.::tiseki blog::Love Is Color Blind::.

เริ่มพิมพ์หลังจากตั้งสติได้...สติตั้งได้...แต่ร่างกายยังตั้งไม่ได้ฮับพี่น้อง...มือบวมเบ่งไม่รู้ว่าเส้นพลิกหรืออะไร แต่ที่แน่ ๆไม่ได้โดนตัวอะไรกัดแน่นอนอ่ะ (เพื่อนแซวว่า เพราะเมิงมัวแต่เอามือปีนรั้วอ่ะดิ...โธ่ ไอ่ฟาย กรูเอาตรูดนั่งบนรั้ว ไม่ใช่มือเฟ้ย -*-)

ที่ต้องปีนรั้ว..เพราะเมื่อวานไปคอนเสิร์ต SMTown '08 Live In Bangkok มาฮับพี่น้อง ด้วยความหน้าด้านบวกความโชคดีอีกนิดหน่อย เลยได้ที่ที่พิเศษนิดนึง (นิดนึงจริงๆ) อิติ๊กยืนตรงนี้ฮับ ตามรูปโลด

ปล.ฝีมือวาดรูปห่วยแตกมากอ่ะ

มันก็ไม่ได้ใกล้มาก ก็พอเห็นคนที่ยืนอยู่เวทีด้วยตาเปล่าได้ แต่ขอโทษ!! ลองวัดดูแล้ว ถ้าทงบังยืนอยู่เมนสเตจ พอเทียบกับชางมินที่ตัวสูงที่สุดและอยู่ใกล้ที่สุด น้องมินจะขนาดเท่าความกว้างของนิ้วชี้พอดี อืม....กรูส่องจนตาแทบเหล่...สุดท้ายก็ต้้องมองจอมอนิเตอร์อยู่ดีละว่ะ

3 เพลงแรกประเดิมด้วยน้อง ๆ Shinee ลองมองลิสต์เพลงในมือเพื่อนแล้ว เพลงแรกของทงบังคือเพลง Hug ตามด้วย Love Is และ One Love อิติ๊กก็เริ่มมองหาลู่ทางที่จะได้เห็นทงบังตัวเป็น ๆแล้ว มองไปที่สเตจเล็กใกล้ ๆ ถามน้องว่า "อย่าบอกนะว่าเซียจะเดินมาสเตจนี้ตอนร้อง One Love" น้องบอกไม่รู้ แต่มันต้องมีซักคนที่เดินมาทางนี้แหละว่ะ แหมมมม ตอบกรูได้กระจ่างมากน้องรัก

พอชายนี่ร้องจบ อิติ๊กเริ่มปีนรั้วแล้วพี่น้อง คือจะบอกว่าตัวอิชั้นก็ไม่ได้สูงอ่ะนะ แล้วเจ้ข้างหน้าก็ตัวสูงค่ด บังเต็ม ๆตา ก็เลยกระโดดมานั่งบนรั้ว (ไม่ตกมาตายก็บุญแล้วกรู) ทงบังมาในชุดนักเรียนละอ่อนน้อย วินาทีนั้นมองไม่เห็นใครเลยยกเว้นเซียกะมิกกี้ ไม่ได้ละเอียง แต่ว่าน้องเซียกะปาร์คนั่งริมสุด สายตามีปัญญามองเห็นได้แค่นี้ ฮ่า ฮ่า

เพลงนี้ไม่ได้มองมอนิเตอร์ ก็เลยพอเห็นน้องเซียทำท่าชี้โป้งตอนท่อน "Oh Baby"

พอแร่ะ เพลงฮัคที่รอมาตลอดอิติ๊กต้องการแค่นี้แหละ อิจฉาคนที่นั่งหน้าน้องชะมัด ตอนนั้นคงโดนเซียยิงอกแตกตายช๊อคไปแล้ว ถ้าเป็นเรา เราจะยิงตอบ เอาให้ตายไปข้าง จะได้ขึ้นสวรรค์พร้อมกัน ฮ่า ฮ่า (น้องขึ้นสวรรค์ แต่เมิงจะตกนรกน่ะอิติ๊ก)

พอใกล้จบเพลง Love is เอาแล้วเว้ยยยยย....หยิกตัวเอง กรูไม่ได้ตาฝาดไปใช่ม๊ายยยย

จุนซูเดินลงจากสเตจกลาง เดินเลี้ยวขวามาเรื่อยจน....จน...จึ๊ก...ตรงหน้า...เฮ้ยยย...งานเข้าแล้วกรู...

เป็นยี่สิบวินาทีที่แทบจะหยุดหายใจ..น้องเดินผ่านด้านหน้าไปห่างประมาณแค่เมตรกว่า ๆ...ม๊ายยยยยยจริงงงงงงงงงงงงง....อิติ๊กรีบกางผ้า Xiah Junsoo แล้วเกิดไรขึ้นรู้ป่ะ คือด้วยความที่มันใกล้มาก แล้วอินี่ยืนติดรั้ว ไม่ใช่สิ มันปีนขึ้นมาบนรั้วแล้ว ครึ่งตัวนี่ผ่านรั้วไปเรียบร้อย กางผ้าเต็มสตรีมกะว่าถ้าเซียมองไม่เห็นจะปาผ้าใส่หัวแร่ะ (ล้อเล่นนะ ใครจะกล้า)

และแล้ว...และแล้ว...ความฝันก็เป็นจริง....น้องเซียมองผ้าเชียร์ที่ขึ้นหราว่า"XIAH JUNSOO" แล้วก็ยิ้ม จากนั้นก็ผงกหัวให้เราหนึ่งครั้ง

(อิติ๊กจิ้นไปแล้วว่าน้องกำลังบอกว่า "ผมเห็นแล้วครับนูน่า")

เฮ้ยยยยยยยยยยยยย......กรูไม่ได้ตาฝาด...........ยิ้มจริงๆ ...ผงกหัวจริง ๆนะเฟ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ตอนนั้นจำได้ว่าตาละห้อยมองตามเซียที่ขึ้นไปบนเวทีเล็กฝั่งขวา....หันมากอดน้องที่มาด้วยราวกับว่าได้เหรียญทองโอลิมปิก

"กรูทำได้แล้วเว้ยยยยยยยยยยย"

น้องเซียขึ้นไปเต้นบนเวที ตอนนี้เราเลยเห็นแค่ข้างหลัง...แต่....ใครว่าเห็นข้างหลังไม่ดี...ขอค้านหนึ่งคน...ต้องยกให้เซียจุนซูคนหนึ่งล่ะ..เห็นข้างหน้ามันก็ดี แต่เห็นข้างหลังก็ไม่ได้แย่หรอก เพราะว่า....

เพราะว่า...เอสไลน์ไงล่ะ....

น้องเต้นส่ายก้นไปมา...โอ้ววววว นี่หรือเอสไลน์ในตำนาน ข้าพเจ้าเชื่อแล้ววววววว 

พอร้องจบเซียก็เดินลงมาเลี้ยวไปข้างหลัง อิติ๊กผละจากรั้วข้างหน้าวิ่งไปหัวมุมโดยไว เพราะรู้ว่าหลังจาก Love is มันคือ One Love

ตอนนั้นสมการในหัวคือ Xiah Junsoo + One love = เสื้อกล้าม

เมื่อคำตอบที่นึ่งคือเสื้อกล้าม ต้องมาถอดรูทหาค่าความน่าจะเป็น ซึ่งก็คือ กล้ามแขน และ เอสไลน์

น้องเซียเดินมาจนเกือบสุดรั้วที่ยืนอยู่ จากนั้นก็....ถอดเสื้อนอก...ถะ...ถอดเสื้อนอก...เหลือแต่เสื้อกล้ามสีขาว

ณ ขณะนั้นดนตรีเริ่มขึ้นแล้ว ฮยอกแจเริ่มร้องท่อนแรกแร่ะ จุนซูยืนยิ้มหราแล้วเดินช้า ๆ ผ่านหน้าเราไป...

จากหัวมุม...อิติ๊กวิ่งด้วยความเร็วสุดชีวิตเท่าที่สังขารจะทำได้ มายืนที่เดิมที่ผละไปก่อนหน้านั้น...แล้วทำเหมือนเดิม คือ...ชูผ้า และกรี๊ด

หนึ่งเมตรครึ่งอีกแล้วพี่น้อง หนึ่งเมตรครึ่ง..

น้องเซียอยู่แค่เอื้อมแค่นี้เอง..เค้าเดินช้ามาก...ช้ากว่าตอนแรกเยอะเพราะต้องค่อย ๆเดินเพื่อเก็บแรงร้องเพลง(มั้ง) พอมองใกล้ ๆ จึงรู้ว่า ผู้ชายคนนี้แนวคางสวยอย่างที่เค้าล่ำลือจริง ๆ กล้ามแขนอันอวบอั๋น มันดูพอดีกับท่อนบนของเค้าน่ะ สีผิวไม่ได้ขาวจั๊วะ ออกสีแทน แดง ๆหน่อย อาจเป็นเพราะช่วงนี้น้องออกกลางแจ้งบ่อยก็ไม่รู้ กล้ามเลยเป็นสีแดง ๆ แต่ก็เนียนนะพี่น้อง...

จากกล้าม...ไล่ดูมาจนถึงเอว.....เอ่มมมมมม....คือจริง ๆเมื่อก่อนแอบคิดมาตลอดว่าที่เค้าดูเอสไลน์เพราะกล่องไมค์ที่ติดข้างหลังอ่ะป่าว แต่พอมาเห็นใกล้ ๆ จึงรู้ว่า กล่องไมค์ไม่ได้เพิ่มขนาดเอสไลน์แต่อย่างใด  เอสไลน์เป็นเอสไลน์ของแท้คับพี่น้อง ของเค้าของจริงแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่สามารถลอกเลียนแบบได้แล้ว โฮ่ะ โฮ่ะ

มุมที่ยืน..เรียกว่าเป็นสุดยอดแจ๊กพ๊อตที่ได้รับในรอบสิบปีเลยก็ว่าได้ เพราะนอกจากเซียแล้ว เรายังเห็นทงบังชินกิครบทุกคนในรัศมีหนึ่งเมตรครึ่ง แม้ตอนแรกจะแอบใจหายเล็กน้อย เพราะช่วงแรกไม่เห็นน้องมินเลย กว่าจะได้เห็นชางมินใกล้ ๆก็ตอนเซกชั่นหลังของคอนโน่นแน่ะ ทำเอาใจแป้วไปเล็กน้อย

ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วเราอาจจะเล่าอะไรได้ไม่ละเอียดนัก จะจำได้แค่จุดสำคัญ ๆ ที่ติดตาเท่านั้นเองอ่ะ แต่จำศิลปินทุกคนที่เดินผ่านหน้าได้นะ โดยเฉพาะจุนซู กับฮีชอล คือแบบ...ฮีชอลนี่ไม่ไหวอ่ะ...ตอนแจจุงเดินผ่านว่าช๊อกแล้ว...เจอเจ๊ชอลเข้าคือ แอบอึ้งอ่ะ...แล้วเจ๊มาเต้นเพลง Girl's generation ตอนท่อนดีดกีตาร์อีก ป๊าดดดดด ฆ่ากรูเลยเหอะ

ตลอดคอนที่ผ่านมา พอสรุปได้ประมาณนี้ฮับ เราไม่อาจจะไล่ตามลำดับเวลาได้อ่ะ  ไล่ตามที่จำได้ละกัน

++ ยุนโฮเป็นผู้ชายที่เหมาะกับกางเกงสเล็กมาก ขายาว แล้วก็หุ่นดีมาก ไม่ผอมไป อ้วนไป ตอนที่เห็นครั้งแรก ยุนโฮเดินมากับยูชอน เดินไปกระโดดไปตลอดทาง ดูลั่นล้ามาก ส่วนยูชอนก็ยิ้มเขิน ๆแล้วเดินหน้าตรง ๆ ยิ้มแป้นไปตลอดทางเช่นกัน

++ไหล่ของแจจุงไม่ได้กว้างอย่างที่เค้ากังวลเลย มันดูพอดี แล้วก็เข้ากับหน้าสวย ๆนั้นมาก ๆ แจจุงตัวเล็กมาก ๆ เค้าตัวเล็กกว่าผู้หญิงที่เป็นสต๊าฟที่เดินนำหน้าเค้ามาซะอีก ตัวเล็ก แต่ดูสมส่วน ไม่ได้ดูผอม แค่ตัวเล็ก ไม่บึ๊ก แต่ก็ดูมีกล้ามเนื้อ (สรุป) เค้าสวยว่ะ

++ฮยอกแจ เหมือนมีออร่าเปล่งมาจากตัวตลอดเวลา เทียบกับทุกคนที่เห็น ฮยอกแจเหมือนมีสปอร์ตไลท์ติดตัวเลยอ่ะ ขาวผ่องมันเป็นเยี่ยงนี้นี่เอง...ใช้ครีมกวนอิมผสมโอโม่รึเปล่าตัว ขาวกระแทกตามากคร๊า

++ฮีชอลกับชางมินผิวเนียนโคตร ถ้าเทียบฮีชอลกับแจจุง ฮีชอลเนียนกว่าว่ะ แล้วก็วิ้งกว่าประมาณสิบเปอร์เซ็นต์ แล้วถ้าเทียบชางมินกับยุนโฮ ชางมินผิวเนียนกว่าอ่ะ เราเห็นยุนโฮตั้งแต่ตอนยังไม่มืด ยุนโฮยังเนียนวิ้งไม่เท่าชางมินเลยค่ะคุณขา (ข้อนี้เป็นความคิดส่วนตัวนะ สรุปจากที่เห็น ฮ่า ฮ่า)

++ตอนที่แจจุงรอจะขึ้นสเตจเล็ก เจ๊แกยืนนิ่งมาก นึกว่าแอบยืนหลับซะอีก คือยืนไม่ขยับเขยื้อนเลยอ่ะ ตอนเดินมาถึงเจ๊เค้าจัดสร้อยจัดเสื้อให้เข้าร่องเข้ารอย สงสัยคอเสื้อข้างในกว้างไม่พอ เจ๊เลยดึงให้มันร่นลงมาอีก พอจัดเสื้อผ้าเสร็จก็ยืนนิ่ง กระตุกยิ้มอยู่นึ่งที แล้วก็....นิ่ง....หันไปคุยกับสต๊าฟหนึ่งคำ...แล้วก็....นิ่ง....ก้มลงไปหยิบขวดน้ำข้างเวที กระดกเอื๊อกๆๆๆ แล้วก็.....นิ่ง.... เอาะเจ้เค้าสิ

++คังอินไม่อ้วนเลย แค่ตัวใหญ่ แต่ไม่อ้วน มีเนื้อมีหนังตามบอดี้เค้าอ่ะ ไม่มีพุง ตัวสูง แต่ดูไม่ดุเลย ดูใจดีมาก ๆ แต่ไม่ค่อยยิ้มแฮ่ะ ตอนเดินผ่านไม่ยิ้มเลยอ่ะ

++จงฮยอนขี่สกู๊ดเตอร้ล้มอ่ะ เหมือนน้องเค้าพยายามจะโชว์อะไรซักอย่าง แต่ผลกลับเป็นว่าน้องเค้าตกสกู๊ดเตอร์ซะเอง หน้าแตกเลย แต่แฟน ๆกรี๊ดลั่น

++ ตอนร้องเพลงไรไม่รู้ ชางมินใส่เสื้อสีขาว ๆฟ้า ๆ ยูชอนใส่หมวก พอชางมินร้องเพลงบนสเตจเล็กก็ลงมายืนรอรถสนามมารับ ยูชอนซึ่งตอนแรกยืนอยู่สเตจกลางก็เลยลัดมาหาชางมิน (ตอนนี้เป็นตอนที่ยูชอนอยู่ใกล้มากค่ะ ไม่น่าจะเกินหนึ่งเมตร แฟน ๆที่ติดรั้วพยายามส่งมือไปให้จับ แต่สต๊าฟไม่ให้ยูชอนจับอ่ะ  เค้าเลยเดินช้า ๆ แล้วก็โบกไม้โบกมือไปตลอดทาง) เราเห็นยูชอนพูดอะไรกับชางมินซักอย่าง แล้วชางมินก็ยกนิ้วชี้ขึ้นมา ทำท่า ไม่ ไม่ แล้วก็พูดประมาณว่า "ไม่รู้ๆ" คาดว่ายูชอนคงถามชางมินว่าจะไปทางไหนต่อ ชางมินเลยยิ้มแล้วก็บอกว่า "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันพี่" เพราะตอนนั้นรถสนามยังมาไม่ถึง สองพระหน่อเลยไม่รู้จะกลับหลังเวทียังไง ฮา!!!

พอรอสักพัก รถสนามก็มาถึง โชเฟอร์คือ ชองยุนโฮฮับพี่น้อง ส่วนสต๊าฟนั่งอยู่ข้าง ๆโชเฟอร์ซะงั้น พอเห็นรถมา ชางมินกับยูชอนเลยกระโดดขึ้นรถทันที โดยนั่งหันหน้าออกมาข้างหลัง (คือหันหลังให้กับหน้ารถนั่นแหละ) ยูชอนนั่งฝั่งยุนโฮ ชางมินนั่งฝั่งสต๊าฟ ตอนนั้นเราชูผ้าเซียขึ้นมา เพราะตอนแรกคิดว่าคนที่นั่งข้างยุนโฮเป็นเซีย แป่ว ชางมินเห็นผ้าที่เราชูด้วยอ่ะ เค้าหันไปสะกิดยูชอน แล้วก็ชี้มาที่เรา กรี๊ดแตกพี่น้อง คือไม่อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองหรอกนะว่าเค้าชี้มาทางเรา แต่พอมองซ้ายมองขวาไปรอบตัวไม่มีใครชูป้ายอะไรเลยอ่ะ ชางมินเค้าชี้มาแล้วพูดอะไรกับยูชอนไม่รู้ เอาเหอะ ถึงเค้าไม่ได้ชี้เราแต่ขอคิดว่าชี้ละกัน เข้าข้างตัวเองหน้าด้าน ๆฮ่า ฮ่า

++ตอนเพลง Show Me Your Love แจจุงเดินตามไม่ทันเพื่อน 4 คนที่เดินขึ้นบนเสตจเ็ล็กแล้ว เจ๊ก็เลยรีบวิ่งมาเลย ก้าวขายาวมากเพื่อให้ทันเพื่อน เราละกลั๊วกลัว เจ๊จะสะุดุดล้ม ว่าไม่ทันขาดคำ เจ๊เค้าก็สะดุดอะไรไม่รู้ตรงบันได ทำเอาตัวเซเลย

++ตอนแด๊นซ์แบทเทิล ชินดงที่อยู่ในชุด U go girl ยืนมองจอมอนิเตอร์ตอนที่แทมินเต้นตาไม่กระพริบเลยอ่ะ ตอนคนอื่นเต้นไม่เห็นเค้าสนใจเท่าไหร่ พอแทมินเต้น เค้ายืนมองนิ่งเลย แถมแอบพยักหน้าหงึก ๆตอนน้องแทมินเต้นจบด้วย (ชินดงยืนมองน้องแทมินจนลืมเก็บพุงเลยอ่ะ เราอยู่ด้านข้าง เลยเห็นพุงชัดเจน ฮ่า ฮ่า

++ฮีชอลเดินผ่านเราตอนเพลง Girl's generation ของโซนยอขึ้นพอดี มีแต่คนตะโกนให้เจ๊เต้น เจ๊เลยทำท่าดีดกีตาร์ ที่เป็นท่าเต้นของโซนยอ แล้วก็เดินฉับ ๆเหมือนเดินบนแคทวอล์คผ่านไป เท่านั้นไม่พอ ระหว่างรอรถสนามมารับ เจ๊ก็เลยยืนเต้นอยู่ตรงหน้าโซน 800 เราเห็นแต่ข้างหลัง แต่ก็พอรู้ว่าเจ๊แกคงสุด ๆอ่ะ ดูจากจังหวะส่ายก้นอ่ะนะ ฮ่า ฮ่า

++ตอนที่ฮีชอลจูบซีวอน พี่คนข้าง ๆเอามือปิดปาก แล้วก็ตะโกนว่า "ไม่จร๊งงงงงง ซีวอนของฉ้านนนนนนนนนนนนนนนนน"

++ซองมินตัวเล็กอ่ะ แต่บึ๊ก น้องดูมีกล้ามกว่าเซียอีกอ่ะ แต่น่าร๊ากกกกกกกกกก ยิ้มกว้าง น่ารักมาก ตอนวิ่ง เหมือนลูกชิ้นกำลังเด้งดึ๋ง ๆ เลย

++รอยยิ้มนางฟ้าของทึกกี้ฆ่าคนได้จริง ๆฮับ น้องเราแทบเป็นลมหงายหลังไปเลย

++น้องเรามองเห็นเยซองเป็นแจจุง (ฮามันว่ะ) ตอนเยซองเดินผ่าน มันถามว่าทำไมแจจุงเดินมากะชินดงฟร่ะ  โหดร้ายว่ะ จำเยเย่ไม่ได้อ่ะ คริ คริ เยซองหุ่นดีอ่ะ แก้มไม่เห็นบวมเลย แต่ตาหยีนี่ของแท้ กลัวน้องเดินสะดุด เพราะมองไม่เห็นฮ่า ฮ่า (อินี่ก็ไปแซวเค้า)

++ตอนที่ลากโต๊ะวางเค้กมาจะปาหน้ายุนโฮ ยูชอนกับคยูฮยอนทำหน้ากรุ้มกริ่มมากอ่ะ หน้าคยูแบบว่า "เสร็จแน่" ตอนนั้น จุนซูกับแจจุงหายสาบสูญ หลุดเฟรม ฮ่า ฮ่า แต่พอปาเค้กเข้าหน้ายุนโฮแล้ว ก็ได้ยินเสียงทึกกี้กับจุนซูหัวเราะประสานกันดังลั่น น้ำเสียงสะใจค่ด ๆ

++ช่วงท้ายมี การรวมกลุ่มของสามสาวชะชะช่า ประกอบด้วย ชางมิน จุนซู และทึกกี้ เต้นท่าลูกทุ่งพร้อมเพรียงกันโดยไม่ได้นัดหมาย(รึเปล่า) เห็นจุนซูสะกิด ๆให้ทึกกี้เต้นตาม น้องมินที่ยืนอยู่ใกล้ ๆก็พลอยเป็นไปกะเค้าด้วย  เต้นสเตจกลางไม่พอ พอเดินไปเมนสเตจก็กลับไปรวมตัวกันแล้วเต้นต่อ

++หลังจากเต้นจนเหนื่อยแล้ว ขณะที่ทึกกี้กำลังปฏิบัติหน้าที่เอ็มซี บวกกับ ศิลปินอาวุโสอย่างเมามันส์ ใครสังเกตดีดี จะเห็นจุนซูนั่งหมดแรงอยู่ข้างหลังคนเดียว โถ โถ สังขารมันไม่เที่ยงเน๊าะหนูเน๊าะ บอกแล้วว่าอย่าหักโหม ไปชวนป้าเค้าเต้นจนตัวเองมานั่งหอบซะ

ที่จำได้ก็มีประมาณนี้นะ ยังไม่อีกมากมายที่สร้างความประทับใจมาก ๆสำหรับคอนเสิร์ตครั้งนี้ น้องเราชอบยุนโฮมาก ตอนเห็นยุนโฮใกล้ ๆมันน้ำตาไหลเลย น้องเราไม่ใช่คนร้องไห้เก่ง แสดงว่ามันคงดีใจสุด ไปเลยล่ะ

คอนเสิร์ตครั้งนี้บอกไม่ได้ว่าคุ้มหรือไม่คุ้ม สำหรับเรา แค่มีความสุขกับมันก็คุ้มแล้ว...ที่เหลือคือกำไร...ถือเป็นความโชคดีหรืออะไรก็ตามที่ทำให้มีโอกาสนี้ในมือ...ซึ่งเราคิดว่าถึงเราไม่ได้ตรงนี้ การได้เข้าเป็นส่วนหนึ่งในที่นั่น ก็คุ้มสุด ๆสำหรับเราแล้ว การได้เห็นคนที่รัก ได้ยินเสียง แม้จะจากมอนิเตอร์ แต่มันเป็นความสุขใช่ป่าวล่ะ ฉะนั้นสรุปว่า ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนในสนาม ถ้าพอใจ ถ้ามีความสุขแล้วละก็ ต่อให้อยู่ไกลสุด ๆมันก็เจ๋งอยู่ดีนั่นแหละ

ขอบคุณเจ้าเพื่อนตัวอ้วน ถ้าไม่ได้แก ชั้นคงไม่ได้เห็นเอสไลน์น้องเซียใกล้ ๆ ขอบคุณแกมากจริิง ๆว่ะ เด๋วซื้อขนมไปเซ่นนะเพื่อน

ขอบคุณเพื่อน พี่ น้อง เว็บจุนซูกู ที่ช่วยเหลือกันตลอดมา ขอบคุณนู๋โอ๊ต เจ้าเอ๋ ที่เหนื่อยมาตลอดสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมากับผ้าเชียร์ ในที่สุดทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี รักพวกเอ็งนะเว้ย

ขอบคุณน้องสาวตัวกลม  ถ้าแกไม่อยากลงไปยืน ชั้นคงไม่ดิ้นรนให้แกลงไปยืนจนได้หรอก ขอบคุณที่โลภมากจนพี่พลอยได้ลาภไปด้วย ฮ่า ฮ่า

ขอบคุณนังแหม่มที่ไม่โกรธที่กรูทิ้งเมิง กรูขอโทษว่ะ แต่กรูมีเวาตัวสินใจไม่มาก แถมไม่มีทางเลือกอีก ขอบคุณที่เข้าใจกรู และไม่โกรธกรูนะ

ขอบคุณทงบังชินกิ ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างพรรณาไม่หมด รักทงแซงนะเว้ย (เพื่อนเอ็งเร๊อะ)

และสุดท้าย

ขอบคุณเสื้อแดงที่ไม่ปิดสนามบิน ขอบคุณง๊าบบบบ

ไปดีกว่า...วกเข้าเรื่องอันตรายแล้วกรู เฟี้ยวววววววววววววววววววววว~~~~~~