[Fic] One Step Closer Part.7

posted on 18 Jun 2015 17:29 by tiseki in Fiction


 
 Part.7 เงื่อนไขที่ไม่มีสิทธิ์ต่อรอง
.
.
.

เราสองคนกลับมาถึงห้องโดยไม่รู้ตัว จุนซูยังคงจับมือผมไว้แน่นแม้เราสองคนจะเข้ามาในห้องแล้วก็ตาม ผมปิดประตูห้องเบาๆ แล้วกดล๊อกทันที ผมไม่รู้ว่าจุนซูคิดอะไรอยู่ แต่คิดว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่ ถ้าจะต้องทะเลาะกันจริงๆ ผมไม่อยากให้ใครเข้ามารบกวน

ร่างเล็กพาผมมาที่เตียงของผม เขาดันให้ผมนั่งลงโดยที่ไม่พูดอะไร

"จุนซู..." ผมเอ่ยชื่อเขาเบาๆ จุนซูขบริมฝีปากแน่นขณะซ่อนใบหน้าไว้ใต้ผ้าพันคอผืนหนา เขายืนอยู่ตรงหน้าผม หากแต่สายตาที่ผลุบต่ำลงนั้นไม่ได้มองใบหน้าผมเลย

"นายรู้ไหมว่าการที่นายรักผู้ชายหมายความว่ายังไง"

"ว่าไงนะ" เสียงอู้อี้ของจุนซูทำให้ผมได้ยินไม่ถนัด

"ถ้าไม่ได้ยินก็ช่างมันเถอะ"

จุนซูลอบถอนหายใจ เขายังคงยืนนิ่งตรงหน้าผม ใบหน้าสับสนครุ่นคิดในสิ่งที่ผมไม่อาจะเข้าใจได้

"เป็นอะไรรึเปล่า นายดูแปลกๆ ไปนะ" ผมเอ่ยถาม หากแต่จุนซูยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น

"จุนซู" ผมเอ่ยซ้ำ พลางเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มเนียนแผ่วเบา และนั่นทำให้ผมรู้ว่าใบหน้าของจุนซูกำลังสั่นเทิ้ม

"หนาวเหรอ?"

จุนซูส่ายหน้าเบาๆ

"มานั่งด้วยกันไหม"

จุนซูไม่ตอบ เขาสูดลมหายใจเข้าแล้วเอื้อมมือมาจับมือของผม จากนั้นจึงค่อยๆ เลื่อนฝ่ามือของผมมาสัมผัสที่ริมฝีปากของเขาแล้วบรรจงจุมพิตแผ่วเบา

"จะ..จุนซู"

ริมฝีปากสีชมพูสดจรดบนฝ่ามือของผมอย่างอ่อนโยนพลางเอียงใบหน้าให้แก้มเนียนสัมผัสปลายนิ้วอย่างจงใจ สายตาแกร่งกร้าวของจุนซูมองมาอย่างไร้ความหมาย ในขณะที่ผมกำลังดำดิ่งอยู่ภายใต้ราคะที่กำลังกระพือแรงโหมกระหน่ำจากสัมผัสอ่อนโยนจากจุนซู

"จุนซู...นาย..."

"แก้มฉัน..มันไม่นุ่มอย่างที่นายคิดใช่ไหมล่ะ"

จุนซูพูดโดยไม่สบตาผมซักนิด แก้มเนียนยังคงคลอเคลียกับฝ่ามือหนาของผมเหมือนลูกแมวอ้อนเจ้าของ

"แถมริมฝีปากก็หยาบกระด้าง..ไม่นุ่มซักนิด" จุนซูพูดพลางแนบริมฝีปากกับฝ่ามือของผม

ความอดทนของผมใกล้จะหมดลงแล้ว

"จุนซู..ฉันขอ…กอดนาย...ได้ไหม"

"เอ๊ะ?"

ไม่รอให้อนุญาต ผมถือวิสาสะรั้งเอวบางให้เขยิบเข้ามาใกล้มากขึ้นจนร่างเล็กเข้ามายืนระหว่างขาของผม จุนซูสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงฝ่ามือที่โอบเอวของตนไว้ เขาเบิกตา แต่ก็พยายามระงับไม่ให้ร่างกายสั่นไหวตามความเคยชินของจิตใต้สำนึก

ผมกอดร่างบางไว้แผ่วเบา ใบหน้าของผมแนบชิดกับหน้าอกของจุนซูจนแทบจะได้ยินเสียงเต้นของหัวใจ จุนซูโอบศีรษะของผมไว้แผ่วเบาก่อนจะผละตัวเองออกจากอ้อมแขนของผม

จุนซูประคองมือของผมมาสัมผัสที่กลางอก ดวงตายังคงแข็งกร้าวแน่วแน่ไม่เปลี่ยน

"เห็นไหม? ว่าฉันไม่มีหน้าอก"

ผมมองจุนซูอย่างไม่เข้าใจ ไม่ว่าอะไรที่เขาต้องการจะสื่อ ผมคิดว่าเขากำลังเข้าใจผิด

เมื่อเห็นว่าผมไม่ตอบ ร่างเล็กจึงเลื่อนมือของผมมาโอบที่เอวคอดอย่างเชื่องช้า

"ร่างกายนี้..ไม่อ่อนนุ่ม ไม่บอบบางเหมือนผู้หญิง นายจะยังรักผู้ชาย..อย่างฉัน..ได้เหรอ?"

ผมพ่นลมหายใจออกมาอย่างจงใจ เมินสายตาที่จดจ้องมาที่ผมอย่างไม่ลดละแม้ว่าจะเป็นดวงตาคู่ที่ผมฝันใฝ่มาตลอดก็ตาม

"รู้ไหม?..จุนซู"

"หืม"

"นายกำลังทำให้ฉันโมโห"

จุนซูเบิกตาโต พลางเลื่อนมือเล็กออกจากฝ่ามือของผมที่เคยจับประคองไว้ แล้วเอี้ยวตัวมานั่งข้างๆ ผมแทน

"ถ้านายกำลังทดสอบฉันล่ะก็ พอแค่นี้เถอะ ฉันไม่สนุกด้วยหรอกนะ"

ร่างเล็กนั่งนิ่งไปชั่วครู่ เขาจับมือตัวเองไว้แน่นราวกับกำลังระงับความสั่นเทิ้มที่กำลังเข้าครอบงำ

"มันไม่เกี่ยวว่านายจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย จะเพศอะไร นายก็คือนาย เข้าใจหรือยัง" ผมตัดพ้อโดยไม่ได้หันไปมองใบหน้าของจุนซูเลย

"ฉันควรดีใจสินะ ที่นายรักฉันที่เป็นฉัน ฮึ โรแมนติกยังกับเทพนิยายเลยนะเนี่ย" จุนซูแสยะยิ้ม

"นายจะคิดยังไงก็ช่าง วันนี้พอแค่นี้เถอะ ฉันจะไปอาบน้ำ"

ทันทีผมลุกขึ้นยืนขึ้น จุนซูก็คว้าข้อมือของผมไว้อย่างรวดเร็ว แม้ว่าจุนซูจะดูอ่อนล้าทั้งร่าง แต่ปลายนิ้วของเขามั่นคงหนักแน่นจนผมกลัว

"นายต้องการฉันรึเปล่า"

"ห๊า!"

คำถามของจุนซูทำให้ผมตกใจจนต้องเบิกตาโพลง

"นายอยากกอดฉันไม่ใช่เหรอ?"

"ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่สนุก เลิกเล่นเกมนี้เถอะ" ผมสะบัดใบหน้ามองไปทางอื่นก่อนที่จะใจอ่อนกับสายตาเว้าวอนของจุนซู

"ทำกันเถอะ"

"วะ...ว่าไงนะ!! ทะ..ทำอะไร?" ผมถามทั้งที่รู้ความหมาย

"เซ๊กส์ไง มาทำกันเถอะ"

"ห๊ะ..ฉันไม่..."

แม้ผมเคยจินตนาการถึงจุนซูที่อ้อนวอนขอสัมผัสจากผมอยู่บ้าง แต่ให้ตายสิ ผมไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากเขาจริงๆ

"ถ้านายสัญญาว่าจะไม่รุนแรง...ฉันจะยอมเป็นของนายก็ได้"  ดวงตาแน่วแน่ของจุนซูบ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้ล้อเล่นเลย

"นะ...นายรู้ตัวรึเปล่าว่าพูดอะไรออกมา"

"นายไม่กล้าเหรอ? หรือว่า...ทำไม่เป็น?"

"บะ..บ้าน่า จะเป็นอย่างงั้นได้ยังไง"

"ฉันเป็นผู้ชายคนแรกของนายใช่รึเปล่า" จุนซูลูบฝ่ามือผมอย่างเย้ายวน เชือกความอดทนของผมใกล้จะขาดลงทุกทีๆ แล้ว

"ถามอะไรอย่างนั้นล่ะ มันก็ต้องแน่อยู่แล้ว"

"นายไม่อยากสัมผัสฉันเหรอ?"

สายตาหวานเชื่อมที่กระพริบซ้ำๆ ของจุนซูยั่วยวนผมอย่างไม่หยุดยั้ง ไม่ว่าเขาจะรู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังทำอะไรอยู่ แต่ผมก็ไม่ใช่รูปปั้นที่จะยืนมองคนที่ตัวเองรักส่งสายตาเย้ายวนแบบนี้ได้นานนักเช่นกัน

"มันก็ใช่...แต่ว่า...."

"ถ้าอย่างนั้นก็ทำสิ ฉันยอมให้นายสัมผัสแล้วไง ทำตามที่นายต้องการได้เลย"

เป็นอันว่าชือกขาดทันที...

"จุนซู...."

ผมโน้มตัวลงมาจุมพิตที่แก้มเนียนแผ่วเบา จุนซูสะดุ้งขัดกับคำพูดหนักแน่นเชิญชวนเมื่อครู่ ผมกดริมฝีปากกับแก้มใสบรรเทาอาหารสั่นไหว ก่อนจะเคลื่อนมาแนบริมฝีปากนุ่มที่เผยอรอรับจูบอย่างรู้งาน

"อือ" จุนซูครางเบาๆ เมื่อริมฝีปากเราสัมผัสกัน

"อย่ายั่วกันแบบนั้นสิ..นายก็รู้ว่าฉันชอบนายแค่ไหน"

จุนซูปรือตามองผม การที่เขาไม่ปฏิเสธริมฝีปากของผมยิ่งทำให้ผมได้ใจ

"ทำสิ..ฉันอนุญาต.."

"ทำไมจู่ๆ..."

"ถ้านายต้องการฉัน นายไม่ควรพูดมาก รู้ไหม?"

ผมยิ้มบาง แล้วส่งสัมผัสริมฝีปากนุ่มเบาๆ ก่อนจะเพิ่มแรงกดตามอารมณ์ปรารถนา ลิ้นร้อนชื้นถูกส่งไปตักตวงความวาบหวามที่ตอบรับกลับมาอย่างยินดี ฝ่ามือของผมลูบไล้สะเปะสะปะไปยังต้นคอเรียวระหงของจุนซู ปลายนิ้วสอดไล่ปลายผมนิ่มสลวยราวกับหาที่ยึดเหนี่ยว เราจูบกันเนิ่นนาน แลกลิ้นกันครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างละโมบ มันเป็นจูบแรกของผมกับจุนซูที่หวานฉ่ำจนแทบละลาย

"เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ..."

จุนซูถามแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าแรงปรารถนาของผมมาไกลเกินกว่าจะหยุดยั้งได้แล้ว

"ในเมื่อคนที่ฉันรักมายั่วยวนอยู่ตรงหน้าขนาดนี้ ทำไมฉันต้องเปลี่ยนใจล่ะ?"

"ก็เผื่อว่า...มันไม่ใช่อย่างที่คิด"

"ใช่..มันไม่ใช่อย่างที่คิดเลย" ผมเว้นระยะคำพูดเพื่อลอบสังเกตปฏิกิริยาของจุนซู "มันดีกว่าที่คิดเยอะเลย จูบของนายหวานปานน้ำผึ้งเลยล่ะ"

จุนซูหน้าแดงขึ้นมาทันทีเมื่อผมพูดจบ ริมฝีปากสีมชมพูขบเม้มโดยไม่รู้ตัวยิ่งทำให้เขาดูเซ๊กซี่ขึ้นอีก

"พูดอะไรออกมาไม่อาย หน้าด้านจริงๆ"

ผมยิ้ม แล้วจุมพิตที่ริมฝีปากรั้นเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว

"นายนั่นแหละ..ไม่เปลี่ยนใจแน่นะ?"

"อืม" จุนซูยืนยันด้วยการขบริมฝีปากเชิญชวน

"ฉันสัญญา..ฉันจะไม่ทำให้นายเจ็บ เชื่อฉันนะ"

"รีบๆ ทำให้มันจบเถอะ อย่าเอาแต่พูด มันน่ารำคาญ"

ผมยิ้มให้กับคำอนุญาตในแบบของจุนซู ขณะที่ร่างเล็กเอาแต่เสใบหน้าไปทางอื่นเพื่อซ่อนแก้มแดงฉาน

ผมสอดปลายนิ้วไว้ที่ต้นคอของจุนซูแล้วค่อยๆ ประคองร่างบางให้นอนลงกับเตียงอย่างอ่อนโยน และก็เป็นอย่างที่ผมคิด ร่างกายของจุนซูมีปฎิกิริยาทันทีที่แผ่นหลังของเขาแตะพื้น ฝ่ามือของจุนซูบิดเกร็งตามความเคยชินที่ได้รับจากความทรงจำอันเลวร้าย ดวงตาของจุนซูเบิกกว้าง เหม่อมองไร้จุดหมาย ภาพที่จุนซูเห็นผ่านไหล่กว้างของผมกำลังซ้อนทับกับเหตุการณ์เลวร้ายที่ติดอยู่ในจิตใต้สำนึกจนเขาต้องหลับตาแน่นเพื่อลบภาพดังกล่าว

"อย่าหลับตา..จุนซู ลืมตาสิ มองให้ดี ว่าฉันเป็นใคร"

ผมประคองใบหน้าของจุนซูให้มองมาที่ผมเพียงคนเดียว จุนซูกระพริบตาถี่ๆ แต่ภาพฝันอันเลวร้ายไม่ได้ถูกลบไปง่ายๆ เพียงกระพริบตา

"ไม่..อะ…อย่า….."

"ตั้งสติหน่อย จุนซู..จุนซู"

ผมเรียกชื่อเขาซ้ำๆ ขณะเขย่าใบหน้าของจุนซูเบาๆ

"มองฉันสิ..ดูสิมาว่าฉันเป็นใคร"

"อะ…อึก"

"มองฉันสิ...มองให้ชัดๆ"

จุนซูเบิกตากว้าง ร่างกายที่บิดเกร็งเริ่มผ่อนคลายเมื่อความทรงจำที่ขาดวิ่นถูกซ้อนทับด้วยภาพของคนที่รักเขาสุดหัวใจ

"ย..ยู….."

"ฉันเอง..."

"ยะ..ยูชอน" จุนซูเอ่ยชื่อของผมซ้ำราวกับเสียงสะท้อน

"ใช่แล้ว..ฉันเอง"

"อือ..."

"ฉันไม่ใช่เขา..จุนซู..ลืมฝันร้ายนั้นไปซะเถอะ ครั้งนี้..นายจะไม่เจ็บปวดอีกแล้ว เพราะฉันทำด้วยความรัก..ฉันรักนายนะจุนซู"

"ยะ..ยูชอน"

ผมจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากของจุนซู ก่อนจะเอื้อมมือไปถอดผ้าพันคอผืนใหญ่ที่พันรอบคอจุนซู

"สัมผัสฉันสิ ดูให้ดีๆ ว่าฉันเป็นใคร"

ผมประคองมือของจุนซูมาสัมผัสใบหน้า แล้วเลื่อนมาที่ริมฝีปากก่อนจะจุมพิตอย่างรักใคร่

"จดจำสัมผัสจากฉันนะ ไม่ต้องกลัว ฉันไม่มีวันทำร้ายนาย"
.
.
.
เนื่องจาก exteen เป็นบล๊อกสาธารณะ และห้ามไม่ให้มีฉากที่ติดเรต 18+ ดังนั้นจึงขอลงให้อ่านที่นี่เพียงเท่านี้นะคะ ใครที่อยากอ่านต่อตามมาที่ลิงค์นี้ได้เลยค่ะ >> One Step Closer Part.7 เงื่อนไขที่ไม่มีสิทธิ์ต่อรอง


ขอบคุณสำหรับทุกการติดตาม ไม่ได้แต่งฉากเรตนานแล้ว เครียดมากกกกกกกกกกกก กลัวทำได้ไม่ดีนัก ถ้ามีข้อผิดพลาดตรงไหนต้องขออภัยด้วยนะคะ และจะดีใจมากถ้าทุกคนให้คำแนะนำ เราจะได้นำไปพัฒนาการแต่งต่อไปค่ะ ขอบคุณมากๆ ค่า ^^
 
 

Comment

Comment:

Tweet