[บ่น] สุดขอบฟ้า...หรือแค่ปลายเท้า...
posted on 04 Oct 2009 01:59 by tiseki in TVXQ
เมื่อลองมองย้อนกลับไปวันสุดท้ายที่ได้เจอเธอ...ไม่เคยรู้...ฉันไม่เคยรู้เลย...ว่าจะไม่มีเธออีกแล้ว
เมื่อลองมองย้อนกลับไปวันที่ฉันคิดถึงเธอด้วยรอยยิ้ม...ไม่เคยรู้...ฉันไม่เคยรู้เลย...ว่าจะคิดถึงเธอจนต้องร้องไห้
เมื่อลองมองย้อนกลับไปวันที่ฉันบอกตัวเองว่ารักเธอ...ไม่เคยรู้...ฉันไม่เคยรู้เลย...ว่าจะรักเธอไม่ได้อีกแล้ว
คนนั้น..คนที่ฉันรัก...ไม่มีคนนั้นอีกต่อไป
และเพราะว่าจะไม่มีคนนั้นอีกแล้ว...เวลาที่เหลืออยู่...จากนี้...ไม่ว่าจะเหลือเพียงไม่กี่วินาที...ฉันจะรักเธอ
----------------------------
เราเคยตั้งคำถามกับตัวเองว่า ถ้าทงบังชินกิต้องแยกจากกันจริง ๆจะทำยังไง ไม่แค่ถามตัวเอง แต่ไม่ว่าใคร ๆก็ถาม ว่าจะยังรักพวกเค้าอยู่มั้ย ถ้าหากพวกเค้าต้องแยกจากกันจริง ๆ
ถ้าตอบว่ารักอยู่ ก็คงโกหก แต่ถ้าตอบว่าไม่รัก ก็โกหกอีกนั่นแหละ ถ้าพวกเขาแยกกัน ถ้าทงบังชินกิไม่มีอีกต่อไป อย่าถามว่าจะทำยังไง เพราะคนที่ถามน่าจะรู้คำตอบอยู่แก่ใจ แคสสิโอเปียอย่างเราจะทำอะไรได้ แม้ไม่มีทงบังชินกิอีกต่อไป แต่ความรักมันยังคงอยู่ การรักต่อไปมันอาจจะทำได้ยาก แต่การเลิกรักทำยากกว่าเสียอีก ฉะนั้นเราจะทำอะไรได้ละ ถึงจะไม่อยากรักแล้ว แต่ทำยังไง..ก็รักอยู่ดี
เราไม่เชื่อมั่นในศรัทธา...เราไม่ได้เชื่อมั่นในตัวพวกเขา...Always keep the faith มันก็แค่วลีที่ใช้ย้ำเตือนตัวเองตัวเองว่าควรจะรักยังไงเท่านั้น แต่ที่เราเชื่อก็คือ...เราเชื่อตัวเอง...
เราเชื่อว่าเราไม่สามารถเลิกรักได้แม้ว่าจะพยายามอย่างไรก็ตาม...เราไม่มีทางหันหลังให้กับคนที่คอยติดตามมาตลอด...เราไม่มีทางปล่อยมือจากคนที่เป็นเหมือนทุกอย่างในชีวิตได้
เราเชื่อในตัวเองเท่านั้น...
บางคนใช้คำพูดเพียงไม่กี่คำของทงบังเพื่อยึดเหนี่ยวให้ตัวเองยังรักพวกเขา..แต่สำหรับเราแล้ว..พวกเขาไม่ต้องพูดอะไรหรอก...ไม่ต้องบอกให้เราเชื่อมั่นในตัวพวกเขา..ทงบังชินกิไม่จำเป็นต้องแบกรับภาระที่ใหญ่หลวงขนาดนั้น...พวกเขาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา...มีผิด มีพลาด รัก โลภ โกรธ หลง เลว...พวกเขาควรมีสิทธิ์ที่จะทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง...
ฉะนั้นทำไปเถอะ เพราะเราไม่เชื่อมันในตัวพวกเขา ต่อให้พวกเขาบอกเราว่าทงบังชินกิจะไม่มีอีกต่อไป แต่ตราบใดที่เรายังมีลมหายใจ...ตราบใดที่พวกเขายังอยู่ในที่ที่เราเห็นได้..ตราบใดที่เรายังไม่สามารถรักใครได้มากเท่าพวกเขา...เราจะยังคงเชื่อมั่นในความรักของเราต่อไป
เราเคยร้องไห้เวลาคิดถึงพวกเขา...ตอนนี้ก็ยังคงร้องไห้...ยังคงถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่ารักไปทำไม รักเพื่อใคร ยังเคยคิดว่าตัวเองเสียเวลามากมายที่ควรมานั่งพร่ำเพ้อถึงคนที่ไม่มีวันได้ยิน
แต่แล้วไงล่ะ....
ถ้าไม่รัก...แล้วเราเลิกรักได้เหรอ
ไม่ได้...
เพราะเลิกรักไม่ได้...ถึงต้องร้องไห้..แต่ก็รักอยู่ดี
ไม่มีทงบังชินกิอีกต่อไป...ต่อให้รักพวกเขามากแค่ไหน...ชาติหน้าเราก็จะลืมหมดแล้ว...
ฉะนั้นเมื่อเราได้พบกันในชาตินี้...เราจะรักพวกเขาให้ดีที่สุด...จะไม่เสียใจ..จะไม่หลอกตัวเอง...จะไม่พยายามบอกตัวเองให้เลิกรัก...ชีวิตคนเราแม้จะยืนยาว แต่ถ้ามีชีวิตอยู่โดยไม่รู้จักความรักเลย...ช่วงเวลาที่ยาวนานนั้นจะมีประโยชน์อะไร
รักเท่าที่อยากรัก...รักเท่าที่มีเวลาให้รัก..เมื่อวันใดที่ความรู้สึกว่ารักหมดลง..อย่างน้อย...เราก็บอกตัวเองได้ว่า "ไม่รัก" เพราะไม่ได้รัก...ไม่ใช่ไม่รัก เพราะ"พยายามไม่รัก"
ทงบังชินกิ..ทำตามที่พวกนายอยากทำ แล้วมาดูกันว่า พวกเราจะไปได้แค่ไหนกัน...สุดขอบฟ้า...หรือแค่ปลายเท้า....