[Fic] LAST FRIEND [YooSu]

posted on 03 Aug 2013 14:16 by tiseki in Fiction directory Fiction
LAST FRIEND

"ฉันถามจริงๆ นะ วันนี้นายต้องการมาทำอะไรกันแน่"

"ฉัน...มาเพราะเรื่องงาน"

จุนซูลืมตาขึ้นพร้อมกับหยดน้ำที่ปลายตา เสียงนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงตรงของวันที่ท้องฟ้าขมุกขมัว ชายหนุ่มเอื้อมมือไปปิดนาฬิกาปลุกที่ส่งเสียงร้องจ้าราวกับเด็กที่ถูกพ่อแม่ขัดใจ หน้าอกเปลือยเปล่ากระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะ ก่อนที่เจ้าของร่างจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วทิ้งปลายเท้าลงบนพื้นพรมสีเทา เพื่อลุกขึ้นไปเปิดผ้าม่าน

ทันทีที่เท้าแตะถึงพื้น ร่างเล็กก็ทรุดตัวลงไปอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่สะโพกช่วงชิงพละกำลังทั้งหมดที่มีไป ทำให้เจ้าของร่างเปลือยเปล่าล้มลงไปกองกับพื้น ใบหน้าเหยเกสบถเบาๆ ก่อนจะใช้แขนดันร่างตัวเองขึ้นมานั่งบนขอบเตียง จุนซูก้มลงมองปลายเท้าของตัวเอง มันสั่นระริก และดูอ่อนล้า เช่นเดียวกับฝ่ามือของเขา ใจของเขา ทุกอย่างกำลังสั่นไหว...เขาเริ่มร้องไห้อีกครั้ง...

---------------------------------------------

"ทำไมไม่รับโทรศัพท์" คนในสายต่อว่าทันทีที่ได้ยินเสียงตอบรับ น้ำเสียงแฝงด้วยความโกรธเล็กน้อย แต่ก็ดูเหมือนจะโล่งใจขึ้นที่อย่างน้อยคนปลายทางก็รับโทรศัพท์ หลังจากที่เขาเพียรพยายามโทรมาหลายต่อหลายครั้ง

"อาบน้ำอยู่ มีอะไร?" จุนซูตอบเสียงนิ่ง

"นายอยู่กับใคร?" ยูชอนถามต่อ

"อยู่คนเดียว"

"งั้นเหรอ?"

สิ้นเสียงนั้นทุกอย่างก็เงียบงัน เงียบจนจุนซูแทบจะได้ยินเสียงหัวใจตนเอง

"ยังเจ็บอยู่รึเปล่า?"

จุนซูกำมือแน่นเพื่อระงับความสั่นที่ปลายนิ้ว ก่อนที่ยกมันขึ้นมาทุบเบาๆ บนหน้าอกด้านซ้าย หัวใจของเขาเจ็บแปลบโดยไม่มีเหตุผลทันทีที่ยูชอนถามเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แน่นอน..สิ่งนั้นเป็นความผิดพลาด มันไม่ได้เกิดจากความรัก ไม่เรียกว่าเป็นความต้องการด้วยซ้ำ มันเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น...

"ถามทำไม?"

"เมื่อคืนนายบอกว่าเจ็บ"

"..."

จุนซูนิ่งเงียบ เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อปล่อยให้น้ำตารินไหลโดยปราศจากเสียงสะอื้นใดๆ

"ยังเจ็บอยู่เหรอ?" ยูชอนถามย้ำ

"นิดหน่อย" จุนซูตอบสั้นๆ

เจ็บสิ...แต่ที่เจ็บน่ะ ไม่ใช่ร่างกาย แต่เป็นหัวใจของเขาต่างหาก..จุนซูใช้มือกดหน้าอกด้านซ้ายอีกครั้ง...มันเจ็บมากจริงๆ

"อ่อ...อย่าง งั้นเหรอ" ยูชอนตอบสั้นๆ เช่นกัน ก่อนที่ความเงียบเข้ามาปกคลุมบทสนทนาอีกครั้ง

และยังเป็นอีกครั้งที่จุนซูพยายามข่มเสียงหัวใจไม่ให้สั่นระรัว ปลายนิ้วที่สั่นไหวยังคงไม่สามารถระงับได้ด้วยคำปลอบใจใดๆ

"ลืมมันไปซะ ฉันเอง...ก็จะลืมเหมือนกัน" จุนซูตัดสินใจเอ่ยขึ้นมา

"ไม่ลืม ไม่มีทางลืมเด็ดขาด" ยูชอนพูดสวนขึ้นมาทันที เป็นน้ำเสียงตื่นตระหนกครั้งแรกในบทสนทนานี้

"แต่ฉันจะลืม"

"ทำไม?"

"เพราะฉันไม่อยากจำ"

"นายจะลืมไม่ได้..ห้ามลืมเด็ดขาดนะจุนซู"

"นายโทรมาเพื่อจะพูดแค่นี้ใช่ไหม"

"ฉัน...แค่อยากรู้ว่านายเป็นยังไง"

จุนซูนิ่งไปเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าจะได้รับคำถามที่แสดงถึงความห่วงใยจากคนที่ไม่แม้แต่จะโอบกอดเขาขณะที่กำลังล่วงล้ำเส้นขีดระหว่างคำว่าเพื่อน

"ฉันสบายดี"

"ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว"

ความเงียบสงัดกลับมาอีกครั้ง ราวกับว่าทั้งต้นสายและปลายสายกำลังลอบฟังเสียงลมหายใจของกันและกัน

"ยูชอน..." จุนซูเอ่ย

"หืม"

"เรื่องนั้น....ฉันไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก"

"ทำไม? นายเองก็รู้สึกดีไม่ใช่เหรอ?"

"นายก็รู้ว่ามันเป็นความผิดพลาด"

"มันไม่ใช่ความผิดพลาด"

"นายจะบอกว่านายตั้งใจอย่างนั้นเหรอ? อย่าพูดอะไรพล่อยๆ น่ายูชอน ฉันเป็นผู้ชาย นายไม่ต้องมารับผิดชอบเพียงเพราะเผลอนอนไปด้วยแค่หนึ่งคืนหรอก"

"อย่างน้อยมันก็ทำให้นายรู้สึกดี และฉันก็รู้สึกดีที่ฉันได้กอดนายนะ"

"มันไม่เกี่ยวว่ารู้สึกดีรึเปล่า ยังไงมันก็เป็นความผิดพลาด แล้วก็อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดนายทั้งหมด ฉันเอง...ก็คงจะผิดด้วยเหมือนกัน ดังนั้น..."

"ฉันไม่ลืม..ฉันจะลืมมันได้ยังไง ฉันลืมไม่ได้หรอก จุนซู"

"นายพูดไม่รู้เรื่องแล้ว ฉันจะวางแล้วนะ"

"อือ...แค่นี้ก็ได้ นายนอนพักผ่อนเยอะๆ เถอะ พรุ่งนี้ฉันจะโทรมาอีก"

"ไม่จำเป็นหรอก ช่วงนี้ฉันยุ่ง คงไม่ค่อยได้รับโทรศัพท์ นายทำงานของนายไปเถอะ"

"ฉันเป็นห่วงนายนะ"

"โกหก" จุนซูคิดคำนี้ในใจ แต่ไม่ได้พูดออกไป ยูชอนรักใครไม่เป็นด้วยซ้ำ คนอย่างยูชอนน่ะเหรอจะเป็นห่วงเขา ไม่มีทาง

"อือ..แค่นี้นะ" จุนซูพูดในลำคอเบาๆ ก่อนจะกดตัดสายไป

มือเรียวยกมาลูบใบหน้าที่น้ำตาได้แห้งซึมไปหมดแล้ว เขายิ้มแห้งๆ กับบทสนทนาจอมปลอมนั้น ยูชอนไม่ได้เป็นห่วงว่าเขาจะเป็นยังไง หมอนั่นอาจจะแค่คิดว่าควรจะพูดอะไรซักอย่างหลังจากพวกเราผูกพันกันโดยปราศจากคำอธิบาย จุนซูไม่ได้สบายดี เขาเจ็บปวด และแน่นอน แม้ว่าเขาจะบอกให้ยูชอนลืมทุกอย่าง แต่เป็นเขาเองนั่นแหละที่ไม่มีทางลืม ความเจ็บปวดที่มาพร้อมความรู้สึกดี ลมหายใจหอบที่กระซิบข้างหู เสียงแหบที่พร่ำเรียกชื่อเขา นิ้วมือที่ลูบไล้ไปทั่วร่างกาย เขาจะลืมมันได้อย่างไรกัน...

-----------------------------------------------

จุนซูถอดแว่นตาขอบสีดำขลับออก ก่อนจะวางมันบนแป้นพิมพ์แลปทอป แล้วหลับตาเอนตัวลงบนเก้าอี้ ร่างบางหมุนคอไปมาเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อหลังจากที่มันทำหน้าที่ของมันมาตลอด 4-5 ชั่วโมงโดยไม่ได้ขยับไปไหนเลย

"เสร็จซะที" จุนซูยิ้มให้กับงานที่ออกมาอย่างไร้ที่ติ โปรเจ็คงานโฆษณาชิ้นใหม่เสร็จสมบูรณ์แล้ว พรุ่งนี้เขาคงสามารถนำไปเสนอลูกค้าได้อย่างไร้กังวล

นาฬิกาบอกเวลาสามทุ่มเศษๆ จุนซูลุกไปเปิดตู้เย็นเผื่อว่าจะมีอะไรหลงเหลือให้กินบ้าง แต่ก็ต้องผิดหวัง กิมจิหมดอายุไปแล้ว นมสดก็เหลืออยู่แค่ก้นขวด จุนซูเดินไปเปิดผ้าม่าน  แล้วก็ค้นพบว่าด้านนอกนั้นหิมะกำลังหล่นโปรยปรายลงมาเป็นสาย ร่างเล็กถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อโค้ทตัวหนาเพื่อออกไปซื้อของกินอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ในขณะที่จุนซูกำลังแต่งตัว เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขายิ้มที่มุมปากก่อนจะกดรับสาย

"ครับ..พี่แจจุง"

"โปรเจ็คใหม่ไม่มีปัญหาใช่มั้ย จุนซู"

"ครับ ผมทำพรีเซ้นเตชั่นเสร็จเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้จะเอาเข้าไปให้นะครับ"

"ดีเลย พรุ่งนี้พี่จะเข้าบริษัทบ่ายๆ นะ นายเองก็พักผ่อนเถอะ นั่งทำมาทั้งวันใช่ไหมล่ะ พรุ่งนี้ตื่นสายๆ แล้วค่อยเข้าไปที่บริษัทนะ"

"ได้ครับ ขอบคุณนะครับพี่แจจุง"

จุนซูยิ้มอีกครั้งหลังจากวางสายจากคู่สนทนา แจจุงเป็นโปรดิวเซอร์ที่บริษัทโฆษณาที่เขาทำอยู่ เป็นรุ่นพี่ที่น่ารัก และคอยดูแลตั้งแต่เขาเข้ามาทำงานที่บริษัทนี้ และจนวันนี้รุ่นพี่ก็ยังคอยให้คำปรึกษาแก่เขาอยู่เสมอๆ

โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้จุนซูไม่ได้มองชื่อที่ขึ้นบนหน้าจอมือถือก็กดรับทันทีขณะที่กำลังปิดประตูอพาร์ทเม้นต์เพื่อออกไปซื้อของข้างนอก

"ลืมอะไรหรือครับ พี่"

"พี่?"

เสียงแหบคุ้นหูทำให้จุนซูหยุดชะงัก เสียงนี้ไม่ใช่พี่แจจุง แต่เป็นเสียงของคนที่เขาพยายามลบไปออกจากชีวิตในทุกวิถีทาง

"ยูชอน"

"ฉันเอง...นายอยู่ที่ไหนน่ะ?"

"ป่านนี้แล้ว นายคิดว่าฉันอยู่ที่ไหนล่ะ"

"ฉันกำลังจะไปหา นายอยู่ที่บ้านใช่ไหม?"

"ห๊า!!!!" จุนซูตะโกนด้วยความตกใจ เกิดอะไรขึ้นกับยูชอนที่หายไปจากชีวิตเขาเกือบสามเดือนหลังจากเกิดเรื่องเลวร้ายนั้น จู่ๆ หมอนั่นก็บอกว่าจะมาหาเขาอย่างนั้นหรือ

"ตกใจอะไรน่ะ ทำยังกะว่าฉันไม่เคยไปค้างบ้านนาย"

"แต่ว่าตอนนี้..."

"ฉันอยู่บนรถแล้ว อีกสิบห้านาทีก็คงถึง นายลงมาเปิดประตูให้ด้วยนะ"

"ฉันไม่ได้อยู่ที่บ้าน นายกลับไปเถอะ" จุนซูโกหก เขาไม่อยากจะพบยูชอนในตอนที่สภาพจิตใจไม่พร้อม

"งั้นนายอยู่ที่ไหน?"

"ฉันกำลังจะออกไปข้างนอก วันนี้คงไม่ได้กลับบ้าน นายกลับไปเถอะ"

"นายจะไปค้างที่ไหน? บ้านใคร? เพื่อนเหรอ?" ยูชอนคาดคั้นถามอย่างหัวเสีย

"นายอย่ามาถามอะไรจุกจิกได้ไหม ฉันไม่ได้มีหน้าที่ต้องรายงานว่าจะทำอะไรที่ไหนกับใครนะ"

"ฉันต้องรู้สิ เพราะนายเป็น..."

"เป็นอะไร? ฉันเป็นอะไร?" จุนซูย้อนถามทันที เขาแอบหวังไม่ได้ว่าคำตอบของยูชอนจะไม่ใช่คำที่เขาคิดไว้

"ก็นายเป็นเพื่อนสนิทของฉันน่ะสิ"

ร่างเล็กหัวเราะเบาๆ ให้กับความคาดหวังอันน่าขบขันของตัวเอง ยูชอนพูดคำที่เขาคิดไว้ไม่มีผิดจริงๆ ใช่แล้ว..สุดท้ายเขาก็เป็นแค่เพื่อนสินะ

"ยังไงก็เถอะ ฉันไม่อยู่ที่บ้านตอนนี้ นายกลับไปได้แล้ว"

"งั้นฉันจะโทรมาหาใหม่นะ นายว่างเมื่อไหร่"

"เอาไว้ฉันว่างแล้วจะโทรหาก็แล้วกัน แค่นี้นะ ฉันยุ่งอยู่ บาย"

จุนซูวางโทรศัพท์ทันทีก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้นที่หน้าอพาร์ทเม้นต์ตัวเอง

ทั้งๆ ที่คิดว่าน่าจะหายดีแล้ว แต่เพียงได้ยินเสียงยูชอนเท่านั้น ทั้งร่างกายและหัวใจก็กลับอ่อนแอขึ้นมาเอาดื้อๆ

เพราะเช่นนี้เขาจึงต้องโกหก เขายังไม่พร้อมที่จะเจอยูชอน และอาจจะไม่พร้อมตลอดไป

-----------------------------------------------

"นึกแล้วว่านายต้องโกหก"

จุนซูมองร่างสูงที่ยืนรออยู่หน้าห้องของเขาด้วยความตกใจ ทั้งๆ ที่เขาบอกไปแล้วว่าจะไม่กลับมาในคืนนี้ ทั้งที่เขาไปนั่งละเลียดทานอาหารข้างนอกเกือบ 2 ชั่วโมง ทำไมยูชอนถึงอยู่ที่หน้าบ้านเขาในเวลานี้

"นายหลบหน้าฉันทำไม?" ยูชอนถามต่อ

"นายก็รู้ว่าทำไม อย่ามาถามฉันดีกว่า หลีกไปซะ ฉันจะเข้าบ้าน"

จุนซูใช้มือผลักร่างสูงเบาๆ ให้พ้นจากประตู แต่กลับถูกคนตรงข้ามใช้พละกำลังที่เหนือกว่าจับบ่าของเขาเอาไว้ แล้วจับเขาหมุนตัวจนแผ่นหลังชิดกับกำแพง

"ทำไมต้องโกหกฉัน ไม่อยากเจอฉันขนาดนั้นเชียวเหรอ?" ยูชอนเอ่ยถาม

"รู้ว่าฉันโกหก รู้ว่าฉันไม่อยากเจอ ทำไมนายยังมาอยู่ที่นี่อีกล่ะ?" จุนซูตอบกลังพลางจ้องตาอย่างไม่ยอมแพ้

"ทำไม?"

"ทำไมอะไร?"

"ทำไมถึงไม่อยากเจอฉัน หรือเป็นเพราะเหตุการณ์วันนั้น"

"ปล่อยฉัน แล้วกลับไปซะ ฉันจะเข้าบ้าน"

"ฉันไม่กลับ จนกว่าเราจะคุยกันให้รู้เรื่อง"

"ตามใจ งั้นก็อยู่ตรงนี้ไปล่ะกัน ยังไงฉันก็ไม่ยอมให้นายเข้ามาแน่"

จุนซูใช้พละกำลังที่มีทั้งหมดผลักร่างสูงออกไป เปิดประตูอพาร์ทเม้นต์แล้วล๊อกทันที ร่างเล็กทรุดตัวแนบลงกับบานประตูที่มีร่างสูงยืนอยู่เบื้องหลัง เสียงหัวใจดังสะท้าน ในอกเหมือนร่ำๆ จะระเบิดให้ได้ หยดน้ำที่ปลายตาไหลเอ่อมาอีกครั้งหลางจากที่เคยแห้งเหือดไป จุนซูเงยหน้าจนสุดเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลรินพลางกำมือแน่นระงับอาการสั่นสะท้าน

นายกลับมาทำไมยูชอน....
 
 
-------------------------------------------------
 
 
ขออนุญาตลงให้อ่านออนไลน์แค่นี้นะคะ  ตอนแรกเราแปะฟิกนี้ที่บอร์ยซพรด.อย่างเดียว แต่ก็คิดว่าอาจจะมีคนที่ไม่ได้เป็นเมมเบอร์ด้วย ก็เลยเอามาที่นี่ด้วย แต่เพราะเรื่องนี้มี NC ทุกพาร์ทเลยค่ะ >_< ซึ่ง Exteen ได้ออกกฎไม่ให้ลงฟิกที่มี NC แล้ว เราก็เลยรอแต่งให้จบก่อน แล้วมาแปะลองค์ดาวน์โหลดของทุกพาร์ทไว้ที่นี่ทีเดียวเลยค่ะ
 
ดาวน์โหลดฟิก  LAST FRIEND ทั้ง 2 พาร์ท และตอนพิเศษ 1 ตอนได้ที่ลิงค์นี้ค่ะ http://www.mediafire.com/download/d6tq568n5gxd31b/LAST_FRIEND.pdf
 
ส่วนใครมีคอวามคิดเห็นอย่างไรกับฟิกเรื่องนี้ก็ส่งคอมเมนต์มาได้อีกเช่นเคยค่ะ หรือจะเมนชั่นมาที่ทวิตเตอร์ @ticfordoph ก็ได้ค่ะ ^^
 
ขอบคุณเสมอค่ะ ♥♥♥
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณมากค่ะ ขอโหลดไปอ่านเลยนะคะ ^^

#5 By O_Prince (58.137.130.2|58.137.130.2) on 2015-02-19 16:59

สนุกจังเลย
สงสารจุนซูอ่า
ตาปาร์คแอบมีใจให้น้องใช้ม้ะ ทำไมไม่บอกตรงๆ ละ
แต่แหม แอบมีพี่แจจุงมาด้วย เก๊าหวังให้มีดราม่านิดๆ แบบตบแย่งจุนซู เอ้ยไม่ใช่ !! ฮี่ฮี่
ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะdouble wink

#4 By Allsu: xiah on 2014-04-27 21:02

เพิ่งอ่านได้ตอนเดียว ลุ้นอยู่เหมือนกันว่าจุนซูจะทำยังไงต่อไป แล้วจะโหลดไปอ่านต่อนะค่ะ ขอบคุณค่ะ ^^

#3 By wawiwa (118.174.219.1) on 2013-11-09 22:51

T^T
ปาดน้ำตาป้อยๆอ่านตอนแรกเริ่มคิดว่าไรเตอร์จะให้กินมาม่าอีกแล้วใช่ม้ายยยย!
แต่เพราะประโยคที่ว่า \"ถ้าจะมีคนถูกทิ้ง..ฉันจะเป็นคนทิ้งนายเอง\"
อ๊าาาาาาา 
ขอบคุณปาร์คที่ดื้อด้านขอบคุณจุนที่ให้โอกาส :)
อ้อ! กระซิบๆ แอบอยากตีแจตั้งแต่ที่หอมแก้มน้องจุนของเค้าแระ question

#2 By patongko (58.11.186.219) on 2013-08-12 06:06

ขอบคุณไร้ท์เตอร์นะคะ สนุกมากเลย กะลังลุ้น ๆ ๆ ว่าสรุปมันเป็นอย่างไร ปาร์ครักจุนช่ายเปล่า

#1 By nuiorzz@outlook.com (180.183.246.107) on 2013-08-04 02:42