[Fic] One Step Closer Part.6

posted on 31 May 2015 22:33 by tiseki in Fiction directory Fiction


 
 Part.6 นางฟ้าที่ไม่อาจเอื้อม
.
.
.
ผมมองนาฬิกาข้อมือที่เข็มยาวค่อยๆ เลื่อนมาชี้เลขสิบสองในขณะที่เข็มสั้นกว่าขยับเข้าใกล้เลขหกเต็มที ใบหน้าชะเง้อมองสอดส่องไปทั่วตึกสูงใหญ่แม้รู้ดีว่าไม่มีทางพบคนที่เฝ้ารอเพราะยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียน

ความตื่นเต้นเข้าควบคุมทุกพื้นที่ในร่างกายผม ทำไมกันนะ..ทั้งๆ ที่เพิ่งกันตอนเช้าแท้ๆ ช่วงเวลาที่ผ่านไปแค่ 7-8 ชั่วโมงทำให้ผมกระวนกระวายขนาดนี้เชียวหรือ ไม่ใช่สิ..ไม่ใช่เพราะผมจะได้พบเขา แต่เป็นเพราะผมจะได้พบเขาในสถานที่อื่นที่ไม่ใช่ห้องเดิมๆ ต่างหาก เขา..ที่(อาจ)เป็นคนใหม่ เขา..ที่(อาจ)ไม่ใช่ปิศาจคิมจุนซูผู้แสนเย็นชา

จริงๆ แล้ว จุนซูไม่ได้ดีขึ้นไปกว่าเมื่อก่อนเท่าไหร่นักหรอก แม้ผมจะสามารถสัมผัสเขาได้บ้างแล้ว แต่นั่นก็เฉพาะตอนที่เขาอนุญาตเท่านั้น เมื่อใดก็ตามที่ผมเอื้อมมือไปสัมผัสเขาตอนที่เขาไม่รู้ตัว ผมก็จะได้รับการปัดป้องเหมือนเดิมทุกครั้ง แต่ก็เอาเถอะ แค่นี้ก็ถือว่าคืบหน้ามากแล้ว ผมรู้ว่าจุนซูเปิดใจรับผมมากขึ้น แม้มันไม่มากพอที่จะลบเลือนคววามทรงจำอันเลวร้ายที่เขาได้รับมาชั่วชีวิตก็ตาม

จุนซูเดินออกมาจากตึกเรียนพร้อมกับเพื่อนกลุ่มเดิม ผมตะโกนเรียกชื่อเขา ร่างเล็กไม่ส่งยิ้มให้ผมแม้เพียงสักนิด เขาถอนหายใจหนึ่งเฮือกแล้วร่ำลาเพื่อนๆ ที่ราวกับกำลังคะยั้นคะยออะไรซักอย่างกับเขา จุนซูส่ายหน้า แล้วกระทุ้งศอกไปยังหน้าท้องของเพื่อนชายเบาๆ แล้วโบกมือร่ำลา ให้ทายว่าผมรู้สึกยังไงตอนที่เห็นหมอนั่นหยอกล้อกับเพื่อนชาย ใช่แล้วล่ะ! ผมโคตรหงุดหงิดเลย!!!!!!!!

"มาทำไม?"

นี่เป็นคำทักทายเหรอ..คิมจุนซู (-.-*)

"มารับ"

"ห๊า"

"มารับกลับบ้าน"

จุนซูมีสีหน้าตกใจกว่าเดิม

"ตกใจอะไรล่ะ หรือว่านายมีธุระที่ไหนต่อ" ผมถาม

"ก็เปล่าหรอก"

"งั้นก็ไปกัน ป่ะ"

จุนซูมองตามมือของผมที่ยื่นไปหาเขาสลับกับใบหน้าของผม หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงผละจากผมทันทีที่ผมยื่นมือออกไป แต่การที่เขายังยืนอยู่ตรงนี้ก็ถือว่าดีมากแล้วสำหรับผม

"ถ้านายไม่ยื่นมือมาเอง ฉันจะจับมือนายไม่ได้นะ"

"ละ..แล้วทำไมต้องจับมือล่ะ จะไปก็ไปสิ จับมือทำไม" จุนซูพูดกระท่อนกระแท่น เห็นได้ชัดว่าหมอนั่นกำลังเขินอยู่

"ฝึกไง"

"ฝึก? ฉันไม่ใช่หมานะ!"

"อย่าโกรธสิจุนซู ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น"

ผมร้อนรนขึ้นมาทันทีเพราะกลัวจุนซูจะโกรธ เวลาจุนซูโกรธน่ากลัวแค่ไหน ผมนี่แหละรู้ดีที่สุด

"ฉันหมายถึง..ทำให้นายเคยชินกับการมีฉันไง"

"ฉันชินจนเริ่มเบื่อแล้ว"

"น่า..นะ..จับมือกันเถอะนะ นะ..." ผมรู้ว่าหน้าผมน่าเกลียดตอนอ้อน แต่ผมหวังว่าจนซูจะยอมใจอ่อนให้กับหน้าตาตลกๆ ของผมนะ

"ผู้ชายสองคนเดินจับมือกันมันไม่ตลกไปหน่อยเหรอ"

"ฉันไม่สนใจหรอก..คนพวกนั้นเห็นกันครั้งเดียว จะได้เจอกันอีกรึเปล่าก็ไม่รู้ นายสำคัญกว่าอีก"

จุนซูหน้าแดงระเรื่อ เขายื่นมือมาให้ผมแล้วเสมองไปทางอื่น อ๊า~ เขาเขินอีกแล้ว

"วุ่นวายชะมัด! อ่ะ..ส่งมือมาสิ"

"นายต่างหากที่เหมือนหมา ถ้าฉันไม่จูงกลับบ้านจะกลับเองได้ไหม น่ารำคาญจริงๆ"

จุนซูพูดขณะเดินจับมือกับผม มือของเขานุ่มอย่างที่ผมจินตนาการไว้เลย เราสองคนเดินกลับหอพักที่อยู่ไม่ห่างจากมหาวิทยาลัยมากนัก ตลอดทางผมได้ยินคำว่า "นายมันน่ารำคาญ" เป็นสิบๆ ครั้ง จุนซูพูดคำนี้บ่อยพอๆ กับที่เขาแอบไปอมยิ้มโดยไม่ให้ผมเห็น เราคุยกันไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งถึงทางเข้าหอพัก

"อ้าว จุนซู"

จุนซูมองไปตามต้นเสียงขณะที่ผมยีเส้นผมตัวเองด้วยหวามหงุดหงิดทันทีที่ได้ยินเสียงเพื่อนที่ไม่พึงประสงค์จะเจอในขณะนี้

"เพิ่งกลับเหรอ? โอ๊ะ ยูชอน แก..."

แจจุงมองมือที่เราสองคนกอบกุมไว้ จุนซูมีทีท่าจะดึงมือออก แต่ผมใช้พละช้างสารของผมรั้งมือเขาไว้อยู่อย่างนั้น

"เออ เพิ่งกลับ แล้วแกล่ะ เพิ่งกลับเหรอวะ หายหัวไปไหนมา" ผมถามแจจุง

"อย่าถามอะไรโง่ๆ ดิ ฉันก็ไปเรียนเหมือนแกนั่นแหละ ว่าแต่..จุนซู...ทำไมกลับมากับหมอนี่ได้ล่ะ" แจจุงชี้โบ้ยมาทางผม

"คือว่า.."

"คนอยู่ห้องดียวกันกลับด้วยกันมันแปลกตรงไหนวะ อย่าถามอะไรโง่ๆ ดิ" ผมตอบกลับ

จุนซูขยับมุมปากอมยิ้ม สื่อใบหน้าที่หมายความว่า "ก็โง่ทั้งคู่นั่นแหละ"

"ฉันไม่ได้ถามแกโว้ย" แจจุงพูด หมอนั่นเขม่นตาใส่ผมเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

"ไหนๆ ก็เจอจุนซูแล้ว พอมีเวลาว่างซักหน่อยไหม ฉันมีเรื่องจะคุยกับนายนิดหน่อยน่ะ" แจจุงเบนเป้าหมายมาที่จุนซูอย่างชัดเจน

"หือ...เรื่องอะไรเหรอครับ?"

"ก็...ค่อนข้างส่วนตัวนะ" แจจุงพูดพลางเหล่สายตามาที่ผม โอเค...เข้าใจล่ะ

.......แต่ไม่ยอมเว้ยยยยยย........

"ไปกันเถอะ จุนซู"

ผมดึงมือร่างเล็กออกไป แต่ว่าครั้งนี้ไม่สำเร็จ  จุนซูรั้งมือไว้แล้วค่อยๆ แกะมือผมออก

"นายกลับไปก่อน ฉันจะคุยกับแจจุง"

แจจุงยักคิ้วให้ผม รอยยิ้มที่มุมปากนั่นน่าตบมากๆ ครับ

"แต่...."

ผมพูดอะไรไม่ได้มากไปกว่านั้น สายตาของจุนซูที่แจจุงมองไม่เห็นนั้นทำเอาร่างผมเย็นยะเยือกแทบจะทันที

"งั้น...รอที่ห้องนะ" ผมยิ้ม "แจจุง...เดี๋ยวฉันโทรหานะ"

แจจุงยักคิ้วให้ผมอีกครั้ง ถ้าไม่ติดว่าคบกันมาตั้งแต่ประถม ผมต่อยมันหน้าคว่ำไปแล้ว กวนดีนัก โอ๊ยยยย หงุดหงิด

-----------------------------------------------------

"สรุปว่า..จุนซูยอมรับยูชอนแล้วสินะ"

ชายหนุ่มยกแก้วน้ำชาสีอำพันขึ้นมาจิบช้าๆ แล้ววางลงบนจานรองอย่างครุ่นคิด เขาตัดสินใจถามจุนซูตรงๆ เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างจุนซูกับเพื่อนของเขา แม้ว่าคำตอบจะไม่ผิดจากที่เขาคาดเดานัก แต่ก็ถือว่าปาร์ยูชอน เพื่อนของเขามีความพยายามมากทีเดียวที่ทำให้จุนซูเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

"เปล่าครับ ผมแค่รำคาญ"

<ปากแข็งชะมัด> ชายหนุ่มคิดในใจ

"แล้วจุนซู...คิดยังไงกับยูชอนล่ะ"

"เพื่อนร่วมห้องครับ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น"

จุนซูละเลียดปลายนิ้วบนขอบจานรองแก้ว เขาไม่สบตาใครเลยตอนพูดประโยคนี้

"งั้นฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม สัญญาว่าจะไม่โกรธนะ"

"อืม..ผมไม่โกรธหรอก แจจุงอาจจะได้ยินเรื่องนิสัยอีกด้านหนึ่งของผมมาจากยูชอนบ้าง แต่จริงๆ แล้วผมไม่ได้เป็นคนโกรธง่ายขนาดนั้นหรอกครับ"

"ฉันรู้..." แจจุงยกแก้วชาขึ้นมาจิบอีกอึกใหญ่ เขารู้สึกเครียดขึ้นมาแล้วสิ

"ถึงจุนซูจะไม่สะดวกเล่าให้ฉันฟังว่าทำไมหมอนั่นถึงเป็นคนเดียวที่แตะต้องจุนซูไม่ได้ แต่ฉันก็ไม่บังคับหรอก ฉันเข้าใจ คนเราก็ต้องมีความลับที่ไม่อยากให้ใครรู้ด้วยกันทั้งนั้นแหละ"

"ขอโทษครับ ที่บอกไม่ได้"

"ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องคิดมากนะ" แจจุงยิ้มกว้างจนทำให้ร่างเล็กที่นั่งตรงข้ามเขาอดยิ้มตามไม่ได้

"เรื่องที่ฉันจะถาม ฉันไม่อยากให้จุนซูคิดว่าฉันดูถูก แต่ที่ฉันถาม ฉันแค่อยากรู้ว่าเพื่อนฉันยังพอมีหวังบ้างไหม?"

"เอ๊ะ? เกี่ยวกับยูชอนงั้นเหรอ"

"อืม...อย่าโกรธนะ"

ชายหนุ่มสูดลมเต็มปอด แล้วใช้ความกล้าทั้งหมดที่มีเอ่ยถาม ขอให้เขาคาดการณ์ไม่ผิดเถอะ

"นายคิดว่าเป็นไปได้ไหม..ที่ผู้ชายสองคนจะคบกัน"

จุนซูตกใจจนวางแก้วชาในมือพลาด น้ำชาสีอำพันกระเฉาะออกจากถ้วยชาเล็กน้อย หากแต่นิ้วมือเรียวที่สัมผัสมันกลับสั่นระริก

"คะ..คบแบบไหนล่ะ" จุนซูถามกลับ

"แหงอยู่แล้ว...ที่ถามแบบนี้...ก็ต้องคบแบบคนรักสิ" ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ

"เป็นไปไม่ได้ครับ"

"เอ๊ะ?"

"ความรักของผู้ชายสองคน...มันเป็นไปไม่ได้ครับ"

"ทำไมจุนซูถึงคิดอย่างนั้นล่ะ?"

"เพราะเป็นไปไม่ได้จึงคบกันไม่ได้ครับ"

แจจุงลอบถอนหายใจ นอกจากจะใจแข็งแล้ว คนๆ นี้แข็งแกร่งกว่าที่เขาคิดไว้ซะอีก

"มีอะไรรึเปล่าครับ?"

"ปะ...เปล่า ฉันแค่...."

"ถ้าแจจุงหมายถึงผมกับยูชอน..มันเป็นไปไม่ได้ครับ"

"เพราะเป็นยูชอนถึงเป็นไปไม่ได้ ถ้าคนอื่นจะเป็นไปได้ไหม..จุนซู"

"คนอื่นผมไม่รู้ครับ" จุนซูเอ่ยเสียงเรียบ ช่างเป็นคนที่ขรึมจนน่ากลัวจริงๆ

"ทำไมแจจุงถึงถามผมอย่างนั้นล่ะครับ"

"ฉันดูออกหรอกน่า ว่าหมอนั่นชอบนาย" แจจุงเสมองไปด้านอื่นตอนพูดประโยคนี้

"คำว่าชอบของยูชอน ก็เหมือนชอบเค้ก ชอบต้นไม้ ชอบทะเลนั่นแหละครับ แจจุงคิดมากไปแล้ว" จุนซูยิ้ม

"เขาเคยบอกว่าชอบนายงั้นเหรอ"

"ครับ ยูชอนเคยพูดแบบนั้น"

"นั่นปะไรล่ะ คิดไว้ไม่มีผิดจริงๆ" แจจุงพึมพัมกับตัวเอง

"เอ่อ…แล้วจุนซูไม่เชื่อเขาเหรอ? "

ชายหนุ่มยกชาขึ้นมาดื่มอีกครั้ง ครั้งนี้เขากระดกอึกใหญ่จนแทบหมดแก้ว "พี่ครับ เติมชาเพิ่มครับ" ในสภาวะที่จิตใจตึงเครียดเช่นนี้ เขาต้องการชาร้อนๆ กลั้วคอเพิ่มอีกสักแก้ว

พนักงานร้านขานรับ จุนซูเหลือบมองเล็กน้อย ก่อนจะจดจ้องอยู่กับถ้วยชาของตัวเองอีกครั้ง

"นายไม่เชื่อที่ยูชอนบอกว่าชอบงั้นเหรอ" แจจุงทวนคำถามอีกครั้ง

"เปล่าครับ"

"แล้วทำไม..."

"ผมบอกแจจุงไปแล้ว เพราะมันเป็นไปไม่ได้ครับ"

แจจุงนิ่งเงียบไประหว่างรอพนักงานเติมน้ำร้อนในกา จนกระทั่งพนักงานเดินออกไป เขาจึงเริ่มเอ่ย

"เป็นรักข้างเดียวสินะ" ชายหนุ่มรำพันเบาๆ แต่ก็เสียงดังมากพอที่จะตั้งใจให้อีกฝ่ายได้ยิน

"เอ๊ะ?"

"ฉันหมายถึง..ยูชอนคงรักนายข้างเดียว"

"เอ่อ…"

"ใช่ไหมล่ะ?"

จุนซูยิ้ม

"ยูชอนชอบผู้ชายเหรอครับ?"

"ห๊า"

"ถ้ายูชอนชอบผู้ชาย..ก็ให้เขาไปหาคนอื่นเถอะครับ ผมไม่ใช่แบบที่เขาต้องการหรอก"

"ไม่..ไม่ เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วจุนซู ยูชอนมัน..มันไม่ใช่เกย์นะ ฉันด้วย ฉันก็ไม่ใช่เกย์ ฉันไม่ได้ชอบผู้ชาย!" แจจุงพูดเร็วเลิกลั่ก เมื่อกี้ความดันของเขาขึ้นเพราะความเครียด พอถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเกย์ เขาคิดว่าความดันของเขากำลังไต่ทะลุเพดานไปแล้ว

จุนซูยิ้มมุมปากอีกครั้ง บางทีแจจุงก็รู้สึกว่าจุนซูที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นปิศาจคิมจุนซูที่เพื่อนของเขาเคยเล่าให้ฟังไม่มีผิด ใบหน้าที่เย็นชาจนไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ทำให้เขาแอบหวั่นพิกล

"ถ้าอย่างนั้นก็ยิ่งไม่ควรเป็นผมครับ"

แจจุงขมวดคิ้ว

"ถ้าเขาไม่ได้ชอบผู้ชายอยู่แล้ว เขายิ่งไม่ควรชอบผม เขาอาจจะตกหลุมรักผู้ชายคนไหนก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ผม แจจุงครับ แจจุงก็รู้ว่าผมไม่ใช่แบบที่แจจุงเห็น ยูชอนจะน่าสงสารเกินไปถ้ารักแรกที่เป็นผู้ชายของเขาเป็นผม เขาจะต้องเจ็บปวดแน่ๆ เพราะฉะนั้น..เพราะฉะนั้น..เขาไม่ควรจะชอบผมแบบนั้นครับ"

"ฉันไม่ค่อยเข้าใจที่นายพูดหรอกนะ ฉันเอง...ก็ยอมรับนะว่าความรักระหว่างผู้ชายด้วยกันมันมีแต่ความเจ็บปวดแล้วก็ไม่สมหวัง แต่ว่า...ในเมื่อความรู้สึกนั้นมันเกิดขึ้นมาแล้ว จุนซูไม่คิดเหรอว่า เราควรจะซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกตัวเอง"

"แจจุง...."

จุนซูเว้นจังหวะก่อนพูดต่อ

"ยูชอนเค้าแค่หลงทาง ถ้าแจจุงรักเพื่อน ผมว่าแจจุงควรเตือนสติเค้าสักหน่อยนะครับ"

"เอ๊ะ"

"ช่วยหน่อยนะครับ แค่ที่ยูชอนทำอยู่ทุกวันนี้...ผมก็ไม่รู้จะขอบคุณยังไงแล้ว ความพยายามของเขาน่ะ...ผมนับถือจริงๆ ครับ แต่ถ้ามากกว่านั้น...ผมให้เขาไม่ได้จริงๆ"

"จุนซู....."


-----------------------------------------------------


"กลับมาแล้วเหรอ"

ผมเด้งตัว