[Short Fic] 미안 (Sorry)
posted on 11 Oct 2009 02:42 by tiseki in TVXQ
"ยูชอน...นายจะไปกับฉันไหม"
"ไปสิ...เราจะไปด้วยกัน"
ผมเฝ้าถามตัวเองอยู่หลายครั้ง...ว่าผม...เป็นสาเหตุที่ทำให้ยูชอนต้องมาเจอกับเรื่องเลวร้ายรึเปล่า
คนที่ไม่ใส่ใจกับเรื่องรอบตัว...ไม่ฟังใคร...กลับเชื่อทุกอย่างที่ผมพูด
คนที่ไม่เคยอ่อนโยนให้ใคร...ไม่เคยทำอะไรเพื่อใคร..กลับทำทุกอย่างที่ผมขอร้อง
การที่ผมเป็นผมที่ยูชอนรัก...อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาเจ็บปวดก็ได้
"ยูชอน...ข้าวผัดกิมจิต้องใส่ซอสถั่วเหลืองมั้ย" ผมตะโกนถามอยูชอนซึ่งนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องใกล้ ๆ ขณะกำลังคนข้าวที่อยู่ในกะทะ
"ไม่ใส่..."
"แต่เดี๋ยวมันไม่อร่อยนะ" ผมตะโกนอีกครั้ง
"ตามใจ...แต่ถ้าใส่ฉันไม่กินนะ"
"ยูชอนบ้า" ผมแลบลิ้นใส่เขาที่นั่งหันหลังให้ แล้วเหยาะซอสถั่วเหลืองใส่กะทะ
ผมไม่เชื่อเขา....
สุดท้ายแล้ว เขาก็ต้องกินข้าวผัดกิมจิรสชาดห่วยแตกที่ผมทำจนท้องเสียในขณะที่ผมไม่แม้กระทั่งแตะต้องมันด้วยซ้ำ
ผมรู้ว่าผมทำพลาดไป...ผมน่าจะเชื่อยูชอนตั้งแต่แรก....ผมน่าจะฟังเขา....
-------------------------------------
"ยูชอน..ไปเกาะเซจูกัน" ผมพูดพลางยื่นนิตยสารท่องเที่ยวให้เขาดู
"ไปกันนะ..หยุดยาวอาทิตย์หน้าไปที่นี่กัน" ผมชี้บ้านพักหลังเล็กมุงหญ้าแฝกแบบรีสอร์ทธรรมชาติที่ตั้งตระหง่านกลางพื้นน้ำทะเลสีมรกต
"เราไม่ว่างขนาดนั้นนะจุนซู วันหยุดฉันต้องทำงานเพิ่ม"
"แต่ฉันอยากไปนี่นา" ผมโวยวาย
"เราเคยไปกันแล้วนี่นา...ตอนนั้นนายยังบ่นว่าร้อนเลย"
"แต่ตอนนั้นไม่เหมือนตอนนี้นี่..ฉันอยากไป..ฉันอยากไป...ไปกันนะ"
"จุนซู..."
"นะ...นะ...นะ"
"....."
"ยูชอนอ่า..."
"โอเค ๆ ไปก็ไป"
เขายอมไปตามที่ผมขอร้อง สุดท้ายแล้ว...เขาก็ตามใจผมอยู่ดี
----------------------------------------------
"ยูชอน...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนายจะอยู่เคียงข้างฉันไหม"
"อยู่สิ...ฉันจะอยู่เคียงข้างนาย"
"แล้วถ้าฉันทำสิ่งที่นายเกลียดที่สุด...นายจะเกลียดฉันมั้ย"
"ฉันไม่มีวันเกลียดนาย"
"ถ้าฉันเป็นปิศาจ...นายจะยังรักฉันรึเปล่า"
"ฉันรักนาย"
เขาไม่เคยปฏิเสธผม ไม่ว่าผมจะเอาแต่ใจ ทำแต่สิ่งเลวร้าย เขาก็ให้อภัยผม
ยิ่งรู้ว่าเขารักผมแค่ไหนผมยิ่งเอาแต่ใจ...ยิ่งลำพองในความสำคัญของตัวเอง...ผมไม่เคยคิดว่าถ้าสักวันผมไม่มียูชอนจะเป็นยังไง
เพราะยูชอนสัญญากับผมว่าจะอยู่เคียงข้างผม และผมก็เชื่อเขา...ยูชอนไม่มีทางทิ้งผม...เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป
----------------------------------------------
ผมนั่งกุมมือซีดเผือดที่ทิ้งตกลงมาข้างเตียงอย่างสิ้นเรี่ยวแรง...สัญญาณการเต้นหัวใจดังเป็นระยะ ๆเท่ากัน ๆกัน
หัวใจยังคงเต้น...คนตรงหน้าผมยังชีวิตอยู่...จะแตกต่างก็เพียงว่า..เขาจะไม่ลืมตามามองผมอีกแล้ว
"เพราะนาย...พี่ยูชอนถึงเป็นแบบนี้...เพราะนาย..ไอ้คนใจร้าย"
ยูฮวาน..น้องชายยูชอนที่ผมเคยพบเพียงไม่กี่ครั้งตะโกนลั่นโรงพยาบาลหลังจากที่บุรุษพยาบาลเข็นร่างไร้สติของยูชอนเข้าห้องฉุกเฉินไป
ผมยืนแน่นิ่งปล่อยให้แม่ของยูชอนที่ขณะนี้ร้องไห้จนน้ำตาอาบหน้ายกมือขึ้นทุบอกผมเบา ๆ
"ลูกฉันไปทำอะไรให้เธอ...ทำอย่างนี้ทำไม...ฮือออ....เธอฆ่าเขา...คิมจุนซู..เธอฆ่ายูชอน...ยูชอนลูกแม่..ฮือออ"
ผมไม่ได้ยินอะไรอีกต่อไป..ทุกคนพูดถูก เป็นเพราะผม ยูชอนถึงเป็นแบบนี้..ผมฆ่าเขา...ผมฆ่ายูชอนด้วยมือของผมเอง
สองชั่วโมงก่อน เราสองคนเดินซื้อของอยู่ที่ย่านร้านค้า...สภาพอากาศแย่มาก มีทั้งลมและฝนในขณะเดียวกัน อากาศที่หนาวยะเยือกเหมาะกับการนอนซุกตัวอยู่ใต้ผมห่มอุ่น ๆ ยูชอนควรจะได้นอนพักผ่อนหลังจากที่ทำงานหนักมาตลอดสัปดาห์ หากผมไม่คิดพิเรนท์อยากดื่มน้ำชาอุ่น ๆจากร้านเจ้าประจำ
เราสองคนออกมาทานน้ำชาในขณะที่ฝนตกหนักและอากาศเย็นยะเยือก...ร่มหลากสีถูกกางอยู่เต็มทางม้าลายขณะที่สัญลักษณ์รูปคนเดินเป็นสีเขียว
ผมคิดสนุกอีกครั้ง...ผมให้ยูชอนที่กำลังถือร่มเขียวสดเดินข้ามถนนไปก่อน...ผมบอกให้เขาตะโกนเรียกชื่อผมเมื่อเขาเดินถึงอีกฝั่งถนนแล้ว
ยูชอนทำตามผมอย่างว่าง่าย..ผมมองแผ่นหลังเขาค่อย ๆกลืนไปกับฝูงชน รอจนสัญลักษณ์รูปคนเดินเป็นสีแดง จึงมองไปที่อีกฝั่งถนน
"คิมจุนซู..ได้ยินมั้ย" ยูชอนตะโกนมาอีกฝั่งถนน ผมยิ้มกว้าง พลางโบกมือให้
"ปาร์คยูชอน..ได้ยินมั้ย" ผมตะโกนกลับ
"ได้ยิน...คิมจุนซู...ฉันรักนาย"
ผมยิ้มกว้างอีกครั้ง...ยูชอนน่ารักกับผมเสมอ
"ปาร์คยูชอน...ต่อให้สุดขอบฟ้า...นายจะไปกับฉันมั้ย"
"ไปสิ...เราจะไปด้วยกัน"
ยูชอนยิ้ม...ผมจะไม่รอให้ผมไปหา...ผมจะไปหาเขาเอง
ผมก้าวออกมาโดยไม่ดูว่าสัญญาณยังเป็นสีแดง...แสงจ้าส่องมาที่ตัวผมพร้อมกับเสียงตะโกนของยูชอน "จุนซู...ระวัง!!!"
ผมยกมือขึ้นปิดหน้า เสียงยูชอนเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมได้ยินก่อนที่จะล้มตัวลงบนพื้นถนน...เสียงเบรกดังก้องทั้งถนน ผมเงยหน้ามองรถคันที่อยู่ตรงหน้าหลังจากที่ดวงไฟที่ส่องนั้นหรี่ลง
ผมไม่ได้ถูกชน รถคันนั้นเบรกทัน
ผมมองไปยังถนนอีกฝั่งที่ยูชอนยืนอยู่...เขาไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว
ยูชอนนอนจมกองเลือดอยู่อีกฝั่งถนน...เขาถูกรถชนขณะที่พยายามจะวิ่งมาช่วยผม!!!!
----------------------------------------
เป็นครั้งแรกที่ยูชอนผิดสัญญากับผม...เขาทิ้งผมไปแล้ว..เขารักษาสัญญาไม่ได้..แต่ทุกอย่าง..ก็เป็นเพราะผมทั้งนั้น
ยูชอนได้นอนหลับอย่างสบายซะทีหลังจากที่ต้องดูแลเด็กเอาแต่ใจอย่างผมมาตลอด
แต่ถ้าหากยังจะพอมีปาฏิหาริย์...ผมอยากให้เขายืดเวลาการนอนไปอีกซักนิด...
ก่อนที่เขาจะนอนหลับไปชั่วนิรันดร์..ผมอยากให้เขาฟังผม...แค่คำเดียว...
คำเดียวเท่านั้นที่ผมไม่เคยบอกเขาเลย...."ยูชอน ฉันขอโทษ"
------------------------------------------
-The End-
จุนซูไม่ใช่คนเพอร์เฟ็ค...เขาเอาแต่ใจ ดื้อรั้น..และบางทีก็ไม่มีเหตุผล...
กรุณาอย่าเกลียดเขาเพียงเหตุผลแค่ว่าคนที่คุณรักนั้นเชื่อและทำตามที่เขาบอก...
จุนซูอาจจะไม่ใช่คนดี..คุณไม่ต้องชอบเขาก็ได้..แต่อย่างน้อยที่สุด...คุณก็ควรเคารพการตัดสินใจของคนที่คุณรัก
ไม่มีใครรู้ว่าเหวลึกแค่ไหน...จนกระทั่งมีใครซักคนกระโดดลงไปนั่นแหละ
ความเชื่อมั่นถูกลบล้างด้วยอคติเสมอ...
#1 By [ 시기,,I'm cassiopeia ★ ] on 2009-10-11 11:43