธอพูดว่าอะไร...ยิ้มด้วยรอยยิ้มแบบไหน...หัวเราะด้วยน้ำเสียงยังไง...

เมื่อเธอกลับที่นี่อีกครั้ง...ความทรงจำเมื่อครั้งก่อน...ก็ไม่เคยลบเลือนเลย...

ฉันที่เคยร้องไห้อย่างซาบซึ้งเมื่อครั้งก่อน...ก็ยังคงร้องไห้อีกครั้ง...

เธอยังพูดด้วยประโยคเดิม ๆ....ยิ้มด้วยรอยยิ้มเดิม ๆ...หัวเราะด้วยน้ำเสียงเดิม ๆ...

ฉันที่ยังคงร้องไห้...กลับรักเธอมากขึ้น...มากขึ้น....

ความเศร้าทั้งหลาย..ความกังวลใจที่แบกรับไว้ทั้งหมดนั้น

เปลี่ยนเป็นความทรงจำได้ด้วยความอบอุ่นของเธอ

คนที่ร้องไห้ดังที่สุด...ก็คือคนที่สามารถหัวเราะได้ดังที่สุดเช่นกัน...

ฉันไม่ได้เข้มแข็ง...ไม่ได้มีความสุขไปทุกเรื่อง...

แต่เธอ...คือความสุขหนึ่งเดียวของฉัน....

เวลาที่ฉันล้ม...เวลาที่ฉันอ่อนแอ...แค่เพียงรอยยิ้มและคำพูดเพียงไม่กี่คำของเธอ

กลับทำให้ฉันสบายใจได้อย่างประหลาด...

มีเพียงคนไม่กี่คนหรอกนะที่ทำให้คนอื่นมีความสุขได้โดยไม่ต้องทำอะไรเลย...

แต่รู้มั้ย...

แม้สิ่งที่เธอพูด...ไม่ได้เอ่ยถึงฉัน

แม้ที่ที่เธอไป...ฉันจะไม่รู้จัก

แม้สิ่งที่เธอทำ...ฉันไม่เข้าใจ

แค่เป็นเธอที่เป็นเธอ...

คนที่อ่อนแออย่างฉัน...ก็เข้มแข็งได้...ลุกขึ้นได้...เพราะเธอ

Proud of your Love

ดีใจ...ที่ได้รักเธอ...

ภาพวาด 2 ใบที่เก็บเอาไว้....เหมือนกับฤดูที่ได้พบเธออีกครั้ง

แค่เธออยู่ข้างๆฉัน....ก็รู้สึกอ่อนโยนเข้าไปถึงส่วนลึกของหัวใจ

ไม่มีอะไรบ่งบอกการมีตัวตนของฉันในชีวิตของเธอ...

ท่ามกลางผู้คน...ฉันอาจเป็นหนึ่งในนั้นที่เธอไม่เคยมองเห็น...

สิ่งที่แทนตัวเธอได้...อาจเป็นแค่รูปไม่กี่ใบ...

แต่สิ่งที่มากกว่านั้น....ฉันสัมผัสมันได้ด้วยหัวใจ...

สิ่งที่ผ่านเลยไป...แม้จะเป็นแค่ความทรงจำ...รูปถ่ายที่มี...ก็อาจจะซีดขาดไปตามกาลเวลา

แค่เธออยู่ตรงนี้...อยู่ในที่ที่ฉันจะสามารถมองเห็นเธอได้....

แค่นี้...ฉันไม่ขออะไรมากไปกว่านี้แล้ว...

ถึงฝนจะตกหนัก ลมจะพัดแรงแค่ไหนก็ตาม

จะดูแลความรักนี้ไว้ หากกับเธอแล้วล่ะก็ต้องข้ามผ่านมันไปได้แน่นอน

เธอเคยท้อบ้างไหม....การที่ต้องทำอะไร ๆเพื่อฉัน...เธอเหนื่อยรึเปล่า

เส้นทางที่เธอเลือก...ฉันรู้ว่าเธอตั้งใจให้มันเป็นเช่นนั้น...แต่เธอเคยเหนื่อยกับสิ่งที่ตัวเองเลือกหรือเปล่า

ลมที่พัดแรง...สายฝนที่ตกกระหน่ำ...เธอจะรับมันไหวมั้ย...

ถ้าเหนื่อย...ถ้าท้อ...ถ้ารับไม่ไหว...เธอจะหนีจากความฝันของฉันไปรึเปล่า...

อาจจะดูเห็นแก่ตัว...แต่ถ้าฉันขอไม่ให้เธอจากไป...เธอจะทำเพื่อฉันได้ไหม

ถึงจะท้อ...ก็อย่าเพิ่งถอนตัว

ถึงจะเหนื่อย...ก็อย่าเพิ่งหมดแรง

ถึงจะรับไม่ไหว...ก็อย่าเพิ่งหนีจากไป

พยายามเพื่อฉันได้ไหม....สู้เพื่อฉันได้ไหม...

ขอโทษที่ฉันเห็นแก่ตัว....ทั้ง ๆที่เธอเหนื่อยล้า...ฉันกลับบอกให้เธอพยายาม...

ขอโทษนะ...แต่เธอสำคัญกับฉันมากจริง ๆ

และฉันก็ยังอยากมองดูเธอจากตรงนี้เรื่อยไป....

พยายามเข้านะ...ฉันเชื่อว่าเธอทำได้...

ดวงดาวแคสสิโอเปียที่โอบกอดเธอ...จะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ....และพาเธอข้ามผ่านคืนวันอันเลวร้าย

ฉัน...อยู่กับเธอเสมอ

เพราะฉันคิดได้อย่างนั้นตั้งแต่แรก...เพื่อที่จะไม่ต้องจากมือนี้ไป

จะดูแลช่วงเวลานี้ให้ดีที่สุด

ฉันเป็นคนโง่...เป็นคนบ้า...ในสายตาคนอื่น...

แต่เพื่อที่จะได้พบเธอ...ฉันยอมแลกไม่ว่าอะไรก็ตาม...

ฉันไม่รู้ว่าจะรักเธอได้นานแค่ไหน...

ฉันไม่รู้ว่าช่วงเวลานี้จะอยู่กับฉันไปนานเท่าไหร่...

เมื่อเธอมาอยู่ตรงหน้าแล้ว...ฉันยอมที่จะเป็นอะไรก็ได้...เพียงแค่จะได้มีช่วงเวลาที่ดีกับเธอ

ช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน...ฉันจะทำให้ดีที่สุด...จะรักเธอให้มากที่สุด...

และจะเก็บช่วงเวลานี้ไว้...เป็นความทรงจำที่งดงามตลอดไป

ได้กลับมาเจอเธออีกครั้งที่เมืองนี้...ตั้งแต่วันนั้น...จนถึงตอนนี้ยังคงไม่ลืม

พลางเปลี่ยนการดำเนินชีวิต...ความเชื่อใจ...ความดีใจ

จะเดินไปด้วยกันทั้งสองคน....จนถึงเมื่อไหร่ก็ตาม

ฉันมีชีวิตของฉัน...เธอมีชีวิตของเธอ...

ฉันมีสิ่งที่ต้องพยายาม...เธอก็มีสิ่งที่ต้องพยายาม...

ชีวิตของฉัน...ยังคงดำเนินไปเรื่อย ๆ ...

ยังคงยิ้ม...เวลาได้พบเพื่อน

ยังคงหัวเราะ...เวลามีเรื่องตลก

ยังคงร้องไห้...เวลาแม่ดุ

ยังคงเศร้า...เวลาคนรักไม่สนใจ

ฉันยังคงอยู่ในโลกของฉัน...เธอยังอยู่ในโลกของเธอ...โลกที่ฉันไม่มีวันเข้าถึง...

ฉันเห็น...ในสิ่งที่เธอไม่เคยเห็น...

ฉันพบ...ในสิ่งที่เธอไม่เคยพบ...

ฉันรู้สึก...ในสิ่งที่เธอไม่เคยรู้สึก...

หนึ่งวันของฉัน...ไม่เคยตรงกับหนึ่งวันของเธอ...

เวลายังคงเดินไป...ฉันยังต้องมีชีวิตต่อไป...

ฉันมีชีวิตของฉัน...เธอมีชีวิตของเธอ...

เราสองคนไม่สามารถเปลี่ยนการดำเนินชีวิตของเราเพื่ออีกคนหนึ่งได้...

แต่รู้มั้ย....

ทุกก้าวที่ฉันเดิน...

ฉันเดินไปพร้อมกับเธอโดยไม่รู้ตัว...

ความเชื่อมั่น...ความศรัทธา...ความภาคภูมิใจ....ความรัก...

ทำให้เราก้าวเดินไปพร้อม ๆ กัน....

แม้ว่าเราจะไม่ได้พบกัน...

แม้ว่าเราไม่เคยมองฟ้าผืนเดียวกัน...

แม้ว่าเราจะต่างมีชีวิตเป็นของตัวเอง...

แต่รู้ใช่ไหม...ว่าฉันอยู่กับเธอเสมอ...

เธอรู้ใช่ไหม...ว่าฉันไม่เคยไปจากเธอ

เวลายังคงหมุนไป...ทุกสิ่งในโลกก็เปลี่ยนไป...

ฉันต้องมีชีวิตของฉัน...เธอต้องมีชีวิตของเธอ...

แต่เราจะยังคงเดินไปด้วยกันอย่างนี้ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม

Proud of your Love

ฉัน...จะอยู่กับเธอ...

ขอบคุณคำแปลเพลง Proud จาก SevenStarS @ tvxq-thailand.com

ปล. วันนี้เจ้าของบล๊อกเกิดอาการติสต์แตก...ขอนั่งพร่ำเพ้อถึงทงบังหน่อยนะงับ...

ฮือออออ...รักทงบังที่สุดเลย